Blauwe Oor

REÜNIE BETERCORE

2011-10-09T11:58:00.004+02:00

Acht oktober werd er in Alkmaar het festival 'Parkhof on Tour' georganiseerd, waar ook BETERCORE een kort optreden verzorgde.
Na 10 jaar stond er weer een bezetting van deze Alkmaarse hardcore band op het podium.

Bezetting:
Reinco - brul
Maarten - zaag
Wouter - grom
Geert-Jan - hak

Hieronder de eerste drie nummers die ten gehore werden gebracht.
Het festival werd gehouden in Hal 25, een enorme ruimte in Overstad.
De sfeer was prima en er zouden daar meer manifestaties georganiseerd kunnen worden. Het publiek bestond voor het overgrote deel uit ex-Parkhof gangers, het alternatieve jeugdcentrum dat vanaf het eind van de jaren zeventig, tot de sluiting in 2008 bekend stond als een broedplaats voor alternatieve muziek.

STOCKHOLM

2011-08-23T17:38:00.002+02:00

STOCKHOLM, 20 augustus 2011

Toen we de regeringsgebouwen in Stockholm bezochten, werden we verrast door een enorme Zombiewalk.
Er deden vast meer dan duizend jongeren mee met dit spektakel. Het schijnt een wereldwijd fenomeen te zijn tegen het hersenloze winkelen en consumeren. Ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord.
Film 1 laat de demonstratie voor her Parlement zien, met de demonstranten rond een hoofd op een staak. Daarna trekt de groep verder de oude stad in.
Filmpje 2 een zombie, helemaal in zijn rol ...

RUSS TOLMAN in Da Capo

2011-08-05T13:21:00.000+02:00

BONGWATER

2011-07-31T12:41:00.000+02:00

CLUB SUBURBIA

2011-03-24T22:22:00.004+01:00

Afgelopen woensdagavond bezochten we weer eens een Club Suburbia avond in de OCCIi in Amsterdam.
Deze keer stonden KING KONG KOBRA en THE BABIES op het programma.
KKB hadden we verleden jaar als eens gezien, toen ze een onverwacht energieke set speelden met een Rockpile-achtige inslag.
Nu klonk de band een stuk strakker, al vond ik het totaalgeluid wat dichtgemetseld, en de solozang stond wel erg ver weg in de mix.
Hieronder het laatste nummer van hun set, een mooi voortdenderende rave-up.

THE BABIES zetten hun backline snel op, daarna werden we getrakteerd op een fraaie set typisch New Yorkse pop, met invloeden van The Modern Lovers, Blondie, early sixties Brill Building, The Velvet Underground en vooral THE BABIES zelf.

Cassie Ramone (Grzymkowski, -Vivian Girls) en Kevin Morby (Woods) dragen de band, maar vlak Justin Sullivan op drums ook niet uit. Beide frontlieden delen de vocalen, soms staan ze zelfs vrolijk naar elkaar te blèren. Fraaie garage pop songs met hooks en refreintjes, soms maar een minuut lang. De groep werd in de zomer van 2009 opgericht, omdat ze weer in kleinere zalen wilden spelen, wat met Vivian Girls en Woods niet meer lukte. Een nieuwe band is dan een uitkomst.
Hieronder een paar clips die ik kon opnemen, helaas was na een paar nummers, de batterij al weer leeg, maar ik hoop dat het een indruk geeft van hun repertoire.
Na een korte toegift was het optreden voorbij.

Hun debuutalbum is in februari uitgekomen (Shrimper Records), opgenomen in de huisstudio van Kevin Morby door Jarvis Taveniere (Woods).
Nummers: 1 Run Me Over / 2 Sunset / 3 All Things Come to Pass / 4 Voice Like Thunder / 5 Meet Me in the City / 6 Personality / 7 Breakin' the Law / 8 Sick Kid / 9 Wild 1 / 10 Wild 2 / 11 Caroline

BANDS IN DE WAARD

2011-03-24T20:51:00.002+01:00

DEWOLFF gaf een fraai optreden in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard. De band speelde zo hard, dat de broekspijpen je om je benen fladderden. Dit is een mooi stukje van een nummer waar een Theremin in gebruikt wordt. Pas drie dagen later waren onze oren weer in orde (hopen we).

Theater Cool in Heerhugowaard heeft soms inloopavonden waarbij je gratis naar binnen mag.
In december speelde de Heerhugowaardse garageband THE LA-LA-LIES er een keer.
Ik heb 1 nummer vastgelegd: "Blow Your Mind".

FLYING BURRITO BROTHERS, NEW YORK 1970

2011-01-21T10:05:00.005+01:00

Good news coming up: Universal Music USA is releasing in late February, a limited edition of 7000 copies,
The Flying Burrito Bros. - Authorized Bootleg - Fillmore East, New York, N.Y., November 7, 1970

Right after Rick Roberts replaced Gram Parsons, joining Chris Hillman, Bernie Leadon, Sneaky Pete and Michael Clarke on stage for this live performance. Packaged in a true digipak, album notes by Chris Hillman, the songs performances include:

1. Lazy Days
2. One Hundred Years From Now
3. My Uncle
4. Cody, Cody
5. Christine's Tune
6. I Am A Pilgrim
7. Dixie Breakdown
8. Willie And The Hand Jive
9. Wild Horses
10. Feel Good Music
11. Hot Burrito #2
12. Six Days On The Road

The regular retail price will be $19.00 plus shipping and handling.
The CD will not be sold by Universal outside the USA (their decision).

Order at:
sierrarecord.net

Dus een week of drie later zaten we bij hun debuut in het Concertgebouw in Amsterdam.
Eén van de memorabele optredens uit die tijd.

Sander

2010-12-22T15:02:00.003+01:00

Op 19 november overleed Sander Jonkergouw in zijn slaap, in zijn huis in Amsterdam.
Oze gezamelijke geschiedenis gaat terug naar het eind van de jaren zeventig, toen ik regelmatig bij Boudisque de wekelijkse Psychedelische verzamelplaten kwam inspecteren. Sander hield al snel de interessante exemplaren onder de toonbank, en hij wist ook de beste nieuwe Engelse en Amerikaanse importsingles aan te prijzen. Mijn bestedingen daar liepen flink op.
Toen Ro Faber in latere jaren zijn eigen distributiebedrijf begon in Schagen, bemoeide hij zich daar ook mee.
Bij een bezoek aan het New Music Seminar in New York in 1988 leerde ik hem weer wat beter kennen. Gezamelijk hebben we heel Manhattan verkend, gelopen totdat het bloed in onze schoenen stond. De Twin Towers, Midnight Records, Tower Records, St. Marks Place met Hide-Out en Venus Records, The Knitting Factory, CBGB's en nog een aantal wat obscuurdere tenten werden bezocht.
De laatste jaren hielden we elkaar op de hoogte van nieuwe en oude alternatieve klanken. Als hij iets niet kon vinden kon ik op zoek gaan, en meestal lukte dat ook wel; Glass Family, 49th Parallel, White Rabbits, Eagles of Death Metal, The Rationals.

