13th FLOOR ELEVATORS

Sign of the 3 eyed men

Een half jaar geleden kwam het volledige werk (en meer) van de Texaanse psychedelische sixties band The Thirteenth Floor Elevators uit. Vooral de eerste twee albums van deze band behoren al jarenlang tot mijn favorieten. Helaas is de box alleen via een website te bestellen, maar op een of andere manier is dat voor mij geen optie. Kort na verschijnen werd ik getipt dat Fame in Amsterdam vijf exemplaren in voorraad zou hebben, maar helaas, op toen ik ernaar informeerde waren de beschikbare exemplaren allemaal verkocht. Concerto beweerde dat ze de box konden bestellen, maar na een paar weken bleek dat niet het geval.
Tot mijn grote verwondering werd ik deze week gebeld dat er een exemplaar beschikbaar was bij Fame, en fluks op de fiets om de set aan te schaffen. Inderdaad een indrukwekkend pakket met een 72 pagina's dik boek op LP formaat, waar de tien CD's in opgeslagen liggen. Ook een envelop met allerlei herdrukken van posters, visitekaartjes, krantenknipsels en stickers.

En de muziek? Ja, ook dat is niet mis: kundig geremasterd door Walt Andrus (de originele producer) en samengesteld door Paul Drummond, bestaat het materiaal uit twee onuitgebrachte albums, de complete discografie in mono- en stereo versies, alternatieve takes, demo's en een aantal live opnames. Te veel om in een keer te consumeren, maar de favorieten klinken beter dan ooit, omdat men eindelijk toegang had tot bijna alle originele mastertapes. Zanger/gitarist Roky Erickson komt goed uit de verf, evenals de electrische jug van Tommy Hall, die zorgt voor de typische Elevators sound. En vergeet meestergitarist Stacy Sutherland niet. Kortom, de komende weken ben ik weer onder de pannen.

'NIEUW' MANASSAS ALBUM

22 september werd onderstaande outtakes CD uitgebracht.

MANASSAS - Pieces (Rhino)

1. Witching Hour
2. Sugar Babe
3. Lies
4. My Love Is A Gentle Thing
5. Like a Fox
6. Word Game
7. Tan Sola Y Triste
8. Fit To be Tied
9. Love and Satisfy
10. High and Dry
11. Panhandle Rag
12. Uncle Pen
13. Do You Remember The Americans
14. Dim Lights, Thick Smoke (And Loud, Loud Music)
15. I Am My Brother

Audio Mixer: Howard Albert.
Liner Note Authors: Stephen Stills; Bill DeYoung.
Recording information: Wally Heider's Studio, Los Angeles, CA;
Criteria Recording Studios; London, England.

A new Stephen Stills & Manassas CD comes out on Sept. 22nd. The disc features outtakes culled from sessions for the short-lived group's only two LPs.

From the Rhino Web Site...
"Manassas - Pieces collects unreleased recordings from sessions for both of the band’s albums, 1972’s eponymous double-album debut and the 1973 follow-up, Down The Road. Manassas - Pieces features alternate versions of two songs from Down The Road: “Do You Remember The Americans” and “Lies” (featuring guitarist Joe Walsh). The collection also includes the legendary group’s unreleased performances of “Sugar Babe” and “Word Game,” a pair of songs Stills recorded in 1971 for his second solo album. The remaining tracks include “Like A Fox,” a song recorded with blues guitarist Bonnie Raitt on background vocals and the Latin-tinged “Tan Sola Y Triste” (Spanish for ‘So Alone And Sad’).

TSJECHOSLOWAKIJE

In 1975 zijn wij met een grote groep op vakantie geweest naar Tsjechoslowakije. Toen nog onderdeel van de communistische wereld.
Wie zijn er allemaal meegegaan?
Bas, Ellen en Caspar, Rob, Eva, Marjan en Mariska, Kees en Carien, Leo Brederveld, Jan en Marijke, Frits, Fien en Gerard.
In een kolonne gingen wij op weg. Onze eend mocht voorop, dan wisten we hoe hard we konden. We haalden de grens niet in een dag, dus we hebben in de buurt van München gekampeerd, om de volgende dag door te rijden naar de grens. De formaliteiten namen een flinke tijd in beslag, maar we konden redelijk snel al weer verder. Het grensgebied moesten we binnen een bepaalde tijd afleggen, het zal toch al gauw zo'n tien kilometer zijn, van wachttoren grens, tot wachttoren einde grens.