Hierboven een foto met onder andere Sander, zoals hij zich manifesteerde: hij was er wel, maar toch bezig met zijn eigen ding.

Op de foto zien wij, naast Sander (ook wel 'Vlaai' genoemd vanwege zijn afkomst), Johan Visser, Bram Kloos, broer van Jan Kloos van CCC inc. en een toenmalige studie vriend van Johan die hij bij Boudisque haalde in de zelfde tijd als Sander. Bram deed bij Boudisque o.a. de export en had zijn eigen Metal-label opgezet. Tesamen met Ro Faber vormde Bram het illustere Boudisque duo 'Snuf & Snuitje' vanwege praktijken gericht op poeder in het algemeen.
Op de voorgrond Richard Zijlstra ('tandje' genoemd, vanwege de allerlaatste eenzame tand die hij in zijn mond over had, we hadden echt medelijden met dat tandje ... zo eenzaam in die (grote grote) mond...) ook werkzaam in de winkel van Boudisque en later actief bij VPRO Radio met o.a. zijn Radionome programma, gewijd aan 'interessant', 'vernieuwende' electro wave, etc....

Johan: De foto is genomen thuis bij Ruud Jacobs, toenmalig eigenaar van Boudisque op een van zijn feestjes. Dit moet zo ongeveer 1977 zijn geweest (ik denk dat ik mijn luchtgitaar virtuositeit hier aan het daglicht stelde tijdens het draaien van een nieuwe punk single), in ieder geval word er op het moment van de foto een stevige gitaarplaat gedraaid, anders sta ik er niet zo mallotig op. Maar als ik Bram (LedZep fan) zo naast me zie staan in zijn karakterestieke Robert Plant houding, kan het ook zijn de we hier de toenmalig nieuwe LED ZEPPELIN aan het draaien waren.

De laatste tijd zaten we voornamelijk bij Zwart aan het Spui, als ik wat tijdschriften bij het Nieuwscentrum had gebracht. Je had dan de eerste keus. Jij aan je pils en ik aan de koffie, want ik moest nog werken.
Jammer vlaflip, iedere keer als ik in de Jordaan kom verwacht ik je nog tegen te komen, zoals zo vaak gebeurde.

26 juni 1971 - Amsterdamse Bos

2010-09-08T20:55:00.002+02:00

Op 26 juni 1971, in de nadagen van de flowerpower, organiseerde Berry Visser van Mojo Concerts een Free Concert in het Amsterdamse Bos. Zo'n 40- tot 60.000 bezoekers verzamelden zich om in de stromende regen te luisteren naar optredens van o.a. Pink Floyd, CCC Inc. en Humble Pie. Ook Pearls Before Swine trad op (voor de eerste keer) in de bezetting: Thomas Rapp, Mike Krawitz (piano), Gordon Hayes (basguitaar) en Jon Tooker (guitaar). Onlangs kwam er een uit deze periode stammend live concert uit als download, opgenomen op de universiteit van Yale.
Met een groep hebben we het Free Concert ook bezocht. Toen we laat in de ochtend aankwamen, was het nog redelijk weer, maar al snel begon het te hozen. Maar niet alleen het weer zat tegen. Ook problemen met de stroomvoorziening veroorzaakten een vertraging van 3 uur voordat de optredens konden beginnen.
Van deze optredens herinner ik mij de openingsset van CCC Inc. nog, wat nogal verwaaid het veld over werd gespeeld. Humble Pie heeft niet veel indruk gemaakt en van Focus herinner ik mij helemaal niets meer.
Het optreden van Pink Floyd, wat de afsluiter was bestond uit de volgende nummers: 1. Careful With That Axe,Eugene (11:19), 2. Cymbaline (8:50), 3. Set The Controls (11:35), 4. A Saucerful Of Secrets (18:25) en 5. The Embryo (8:52) en werd prima ontvangen. Hiervan verscheen onlangs onderstaande CD.

JAVA 1921-1928

2010-07-04T17:55:00.012+02:00

Amsterdam 1921, bij het vertrek van de familie Jansen naar Nederlands-Indië: Oom Zwart, Oom Joop, moeder, vader, Lulu, Oma Schake en 3 onbekenden.

Wat foto's uit de kindertijd van mijn schoonmoeder Hennie Jansen-van Capelle.

In 1921 trouwden mijn ouders (vader: Hendrik Karel Christiaan Jansen; moeder: Maria Magdalena Schake) in Amsterdam, en vertrokken al spoedig naar Nederlands-Indië.
Ze woonden de eerste tijd in Pemalang, waar vader beheerder werd van een postkantoor aan huis.

In Pemalang in de tuin:
Lulu (halfbroer), Joop, vader, moeder.

Als eerste werd (Johannes) Joop geboren, en daarna Elisa Charlotta Johanna (Lies). Het gezin vertrok al spoedig naar Bandung, waar op 2 september 1926 Hendrika Maria Jansen (Hennie) geboren werd. Inmiddels was vader Jansen gepromoveerd tot hoofdcommies op het postkantoor in Bandung.

Omdat tropenjaren dubbel telden, kon het gezin al in 1928 terug naar Nederland, waar vader Jansen op 45 jarige leeftijd met pensioen ging.
Na een jaar in Amsterdam gewoond te hebben, waar Bert werd geboren, vertrokken we naar Bilthoven, waar Fred ter wereld kwam. Later (1934) kocht mijn vader een huis in De Bilt, waar Astrid werd geboren.

Hennie, Ma, Lies in de tuin in Bandung (1926)

Opnieuw: De Soos

2010-06-15T13:27:00.032+02:00

Op 5 juni werd er in Veenendaal een kleine bijeenkomst van oud Soosleden gehouden met de bedoeling:
het verzamelen van
- Fotomateriaal, periode 1965-1971, het liefst gerelateerd aan het Soos- of Hoekelum gebeuren, maar andere spullen, met als onderwerp cultuur, politiek of andere vormen van nuttig of onnuttig vermaak zijn ook welkom, net als knipsels met dezelfde onderwerpen. We zullen het materiaal ter plaatse inscannen, dus het kan direct weer mee naar huis, en het is ook niet nodig om fotoboeken te plunderen, neem gewoon het hele boek mee.
- Verhalen, herinneringen en anecdotes zijn ook welkom. Ter plaatse worden ze genoteerd.

Door de interaktie die misschien ontstaat, komen er hopelijk meer herinneringen naar boven, als wanneer je in je eentje zit te peinzen.

Dus: welkom vanaf ongeveer 16.00 uur bij Bas en Ellen van Capelleveen in Veenendaal.

Deelnemers:
Carien Maas
Marjo Oskam
Marijke van Rijswijk
Jacob Brederveld
Frits Davelaar
Nel Hootsen
Han Troost
Henk Prummel
Bas en Ellen van Capelleveen
Fien en Gerard Davelaar

Gerard:
Het was een gezellig gebeuren. Leuk om met iedereen weer eens van gedachten te wisselen. Veel mensen hebben elkaar in geen 35 jaar gesproken, en zoals zo vaak vielen al die jaren vrijwel direkt weg, en zat er weer een vertrouwde groep bij elkaar. Voor mij waren jullie niet veel veranderd. De jaren laten natuurlijk hun sporen na, maar ik herkende iedereen direkt. Jakob had mooie verhalen over zijn 'eenzame' boottochten rond het Verenigd Koninkrijk, Han speelt nog steeds jazz en Henk heeft nog altijd ideeën waar hij allerlei mensen bijzoekt om ze uit te voeren.

De informatie die naar boven kwam heb ik als volgt verdeeld:

De informatie van Han Troost is verwerkt in een ouder stukje over jazz op Veens Lawaai

De foto's van Henk Prummel van het bakken van echt stokbrood aan de Slaperdijk, passen niet op Veens Lawaai, daarom zijn ze hier verderop te vinden.
"De niffs nu eens in een natuurlijke omgeving"' zou Marijke zeggen.
De foto's geven mooi aan hoe we er in die tijd bijliepen: suède Clarks, nauwe broeken, pullovertje, en een lange jas, voor alle onderdelen moest er noest onderhandeld worden voordat er tot aanschaf overgegaan kon worden. Ik ben nog altijd nieuwsgierig naar de foto waar Frits in zijn nieuwe PAARSE overhemd met hoge tabcollar poseert, achter in de tuin aan de Colijnstraat.

Nel was gelukkig in staat om veel namen te geven van de mensen die op de foto's staan in het Soosverhaal.
Op een later tijdstip zal ik de gegevens invoeren, zodat er in Google ook op de foto's gezocht kan worden.
Carien had een grote stapel plakboeken mee, daar zat helaas geen soosmateriaal in, maar wel een aantal Tsjechoslowakije foto's die ik nog nooit gezien had. Wat de 'kleutersoos' betreft zijn we dus niets opgeschoten, omdat Warner ten Kate helaas niet aanwezig kon zijn.
Van de meegebrachte etenswaar werd ook gretig gebruik gemaakt, maar toch was er veel over.

Zijn er, behalve de foto's van Henk, door andere mensen ook nog plaatjes geschoten? Het viel mij op dat we allemaal zo ernstig keken op Henk zijn foto's.

Marijke:
Ook ik vond het heel erg leuk om jullie te zien. 'k Vond het jammer om te horen dat Evert en Sonja op vakantie waren. Met de familie "Epi" hebben we ook ooit nog vakantie in Frankrijk gehad. Met de 3-ling en Rob en Eva en mijn eerste spruit. Klopt dat? Frits waar was jij?
Ik herinner me een natte camping, met volgens mij ook mijn schoonzus en familie. Evert en Sonja ook leuk om van jullie te horen.
Iedereen was heel herkenbaar; Prummel -jij maakte de uitzondering (voor mij) ..... volkomen onherkenbaar. Leuk in wat je vertelde; "leuk" is vast geen goede connotatie ; jij gaf aan je veelheid in relaties. Beetje zoekend en ....... gevonden.
't Lijkt me leuk om elkaar weer te ontmoeten. Nu was de insteek -ontmoeten -info verzameling m.b.t. opdracht Gerard. Gerard hebben we voldaan of wil je meer ?

Nel:
Ten eerste hartelijk dank voor de aanzet om als "de jeugd van toen" elkaar weer te ontmoeten! Ik vond 't erg gezellig en bijzonder om zo van ieder te horen hoe zijn/haar leven de afgelopen jaren verlopen is.
Hoe anders kunnen levens lopen! Met Henk Prummel als 1 van de markantste.
Dat we verder konden praten, alsof we gisteren gestopt waren.
Wat voor mezelf vooral duidelijk werd was, dat ik me realiseerde hoe belangrijk die periode van de Soos en daarom heen, geweest is in allerlei opzichten.
Het bezig zijn met allerlei maatschappelijke onderwerpen, de muziek, als jeugd met elkaar, stiekem dingen doen enz.
Jouw verhaal (en dat van ons) breidt steeds verder uit en zaterdag zijn er weer wat stukjes aan toegevoegd.
Ik vind het knap dat je al zoveel bij elkaar hebt geschreven over de periode van 60 - 70 in Veenendaal.
Nogmaals bedankt, ook voor het mooie boekje, en misschien weer eens tot ziens!

Henk Prummel:
Mag ik jullie nog hartelijk danken voor de gastvrijheid van zaterdag, het was voor mij een geslaagde middag.
Leuk jullie weer eens gezien te hebben, misschien komt er nog iets meer uit in de toekomst. Ook bedankt voor de CD van THE SWEET INSPIRATIONS. De hele terugreis geluisterd naar de muziek, en je heb het voor elkaar gekregen dat ik twee keer de afslag gemist heb doordat er leuke herinneringen naar boven kwamen, ook vroeger kwam dat regelmatig voor.
P.S. Kon alles nog mee zingen na 40 jaar ...

Bas:
Er zijn zaterdag een aantal mensen geweest die met fototoestellen liepen te zwaaien en ze soms ook nog wel eens gebruikten. Frits vond het jammer dat hij zijn fototoestel niet bij zich had en dus geen plaatjes van deze reünie. Hierbij dan ook een verzoek aan de plaatjesschieters om deze even naar iedereen te mailen, dan kan men zelf wel bepalen welke faces een bestaanrecht hebben in haar of zijn archief en welke direct worden gewist, want zoveel eminence grise bij elkaar zou wel eens teveel van het goede kunnen zijn.

Marjo:
Ernstig en bedaard, toch mensen op leeftijd? Ha ha. Maar het was mij ook opgevallen terwijl mijn herinnering van de avond toch vooral vrolijk was!
Maar prima hoor om de foto's te plaatsen. Volgens mij heeft Carien ook foto's gemaakt.
Leuk om nog eens te herhalen!

Jakob:
Ik kijk met plezier terug op ons weerzien na al die jaren.

Stokbrood aan de Slaperdijk

2010-06-07T15:40:00.011+02:00

- Vrijdag 4 april 1969 - Henk Prummel had bij de padvinderij gezeten, en leerde daar het echte stokbrood bakken.
Hij wilde dat graag met zijn vrienden delen. Ze besloten toen om op een middag naar de Slaperdijk te gaan, om een vuurtje te stoken en de opgedane kennis over te dragen. Ter plekke werd wat kreupelhout verzameld en een aantal verse takken van schors ontdaan. Het meegebrachte brooddeeg werd om de geschilde takken geboetseerd en daarna werden de takken boven het vuur gehouden om zo het deeg te garen. Dat nam behoorlijk wat tijd in beslag, en op de foto's is te zien dat er genoeg tijd over was om wat gymnastische toeren en een dansje uit te voeren. Toen we dachten dat het brood klaar was, smaakte het inderdaad in de verte naar stokbrood, maar dichtbij toch echt naar boomschors.