Ons einddoel was Mlada Boleslav, ergens in het noorden. Een plaats waar de autoindustrie een belangrijke werkgever was. De winkels waren dun gezaaid en vrijwel leeg.
Op de camping stonden veel Oostduitse toeristen, die onder de indruk waren van de vering van onze 2CV. Verder gaven ze hoog op van de zegeningen van hun ideale maatschappij, waarom kwamen we ook niet naar het Oosten eigenlijk?.
Op de foto's zien we weinig aktiviteit, maar we zijn wel degelijk naar Praag geweest, waar we de 2CV parkeerden op een plaats waar dat absoluut niet toegestaan was. Natuurlijk vonden wij bij terugkomst een bon onder de ruitenwisser, dat we ons bij het dichtstbijzijnde politiebureau moesten melden. We spraken af dat we uitsluitend Engels zouden spreken en geen Duits, om de communicatie met de Hermandad wat ingewikkelder te maken.



























Na lang wachten in zo'n typische troosteloze oosteuropese ruimte, met een snikkend omaatje op en hardhouten bank, werden we ondervraagd door een indrukwekkende pet. We begrepen nog wel dat we onze paspoorten moesten laten zien, maar voor de rest hield het echt op. Na een aantal vruchteloze pogingen werd de bon verscheurd en werden we naar buiten gewuifd.



Achter de camping was een boomgaard, waar veel kersenbomen stonden. Op een gegeven moment zijn wij ze gaan plukken, emmers vol. Ondertussen werd er zo nu en dan een kersje opgegeten natuurlijk. Toen we een half afgebeten kers wat nauwkeuriger bekeken, zagen wij dat er een grote witte larf inzat. Toen we de andere kersen onderzochten bleek dat vrijwel alle kersen hier last van hadden. Dat was dus een gratis proteïneshot voor de tussendoor eters!


In Praag hebben we een dag rondgelopen, 's avond hadden we aardige trek en bezochten een restaurant, waar de bediening voornamelijk bestond uit 'nors kijken aan de zijlijn'. Er werden een aantal blikjes spinazie opengemaakt, en de dames wilden natuurlijkt borscht als voorafje. Alles was zo opgegeten, en we besloten om een tweede keer te bestellen. Dat viel niet in zulke goede aarde bij de bediening, maar er werd uiteindelijk toch uitgeserveerd.

Ook hebben we een oude mijn bezocht in het plaatsje Kutna Hora. Het was een lange wandeling door een groot aantal nauwe en donkere tunnels. Iedereen was blij dat we er ongeschonden weer uitkwamen.



























Na de vakantie in Tsjechoslowakije ging ieder zijns weegs, Frits, Fien en Gerard reden door Frankrijk, naar Calais, waar een oversteek gemaakt werd naar Engeland. We kwamen terecht op een camping in Brighton. Helaas werd de 2CV total loss gereden op een kruispunt, zodat we met het openbaar vervoer terug moesten. Lokaal treintje naar Dover, oversteek, lokaal treintje naar Parijs, overstappen op een lokaal treintje naar Brussel, waar we maar een hotel opzochten, om de volgende dag weer door te reizen.

TETRADRACHME

Jaren geleden, toen we vakantie vierden in het plaatsje Kokkari op Samos, hebben we een dagtocht naar Epheze gemaakt, de antieke stad in Turkije.
Bij Epheze waren allerlei snuisterijen te koop, en mijn aandacht werd getrokken door een tafel met een aantal oude munten. Eén in het bijzonder vond ik de moeite waard, omdat daar een uil opstond, die ik kende uit de camp film 'Clash of the Titans' (1981), Bubo heette hij. De verkoper beweerde dat de meeste munten door zijn vader opgegraven waren in de tijd dat Epheze nog vrij toegankelijk was, en iedereen er kon doen wat hem goeddunkte. Het klonk mij aannemelijk in de oren, omdat op andere archeologische plaatsen in Turkije er geen enkele aandacht was voor bescherming van de oudheidkundige zaken, die overal te vinden waren. Het blijkt nu dat de munt een gaaf exemplaar is van de tetradrachme, die omstreeks 500 v.C. verscheen in Athene, met op de voorzijde het hoofd van de godin Athena en op de keerzijde de afbeelding van een uil. Een zware zilveren munt, die per stuk gemaakt werd, wat ervoor gezorgd heeft dat geen enkele munt er hetzelfde uitziet. In de daaropvolgende eeuwen zou dit type munt een soort internationaal betaalmiddel worden in het hele Middellandse Zeegebied en een lange traditie kennen, dit in tegenstelling met de voorgaande munten die nooit een dergelijke verspreiding en allure hebben gekend. De Atheense muntenreeks bestond maar liefst uit 15 en later 16 verschillende waarden, van de dekadrachme (met een waarde van 10 drachmen) tot de kleinste hemitetartemorion (met een waarde van 1/8 obool; 1 drachme was 6 obolen waard). De tetradrachme was de belangrijkste denominatie.
Omdat de (tetra)drachme, in tegenstelling met de eerste Atheense munten, of de munten van de andere Griekse stadstaten, in het hele Middellandse Zee gebied werd gebruikt, is ze het tastbare bewijs van de handelsmacht en het politieke prestige van de stadstaat Athene. Ze getuigt naast het esthetische kunnen van de Grieken ook van de aanzienlijke mate waarin de geldeconomie in hun dagelijkse leven was binnengedrongen. 
Doordat de uil een nachtdier is en bijgevolg dingen kan zien die anderen niet zien, stond hij symbool voor de wijsheid. Daarom werd Athena, de Griekse godin van de wijsheid vergezeld door een uil. Ook zien we in de linkerbovenhoek een olijftak. Deze werd in de Oudheid eveneens in verband gebracht met de godin Athena. Zij zou een olijftak geplant hebben op de Akropolis tijdens een weddenschap met de zeegod Poseidon om de heerschappij over Attica. Dat de olijftak al gauw een sacrale betekenis met zich mee kreeg blijkt uit het feit dat uit het hout van olijfbomen godenbeelden werden gesneden. Zo bestond ook het heilige bos in Olympia uit olijfbomen, en takken daaruit werden overhandigd aan de winnaars bij de spelen. Ook werden bij verschillende gelegenheden overwinnaars en triomfators, niet alleen met lauwerkransen getooid, maar ook met kransen, geweven van olijftakken.

Rechts van de uil staan de drie eerste letters van het woord ‘Athene’.
De Atheense (tetra)drachme kent een lange geschiedenis, ze was de eerste internationale munt die gebruikt werd op het Europese vasteland en illustreert dan ook de wens tot ‘open grenzen’ en eenheid. Eigenlijk een voorloper van de euro.

ZOMER 2009

Ook de zomer van 2009 heeft verrassingen in petto. Zo is het mooi weer, lekker warm, en ineens betrekt de lucht, klinken en donderslagen en valt er zoiets uit de lucht.
Winter binnen tien minuten.

KLASSEFOTO'S

In 1956 ging ik voor het eerst naar de lagere school: Christelijk Nationale School 2, aan het Slotemaker Bruïneplein in Veenendaal. Onderstaande foto is van de eerste klas.

CNS 2 - 1956-1957 - Klas 1:
Nelly Hasselaar, Tonny van de Weert, John van de Klift, Ineke Bouman, Gerard Davelaar, Gonny Diepeveen, Henk van Ginkel, Gert Stam, Annemieke Dorpema, Freke Albrecht



























CNS 2 - 1960:
De onofficiële foto uit 1960. CNS II, Klas 4, gemaakt door juffrouw van Aller voor het nieuwe houten noodgebouw, achter de 'stenen' school. De rustigste klas mocht hierin, vanwege de houten vloeren.
Wij zien hier o.m. Gonnie Diepenveen, Jolanda Kalse, Harm Koops, Ward de Kleyn, Ineke Bouman, Janneke Oelderik, Gert Stam, Gezina Bulsink, Annemieke Dorpema, Marrie de Fluiter, Henk van Ginkel, Frans Leeman, Nellie van de Pol, Joke van Engelenburg, Celia van Beek, Rudi Völker, Frans Leeman, Jan van Manen, Wim Visser, Henk van Hasselaar, John van de Klift, Freke Albrecht, Elly Hiemstra en Gerard Davelaar.


CNS 2 - Klas 4, januari 1960
Freke Albrecht, juffrouw van Aller, Celia van Beek, Ineke Bouman, Gesina Bulsink, Gerard Davelaar, Gonnie Diepeveen, Joke van Engelenburg, Henk van Ginkel, Henk van Hasselaar, Nellie Hasselaar, Jolanda Kalse, Ward de Kleyn, John van de Klift, Harm Koops, Frans Leeman, Jan van Manen, Janneke Oelderik, Gert Stam, Rudi Völker


HBS - 1C - 1963
Jurry ?, Alie ?, Ankie ?, Letty Bos, Ellen (?) Bruinsma, Gerard Davelaar, Marian Erdbrink, meneer de Geus, Tonia de Graaf, Arie Gunther, Dik Hendriks, Koos Hendriks, Martha Kleiwerd, Ab de Rooy, Marian van Schagen, Toos van Scherrenburg, Willie Snetselaar, Ineke van Woerkom


ICHTHUS 1963 - 1964
Frans van Tuil, Ad van Beek, Marjo Hoogenboom, Jeanette Hey, Jacob Wegen, Pieta van de Heuvel, Nicolien Rodenburg, Mees Anbeek, Bert Prins.