THE ROUSERS

2010-04-25T21:56:00.005+02:00

Het TV debuut van de Noordhollandse formatie uit Broek op Langedijk THE ROUSERS, tot nu toe een onvindbare clip. Susan's Day verscheen op single in 1980 (Torso)
Bezetting: Cock de Jong - Zang, gitaar; Jan de Jong - Drums; Rob Marienus - Bas; Bonne Zigtema - Zang en Wieb Zigtema - Gitaar

Nog wat extra info is te vinden op:
http://lostbands.blogspot.com/2006/04/rousers-thought.html

The Rousers, opgenomen in Tübingen, Duitsland op 12 december 1981, met het nummer "Anger". Nu als driemansformatie: Cock en Jan de Jong en Wieb Zigtema.

Dit is de toegift: "Stop, Stand Still". The Rousers zaten in het voorprogramma van The Comsat Angels.

DEIFICATION 1997

2010-02-25T20:56:00.003+01:00

Deification - Blasphemer

Opgenomen tijdens de voorrondes voor de Grote Prijs 1997, op het Han Fortman college in Heerhugowaard. De datum: 14 februari. Voor een publiek van 32 fans en ongeveer 300 geschokte en oren dicht houdende toeschouwers.

Bezetting:
Mark Molenaar - Voice
Lennart Engel - Drums
Michael Eigeman - Guitar
Sebastiaan Mol - Bass
Geert-Jan Davelaar - Guitar, Vocals, bloodspitting
Special guest:
Nancy Pater - Victim

Het was een lange zit, met ongeveer 30 deelnemende groepen/zangers en zangeressen.
Deification speelde halverwege de avond en was de enige groep die voldeed aan de criteria verrassing, volume en ballen. Deze keer lukte het net niet, maar het jaar daarop eindigden ze als eerste bij de popgroepen.

FREAK FOLK IN DE OCCii

2010-02-18T22:15:00.004+01:00

In de Amsterdamse club OCCii werd op 17 februari een Freak Folk avond georganiseerd in het kader van Le Club Suburbia!.
Er traden drie acts op, waarvan ik hieronder van twee een clip kan laten zien.
De opening van Jozef van Wissen kon ik helaas niet vastleggen omdat het podium vrijwel donker was. Head Of Wantastiquet had vrijwel hetzelfde probleem, maar ik hoop dat de muziek het bekijken de moeite waard maakt. Paul liet horen dat een banjo bespeelt met een strijkstok kan klinken als een sitar.
MV & EE was ook niet mis, hun klanken brachten mij terug naar het eind van de jaren zestig, toen dit soort muziek ook gespeeld werd. 'Mighty Baby' in hun nadagen bijvoorbeeld. Ik verbaasde mij erover dat deze klanken in deze tijd nog steeds op publiek kan rekenen. Ik moest de clips 'blind' filmen, dus ik kon in de zoeker niets zien.
Een mooie avond!

Head Of Wantastiquet, Experimentele folk uit Vermont.
Paul Labrecque is een gitarist uit Vermont die al een aantal jaren deel uit maakt van het impro rock collectief Sunburned Hand Of The Man. Daarnaast maakt Paul Labrecque al ruim tien jaar solo muziek, al is het pas sinds een jaar of vijf dat er van hem gelimiteerd een drietal albums verschenen. Als Head Of Wantastiquet verschenen er de albums ‘West River Realizations’ (cass) en onlangs ‘Mortagne’ (lp, Ecstatic Yod).

Hij vindt zijn inspiratie voornamelijk in de rust en eenzaamheid van de natuur en gebruikt voor zijn experimentele folk o.a.: gitaar, een banjo die hij met een strijkstok bespeelt, zijn stem en veldopnamen. Hij maakt landerig klinkende muziek, die vooral sferisch en melancholiek van toon is. Muziek die doet denken aan klanken die als het ware naar je toegewaaid worden vanaf een eenzaam in de bossen gelegen boerderij.

Jozef van Wissem
De hedendaagse specialist op Renaissance-luit Jozef van Wissem weet middeleeuwse klanken te transformeren naar een 21ste-eeuws idioom. Zijn muzikale odyssee is altijd een natuurlijke evolutie geweest. Hij begon als klassiek gitarist, maar kwam via omwegen bij de luit terecht. Van Wissem geeft de luit een tweede leven.

MV & EE
Psychedelische en bluesy folk van het duo Matthew Valentine en Erika Elder. Worden beschouwd als een van de grondleggers van de freak - folkbeweging. Improvisatie staat centraal en blues en folk strijden om voorrang. Het zijn muzikanten voor wie psychedelica een levenshouding is. Twee artistieke neo hippie, hij is beeldend kunstenaar en zij grafisch ontwerper. Ze geven alleen iets om hun instrumenten en platenkollektie, willen totale vrijheid, met nadruk op de ‘do it yourself’ houding en improvisatie is voor hun vooral synoniem aan onbelemmerd musiceren. Op hun eigen zeer obscure label Child Of Microtones brachten ze van hun psychedelische impro folk al meer dan 30 cdr’s uit en vele cd’s en lp’s volgden op labels als Dicristina, Ecstatic Peace!, Eclipse en Time-Lag Records.

ROCKCIRCUS 1972

2010-02-02T12:26:00.012+01:00

Zo had het moeten worden:
Tweede pinksterdag, 22 mei a.s. zal het met bloemen versierde Olympisch Stadion in Amsterdam het terrein zijn waar "THE AMSTERDAM ROCK CIRCUS 1972" wordt gehouden. Een fantastisch popspektakel, in het leven geroepen door Muziekkrant OOR.
Een totaalshow van maar liefst twaalf uur, met uitstekende popgroepen, circus acts, can-can danseressen en tal van onverwachte gebeurtenissen.
Wie verlangt er niet allang weer naar iets opwindends? Zo'n gebeurtenis waarover je nog maandenlang blijft praten? Je hoeft maar de naam "Kralingen" uit te spreken en iedereen weet dat je het over het Holland Pop Festival hebt en niet over dat stukje groen in de buurt van Rotterdam. Nou willen wij beslist géén tweede Kralingen, want dat is geweest en dat moet je niet proberen te re-kreëeren. Er moet iets nieuws komen, een totale verrassing, iets unieks. Een show met variété en circus en pop. Een Rock circus. Waarbij je niet alleen naar voortreffelijke muziek kunt luisteren, maar je ook de stuipen zult kunnen lachen om onverwachte grollen en gillers. Kortom "het hooggeëerd publiek" krijgt een non-stop show van een dag voorgeschoteld. Zonder zich ook maar één minuut te kunnen vervelen.