ICHTHUS, Klas 2B - 1964
Achterste rij v.l.n.r.:
1. Aart van Galen
2. Kees van Capelle
3. Wout Rozeboom
4. Gerard de Kruif
5. John van de Klift
6. Menno van Ginkel.
Daarvoor:
1. Jacob Wegen
2. Corrie Prins
3. Greetje Bosschaard
4. Gerda van de Bovenkamp
5. Richa van de Kraats
6. Fien van Capelle
7. Cor van de Hoeve
Daarvoor:
1. Bep van de Scheur
2. Sonja Jansen
3. Jolanda Kalse
4. Margot van Leeuwen
5. Annie de Kruiff
6. Toos van Essen
7. Meneer de Beer
8. Ineke van Dijk
9. Rina Diteweg
Voorste rij
1. Gert van de Haar
2. Marien Nachtegaal
3. Harry Blok
4. Evert Davelaar
5. Wim de Man



vlnr:
Wim v.d. Kraats
Jan Hartman
Trix van Eden
Nellie de Lange?
Hettie Bouman
Ineke Bouman
Henny v.d. Heuvel
Freke Albrecht
Bea Albers



ICHTHUS, Klas ?
rij boven vlnr
1. ?
2. Gerda v. Barneveld
3 ?
4. Nicolien Rodenburg
5. Petra van de Heuvel
6. dhr. Groen
7. Marijke van Stuivenberg
8. Ellen van Manen
9. Betty Waayenberg
8. Dineke van de Berg
9. Fien van Capelle

rij midden vlnr
1. ?
2. ?
3. Willie Wisselo
4. Teunie ?
5. Ina van Holland
6. Gerda van de Bovenkamp
7. Grada van Manen
8. Marjo Hoogenboom

rij voor vlnr
1. Cees van Capelle
2. ?
3. Aris van de Haar
4. Gerard de Kruif
5. Jan van Barneveld



KON. JULIANA MULO (THOOMES) 1968

vooraan, vlnr:
Linda Paardekoper
Kees Blom
Marian v. d. Ham

2de rij, vlnr:
Peter van Dijk
Henk van Rekum
Bram van Soest
Gerard Davelaar

3de rij, vlnr:
Hans Hertog
Jan Spies
Rinus v. d. Neut
Gert Bos (broer van Stef)
Dik Loef

Leraar Engels: Hoytink

PUSKAS BOSSIE

Als kind speelde ik vaak in Puskas' Bossie, een begrip wat vrijwel iedereen in de buurt kende.
Het was een stukje bos gelegen tussen de velden van voetbalvereniging Veenendaal en de Bergweg, ter hoogte van de Van der Duyn van Maasdamstraat.
In de jaren vijftig stond er middenin het bosje een huis, waar de familie Verdurmen woonde.
De zoon kon, naar verluidt, goed voetballen en had als bijnaam Puskas.
In die tijd een beroemde voetballer uit Hongarije, Ferenc Puskas, de beste linksbenige aanvaller van zijn tijd en de beste schutter die Hongarije heeft voortgebracht.
Zo kreeg het bosje zijn naam.
Aan het einde van de jaren vijftig verliet de familie het huis, en het bleef daarna leegstaan.
Een ideale speelplek voor ons, maar al spoedig werd het huis vernield en later gesloopt.
Jarenlang waren er nog brokstukken te vinden.
Wij legden er een fietsracebaan aan, waar we regelmatig wedstrijdjes hielden.
Veel kinderen maakten daar gebruik van. Spring schansjes, scherpe bochten, het zat er allemaal in.
Ook werden er ondergrondse hutten en boomhutten gemaakt, kortom we brachten er veel tijd door.
Een poos geleden (2008) ben ik weer eens gaan kijken, er is niet veel meer van over, al zijn er nog sporen van de racebaan te traceren.
Het bosje is al jarenlang verwaarloost, en er ligt veel afval. Het hele gebied staat naar verluidt op de nominatie om bebouwd te worden, vandaar deze herinnering.
Ook de voetbalvelden worden niet meer gebruikt.














































































Begin 2011 is de gemeente begonnen met het bouwrijp maken van onder andere dit bosje.
Vrijwel alle begroeiïng is nu verdwenen.

Hieronder wat extra informatie:

De eigenaar heeft het bosje expres laten verwilderen/verpauperen om het later te kunnen kappen voor woningbouw.
Al tientallen jaren diende hij plannen in.
De huur was de voetbalverenigingen ook al jaren geleden opgezegd (die zaten er dus al lang gratis).

Als een college niet met hem mee wilde denken over de bebouwing, zei hij rustig: "dan wacht ik nog een college. Mensen met geld hebben de tijd!"

Eerst zou er alleen op de velden en parkeerplaatsen woningbouw plaatsvinden, maar uiteindelijk zijn vrijwel alle bomen gekapt (op een randje na).
(MB)