Daverend Programma
Dankzij de erorme ervaring op dit gebied van organisator Berry Visser (Mojo-Delft) en zijn fantasie voor ongebruikelijke toestanden, zal THE AMSTERDAM ROCK CIRCUS 1972" een onvergetelijke gebeurtenis worden. Want welke acts komen er? De Pink Floyd, die voor een fenomenale afsluiter van het Holland Pop Festival in Kralingen zorgde en vorig jaar nog 50.000 mensen naar het Amsterdamse Bos trok. Ze treden op van 21:00-23:00 uur, met een eigen lichtshow met op- en neergaande torens en rondom-stereogeluid. Dichter-zanger Donovan (met een nieuwe groep), die gedurende anderhalf jaar haast niet opgetreden heeft en zich in z'n huis op zijn werk konsentreerde. Hij zal rond 15:00 uur optreden. Dan The New Riders Of The Purple Sage, een uit de Grateful Dead voortgekomen groep, met als stuwende en helpende vriend Jerry Garcia. De fabelachtige drummer Buddy Miles (uit Hendrix' Band of Gypsies), die misschien Carlos Santana meeneemt. Verder om er maar een paar te noemen; folksinger Tom Paxton; bluesman Memphis Slim; Dr. John The Nighttripper, zal het festival rond 24:00 uur afsluiten; Spencer Davis met Sneaky Pete en Gene Clark, dé vertolker van ingetogen droefenis. (Aloha's pollwinner 1971). Ooit zanger bij The Byrds, maakte hij zich daarna zeer verdienstelijk in de formatie Dillard & Clark en gooide hoge ogen met zijn soloalbum "White Light". Naar verluidt komt hij met een nieuwe groep.
Zoals ook in Kralingen het geval was, zal het Drugteam een oogje in het zeil houden onder leiding van Koos Zwart. Men heeft in Rotterdam en het Vondelpark al ervaring opgedaan en ook nu wordt onder meer gebruik gemaakt van gestencilde informatie om te trachten bezoekers voor onplezierige ervaringen te behoeden.

Zo werd het:
22 mei, 2e Pinksterdag 1972 hebben we het Amsterdam Rock Circus, in het Olympisch Stadion in Amsterdam bezocht. Het festival trok nog geen 10.000 bezoekers, terwijl er zo'n 63.000 in het stadion konden. Een bittere tegenvaller voor het impresariaat Mojo en het muziekblad Oor, die het evenement hadden georganiseerd. Het is de vraag of men uit de kosten komt. Vermoedelijk zal er sprake zijn van een verlies, want Mojo's Berry Visser verklaarde enkele weken geleden nog dat hij met ongeveer 30.000 bezoekers quitte kon spelen. De grote trekker voor het publiek was Pink Floyd, maar dat gold niet voor ons. Pink Floyd speelde in die tijd zo vaak in Nederland dat ik ze in ieder geval al een keer of vier gezien had, en de optredens werden in mijn ogen steeds saaier. Naar Sneaky Pete was ik wel nieuwsgierig, zijn optreden in het Concertgebouw in november 1970 was mij prima bijgebleven, een magistraal optreden gaf hij toen als steelgitarist van The Flying Burrito Brothers. Het was een prachige dag, alleen het grasveld was gevuld, en we zaten in de volle zon. Van de optredens is mij weinig bijgebleven, uiteindelijk een saaie bedoening.
Op de aankondiging stond ook vermeldt dat het Neder landse debuut van Gene Clark zou plaatsvinden, voor ons genoeg reden om op het festival te verschijnen. Uiteindelijk mocht Gene Clark de VS niet verlaten, omdat hij een belastingschuld zou hebben, maar toen was het al te laat om af te zeggen.
Het festival bleek achteraf een, redelijk vrolijke, zij het wat slappe aangelegenheid. De optredende groepen waren slechts bij uitzondering in staat de bezoekers tot een redelijke mate van opwinding te brengen. The New Riders Of The Purple Sage lukte dat ais eerste: een Californische formatie, tweede op de ranglijst, die het ontstaan mede te danken heeft aan de Grateful Dead. De heren presenteerden een energiek stuk country-rock, waarin vooral de Canadese steel-gitarist Buddy Cage een zeer opvallende rol vertolkte. De Amerikaanse folksinger Tom Paxton wist, evenmin als de vaderlandse formatie CCC Inc. die om 12:00 uur precies de spits afbeet, meer dan een bescheiden hoeveelheid plichtmatige emoties los te weken. Donovan, die in zijn dooie eentje optrad, en niet met een nieuwe begeleidingsgroep, had meer succes. Zijn repertoire: een acceptabele mix van oude en recentere hits, zoals Catch The Wind, Hurdy Gurdy Man, Mellow Yellow, Colours en Try For The Sun. Pink Floyd bracht een sterk stuk muziek ten gehore. De nieuwe lightshow van de Floyd bestond niet alleen uit gecompliceerde spots, maar ook uit vuur, rook en vuurwerk. Erg mooi en af en toe op het kitscherige af. Na precies anderhalf uur - beloofd was twee uur - vertrokken de heren. Dr. John deed daarna ook nog zijn best, maar inmiddels was een groot deel van het publiek a1 vertrokken. De aangekondigde 'circusacts' bleven voor het grootste deel ook achterwege, evenals de videoschermen. Tot dat laatste had Mojo besloten toen a1 duidelijk werd hoe weinig bezoekers er zouden komen, om zo althans enige kosten te besparen. Uiteindelijk bleek dat Carlos Santana niet met Buddy Miles meekwam, Memphis Slim en Pacific Gas & Electric schitterden eveneens door afwezigheid. Van can-can danseressen en andere attracties viel weinig te bespeuren, afgezien van twee verdwaalde clowns en een vuurvreter.

Setlist Pink Floyd: 1. Atom Heart Mother 15:37; 2. One Of These Days 7:13; 3. Careful With That Axe, Eugene 12:05; 4. Echoes 20:46; 5. Saucerful Of Secrets 11:54. Bandleden: David Gilmour; Rick Wright; Nick Mason en Roger Waters
Gerard Davelaar

Ja, dat was me wat dat Amsterdam Rock Circus. Het meest daarvan is me inderdaad de teleurstelling bijgebleven dat Gene Clark niet kwam, want dat was toch DE aanleiding om kaarten te kopen. Een tweede grote tegenvaller was het optreden van Spencer Davis met Sneaky Pete in de gelederen. Belabberd optreden in mijn herinnering. Ik moet nog ergens een cassette hebben met (ik denk door jou) zelfgemaakte opnames. Het was in de tijd dat net daarvoor of daarna er ook een LP uitkwam van Spencer Davis met Sneaky Pete; een mislukte combinatie
Donovan kan ik me wel herinneren, maar er is me niet bijgebleven of ik dat nou goed vond of niet (ik was toch al nooit zo'n Donovan fan; op een paar dingen na). Tom Paxton kan ik me werkelijk niet herinneren. Wel Billy Cox, maar dan vooral omdat die drummer bij Jimi Hendrix was geweest. Zijn optreden vond ik maar niks; teveel herrie en gedoe.
Het schijnt dat ook CCC INC. en The New Riders of the Purple Sage optraden? CCC weet ik echt niet meer, en NRPS hangt me vaag iets van bij.
Kortom allemaal niet erg enerverend.
Voor wat betreft de aanwezigen waren dat van de "bekenden" alleen jij, Fien en ik. We zaten op het veld, en het was een zonovergoten dag waarbij het natuurlijk onmogelijk was om ergens in de schaduw te zitten. Ik had de volgende dag dan ook een knalrood verbrande kop. Dat herinner ik me beter dan het evenement zelf en de muziek.
Frits Davelaar

BEAT IN ALKMAAR

2009-12-12T14:38:00.005+01:00

Een cover van het nummer War or Hands of Time van The Masters Apprentices uit Australië, door The Madd uit Rotterdam, opgenomen op 11 december 2009 in Podium Victorie in Alkmaar.

In het voorprogramma van The Madd speelde de Westfriese formatie The La-La-Lies. De band bestaat nu ongeveer een jaar. De bandleden zijn Sander den Das op zang en gitaar, Chris Dekker op bas, Jurian Bruin op drums en Louis Inghels, gitaar. Dit is de afsluiter van hun set, een fraaie rave-up, waarvan ik de titel niet ken.

RESONANCE

2009-11-05T22:43:00.028+01:00

Platenlabel met specialisatie als handelsmerk
Voor nieuwe ontwikkelingen in de popmuziek zijn de kleine onafhankelijke labels belangrijker dan ooit. De grote maatschappijen zijn druk bezig om hun bestaande catalogus uit te brengen op CD en hebben nauwelijks tIjd voor nieuwe projecten. Wat er aan nieuw materiaal verschijnt komt vooral van de kleine gespecialiseerde labels, die hoogstens voor de distributie samenwerken met een grote maatschappij. Hier volgt het verhaal van een label die de afgelopen tijd met interessante platen kwam. Een label overigens -en dat stemt tot nadenken- die zich vanwege de desinteresse bij de media niet meer waagt aan Nederlands product.

RESONANCE: 'Betrokkenheid maakt plaat interessanter'
Platenlabels als Sun en Chess hebben een legendarische klank in onze oren, In de jaren vijftig werd daar de basis gelegd voor de huidige popmuziek. Maar wanneer je foto's ziet van de kantoren en studio's van deze illustere maatschappijen denk je toch: is dat alles? Het pand van Sun Records bestond bijvoorbeeld uit twee kamertjes, waavon de ene dienst deed als opnamestudio en de andere als kantoor. Dagelijks werkten daar Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Carl Perkins en Johnnv Cash aan liedjes die wij nu kennen als klassiekers van de rock'n roll. Tijden veranderen en tegenwoordig zitten zelfs de kleine maatschappijen aardig in hun jasje. Zo betrok het onafhankelijke Boudisque (die voor Nederland Torso, Enigma en Intima voor hun rekening nemen) vorig jaar een riant drie-etage pand vlakbij het station in Amsterdam. Maar ze bestaan nog wel, die kleine illustere labels die gerund worden vanuit een zolderkamer en waar men dwars tegen de trend in een eigen gezicht probeert hoog te houden, Nederland kent er een aantal: Top Hole, Eksakt, Kelt en sinds een jaar ook Resonance.

Zolderkamer
Op een kille zondagmiddag in oktober word ik van het station in Schagen afgehaald door een tweetal dertigers die zo op het oog totaal niet bij elkaar passen, Gerard Davelaar, een vlot in het pak stekende moderne zakenman en Rory Falke, een gezellig babbelaar aan wie de ontwikkelingen in de mode van de laatste jaren onopgemerkt lijken te zijn voorbijgegaan. Wanneer we eenmaal in de met ordners, cassettebandjes, telex, fotocopieerapparaat en wasmachine (!) volgestouwde zolderkamer van Rory's eengezinswoning zijn aanbeland, blijken de rollen in werkelijkheid omgekeerd te zijn, Rory Falke is het zakelijk brein en de vlotte verkoper van Resonance, terwijl Gerard Davelaar de ietwat verlegen grafische vormgever van de platen blijkt te zijn,

Import
Het verhaal achter Resonance begint in het voorjaar van 1986 wanneer Rory weggaat bij z'n werkgever Boudisque, om samen met een vriend in Duitsland onder de naam Semaphore Records platen uit de Verenigde Staten te gaan importeren en door te verkopen aan groothandels in Europa, Rory: "We zijn toen begonnen met het importeren van met name sixties-Iabels als Vox, Bomp en Twin Tone. Per plaat halen we tussen de 250 en 1500 exemplaren naar Europa. Toen we dat na een half jaar een beetje redelijk van de grond hadden zijn we ook zelf platen uit gaan brengen van vooral Amerikaanse bands die we zelf heel leuk vonden. Daar hebben we twee labels voor opgericht: Flame Trader voor hardrock en Resonance voor sixties en rock'n roll. Ikzelf heb me vooral beziggehouden met Resonance. Daarop hebben we in een jaar tijd nu 10 lp's en een aantal single's uitgebracht."

Eigen gezicht
De filosofie achter Resonance is dat de platen van het label door de betrokkenheid van de makers ervan interessanter zijn voor de sixtiesfans dan de uitgaven vam de grote maatschappijen. Dat geldt zowel voor de repertoirekeuze als de manier waarop de hoezen ontworpen worden. Grafisch vormgever Gerard Davelaar: "Ik vind dat een label een duidelijk gezicht moet hebben, zoals bijvoorbeeld EMI of Elektra dat in de jaren zestig ook hadden. Vandaar dat de platen van Resonance een groot logo in de linker bovenkant en een witte bovenrand hebben. En door het zwarte blokje op de zijkant bij elke uitgave iets te laten opschuiven zijn de Resonance-platen duidelijk te herkennen in de platenkast. Dergelijke details zijn bij een grote maatschappij vaak niet mogelijk, terwijl ze de platen voor de fanatieke platenkoper juist interessanter maken,"

Fanzines
Voor het vinden van nieuw te contracteren bands, en de promotie van de eigen platen heeft Resonance veel contact met fanzines. Dat zijn door sixtiesfans in hun vrije tijd in elkaar gezette tijdschriften, die er soms wat amateuristisch uitzien maar die veel informatiever zijn dan de meeste gewone popbladen. Rory: "In elk land zijn er wel een paar, in Nederland heb je bijvoorbeeld Heartbeat en the Long Writer. Fanzines hebben dan wel geen hoge oplages, maar de lezers ervan zijn wel fanatieke platenkopers. Via de redacties van fanzines krijgen wij weer veel demo's doorgestuurd van bands die geschikt zijn voor ons label. Het werken via de fanzines heeft tot nu toe veel meer vruchten afgeworpen dan de normale promotiekanalen (radio en de grote Popbladen zoals Oor, Vinyl en Music Maker). Ik heb destijds onze eerste vier lp's naar Oor gestuurd, maar die platen vind je dan terug in de tweedehands-bakken van Concerto, terwijl er niets mee gedaan is. Hetzelfde geldt voor de omroepen, die ook als progressief bekend staan. Ze zijn alleen geinteresseerd in trends en de hele grote namen, Het is dan ook logisch dat de meeste mensen niet weten wat er verder te koop is. Wat dat betreft is de situatie hier veel erger dan bijvoorbeeld in België, Spanje of Italië. Die desinteresse bij de media is er ook de oorzaak van dat we tot nu toe nog geen Nederlandse bands hebben uitgebracht, terwijl er hier wel een aantal goede sixtiesbands zijn."

Ongeletterde types
Alle opnamen die tot nu toe op Resonance verschenen, zijn van Amerikaanse herkomst. Voor de ware sixtiesfans zitten daar een paar echte aanraders bij. Wie zit te wachten op een moderne kruising van the Beatles en the Who moet z'n geluk maar eens beproeven bij de lp Can't help but Shoke van the Headless Horsemen. Allemaal jatwerk, maar de plaat brengt wel je feestje op gang. Fans van Claw Boys Claw kunnen hun hart ophalen aan Random Violence van Sister Ray, waarop de Amsterdammers in de categorie 'compositie' met straatlengte worden verslagen.
Rory: "Wanneer we iets horen wat we uit willen brengen, dan krijgt de bond van ons een budget om de studio mee in te gaan. Na verloop van tijd stuurt de band ons de mastertape, foto's voor de hoes en een biografie. Tenminste, dat hoop je, want George Brigman stuurde ons een cassette en verder niks. Hij is nogal mensenschuw en wil onder geen beding foto's loten maken. De cassette hebben we toen in een studio op laten knappen en Gerard is toen aan de slag gegaan met een oude foto van Brigman die ik nog ergens had liggen. Maar meestal is het aangeleverde materiaal perfect in orde, hoewel Sister Ray nogal wat problemen had met het schrijven van hun bio. Dot zijn nogal eh ... ongeletterde types".

Klapper
Dankzij de import-activiteiten van Semaphore wordt het Resonance label in de meeste Europese landen gedistribueerd: Toch zijn de tien lp's nog niet echt lonend geweest. Rory: "zo'n label is toch vooral lange termijn werk. Heb je een keer een klapper dan gaat de rest van de catalogus ook weer lopen. Op dit moment zijn er van elk van onze uitgaven tussen de 1000 en 2500 exemplaren verkocht. Dot is niet slecht wanneer je bedenkt dot het bijna allemaal debuut-lp's waren en de promotie heel kleinschalig geweest is."

Gerard Davelaar: "Dat is toch ook te danken aan het feit dot het goede lp's zijn. Bovendien is Rory een erg goede verkoper, die de groothandels op z'n duimpje kent." De gehoopte klapper lijkt er inmiddels ook aan te komen, nu de Duitse melodieuze hardrockband Kingdom, voor een aardig bedragje door een grote maatschappij wordt overgenomen van het hardrocklabel van Rory en zijn Duitse compagnon Marcus Roeder. Bovendien staat er op de komende Resonance-release van the Baby Flies een geheide hit in de vorm van het nummer 'In this town'. Met het oog op die plaat is Rory op dit moment bezig de Nederlandse distributie van Resonance via een grote Nederlandse maatschappij te laten lopen. "Onze platen liggen nu nog niet in elke winkel in Nederland. Wanneer je een hit wilt scoren moet dat wel. Vandaar dat bijvoorbeeld Boudisque voor hun grotere producties een deal heeft met CBS."

Music Maker, jaargang 10, nr. 14 - december 1987

RESONANCE 33-8601 - VARIOUS ARTISTS - THE DEADLY SPAWN
The Deadly Spawn is an above average basic garage punk compilation with lots of fuzz guitars, fast sneers and frustrated teenage energy.
There's an earnest profusion of homage paying to the pioneers of trash'n' trash (The New York Dolls, The Stooges) with some pleasently minimalistic sixties fuzzbox guitar gratings from the era when bubblegum collided with the beginnings of psychedelica. But not all the tracks are strict sixties-six styled rockers, some of this comes off as late sixties Doors-esque (Thee Fourgiven) and even mid-seventies styled garage-thumpers (The Velvet Monkeys 'Rock Party).

..... great stuff, and puts everyone of those phoney pseudo Cramps garage comps you see out today to shame ... "
(Option, USA)

..... good stuff from The Velvet Monkeys, Monster Rock, The Skeptics (with the crazed 'Legend of the Headless Surfer', The Subterraneans and a host more ... top heavy with choice quality stuff and well worthy of recommendation ... "
(Bucketfull of Brains, UK)

..... this LP is an essential purchase, with something for everyone ...
(Freakbeat, UK)

..... a promising sampling of Stateside local indie and cassette labels ... "
(Q Magazine, UK)

RESONANCE 33-8602 - GEORGE BRIGMAN - HUMAN SCRAWL VAGABOND
The word "spaced" seems to turn up in any conversation about George Brigman & Split. A real big deal, with a few aficionados (his 1975 album "JUNGLE ROT" album is a real collectors' piece), Brigman is an aquired taste whose biggest influences are Captain Beefheart and British fuzzblues band The Groundhogs. A tribute to Tony Mc.Phee, a version of "Status People", is included on this album, Brigman's first proper European release. As a guitarist Brigman is a heady revelation. "Blowin' Smoke"
for instance, comes off like a very earthy Stooges. Brigman and his fellow guitarist Westerman reach into space uncharted even by Jimi Hendrix. From quiet, airy songs to ones with over-the-top screaming guitar feedback, the moods created by the band are as diversive as they are exciting. "Animal Dope" which closes side one, could well be an authentic sixties recording, except for the thick and rich production with upfront bassguitar, which gives it the finishing touch. The instrumentals really prove that psychedelic punkness can well lead into a complete instrumental approach without losing its thrill if the mood is right. George's guitar playing continued to mystify -especially in "Clap-Trap" a tune drenched with a screeching molten fuzzed out assault, unusual rhythms and a strange psychedelic aura. Here SPLIT's music is a strange brew of the blues, raw psychedelia and Rock 'n' Roll which can be harsh and metallic or smooth and flowing. His music surely can no longer be ignored, so if you like heavy Velvet Underground, mated with the Stooges ...... then look out for GEORGE BRIGMAN & SPLIT ....

.. the guy's a mean guitarist with plenty off flash and power ... a fine introduction, which wil! have people clamoring for more. "
(Goldmine, USA)

..... I sorta-like George best when he heists riffs I know and plows 'em into string-piles of his own invention.
(Spin, USA)

RESONANCE 33-8603 - THE SKEPTICS - SNALLYGASTER
Polished guitar rock with psychedelic touches, some surfand strong songwriting on the debut album from this band from Maryland. The band consists of: Andrew McCutcheon on vocals and guitars. Dennis Crolley on bass and and backing vocals and Stephen Blickenstaff on drums and backing vocals.

Legend has it that the Snallygaster has roamed Western Maryland since 1909. According to witnesses from Braddock Heights, the animal has a long pointed beak, razor sharp teeth, four legs armed with claws like steel, one eye in the middle of its forehead and it screeches like a locomotive whistle. As plans were being made to hunt this godevil, President Roosevelt nearly postponed an African safari to personally assist in the Snallygaster's capture. Reportedly after laying several eggs around the Middletown Valley, the Snallygaster mysteriously disappeared.

" ..... one of those post-punk modern avant-garde pop bands. Original music ... making use of many instruments and nevertheless keeping it basic. They've gat hypnotic qualities ..... if a band deserved the term Modern Psychedelic it's Viv Akauldren, a threepiece with overdubs, but beware ... don't expect old cliches ... "

RESONANCE 33-8604 - VIV AKAULDREN - OLD BAGS AND PARTY RAGS
Their music can best be described as a synthesis of various ethnic, rock and electronic idioms, all converging on one point and through one expression. For example, Phry's use of several guitar and vocal tracks on 'Life expectancy' to create a wide, ethnic, kaleidoscopic sensation and McDonalds use of keyboards on 'As you Wish' and 'NulI' to achieve a liquid, swirling sensation, are definitive of this notion . Other material ranges from personal views to general impressions, covering ecology ('Lost'), history ('Tanzil') and life and death ('Life expectancy' - 'Catabolic Blues' in a variety of styles. lt's the musie howeverthat conveys the mood and meanings here. Trance eighties psychedelia with a booming bass and ethnic touches make an excellent album. The album title refers to "Old Bags", which is a buzzword concerning Ancient wisdom and "Party Rags", which encompasses the idea of clubbing... and how it uses many of the shamanic devices for transforming consciousness (i.e. ritual garb, dancing, coloured light, alcohol and other drugs, code of ethics and music, just to name the most obvious). One of the most promising bands of the USA.

... one of those post-punk modern avant garde pop bands. Original music ... making use of many intruments and nevertheless keeping it basic. They've got hypnotic qualities ... ig a band deserves the term Modern Psychedelic it's Viv Akauldren, a threepiece with overdubs, but beware ... don't expect old cliches.(H'Artbeat, WG)

Viv Akauldren takes an eerie post gloomthrottle posture during'As you wish', while martial drums tromp behind heavily distorted guitars ... Viv Akauldren is hardly a Joy Division/Cabaret Voltaire clone, thanks largely to Viv's restraint in dwelling on the pain and boredom inherent to this plane of existence, exploring instead the metalanguage of the unknowable ... "
(Spin, USA)

RESONANCE 33-8605 - THE NOT-QUITE
Founded in 1977 and now ... almost ten years later they come up with a great moody/psychedelic album. The perfect pop record with eleven fantastic tracks. The NOT-QUITE have always done their darndest to al most single - handedly keep the spirit of Sixties/Psych/Garage music alive and weil in Connecticut - though -, unlike narrow minded purists, they preserve the attitude and the energy without skimping on either technology or guitar
power. This long - awaited album includes perennial live favorites like "You're gonna need me" and "Let her go", both with the edgy vocals obligatory to the genre and Morrie's persistent, hectic guitar; the always - welcome rendition of "Wars, or hands of Time", a different version of "Paint me in a corner" than the one on the Garage Sale cassette; Joe's surprisingly etheral "Heaven sent"; a song from Morrie's old days with local poprockers The Modern Look, the Byrds-y "I don't know how to tell you"; "Get lost girl", a bit of musical fast food, all of fifteen minutes in the making; and another quickie, "Mushroom People", which took about a third as long as the last one to write. These guys aren't a bunch of throwbacks to the Sixties; they take the best of the era and translate it into NOW ..... and have a hell of a time all the way.

..... the sound is raw, but well-produced with lols of wild lyrics, an almost constant barrage of wailing fuzz guitars, with pulsing keyboard passages and twelve-string sentiments were required ... "
(Freakbeat, UK)

" ..... fast moving it is, powerful as a speeding locomotive, able to leap tall buildings in a single bound ... I'll absolutely love it to death. A MAJOR band."
(Pulsebeat, USA)

RESONANCE 33-8706 - SISTER RAY - RANDOM VIOLENCE
With such a name you probably expect a real VELVET UNDERGROUND sound! Wrong ...! It's more into the MCS/STOOGES vein, or maybe it could be an unreleased DEVIANTS album. In any case, their Detroit sound is inventive and forceful and goes through flesh and bones. At least they prove again that the best rock is coming from places where you'd least expect it. You can fee I all the bombastic crank of '69 again, when listening to this album. Sister Ray doesn't seem nearly selfconscious enough about their proletarian retro-rock to want to shoulder such heavy cultural baggage. On Random Violence, guitarists Mark Hanley and Greg Cadman rip up the floorboards with old-fashioned Midwest moxie while Sam D'Angelo has the right idea (if not the right voice) for snarly, sneerly punk (The album contains four tracks from pre-LP singles,including the four-song 7-inch Coming to Terms). Comes with free bonus NON lp 7".

" .. their trashing, churning sound is closer to a sub-psyche revolution that's spinning off at different angles ...
(Underground, UK)

" ..... It contains sixteen cubes of hairy-eyeball style-guitar wipe and sounds about like you hoped the Dead Boys would when you'd only heard about them ... Random Violence wil! swab your ear like a big harsh Q- Tip."
(Spin, USA)

" ..... I count nine of the best songs I've heard in a year, out of 18 offered ... one of the best unknown bands in America today. "
(Pulsebeat,USA)

" ..... A record that epitomizes the virtues of Rock & Rol!: raw, noisy, youthful, grungy, yet simple and melodie as heli. Sister Ray seems to believe in in outright trad-rock assault. There's tons of Detroit-style guitar snarl, hooky sixties influenced folk rock, and, most successful!y, Ramones/ Dead Boys-like punkpop. "
(Option, USA)

" ..... absolute knockout LP from Youngstown, OH. finest. Stunning Hanley/Cadman duel guitar that soldifies the best of the last three decades into one simple distorted maul that spins each of the enclosed sixteen tracks into near anthem status. In drippy understated mainstream terms it's 'pretty essential'. "
(Forced Exposure, USA)

" ..... Crunch-rowdy guitars that stray to the edge of their tunings then dart back for an amped-up power-chord -courtesy Greg Cadman and Mark Hanley, and definitely in the old Lou Reed/Sterling Morrison tradition of axe interlock that somehow always manages to leave a few stray pieces of raggedy fabric flapping in the breeze .... Sister Ray will rock you up and down your block nonstop. "
(The Bob, USA)

RESONANCE 33-8707 - THE UNCLAIMED
A re-issue of their, long out-of-print, debut minialbum. At the time when it was first released (1983) it was almost impossible to get this mini, due to the fact that they pressed up a very small quantity only. If you already had the luck to obtain a copy, you're one of the few! This classic piece of Neo-psychedelia is now available again. Shelly himself could only grow up with The Count Five, The Syndicate of Sound and ? & the Mysterians on his turntable. For those who don't know them yet, THE UNCLAIMED are playing the Sixties or even stronger ... THEY ARE THE SIXTIES ...

Sheldon Shelley Ganz embodies the missing link between the sixties sound and the garage revival: his uncompromising music is able to compete in originality with the Chocolate Watch Band, Count Five, Music Machine, Seeds, Shadows of Knight, Standells and Syndicate of Sound without any reverential fear.
Shelley came from a well-off family; he left UCLA in 1978 and formed the Popes that became Unclaimed the next year: he was already thinking about this name… when he found out that Peter Case (of Plimsouls) knew a guy named Gurf Morlix, who had a band called the Unclaimed during the sixties in the state of New York, took this as an omen.
The Unclaimed were certainly one of the very first and most influential groups of the garage resurgence. Eventual "Long Ryder" Sid Griffin was in the original lineup along with Shelley, and a plethora of other notable musicians would also journey through the band's ranks. Their first EP was a crude but spirited ode to the sound of '66, with Griffin's "Deposition Central" a particularly interesting lysergic moment. The band would have it's black-turtleneck Music Machine look together by their next vinyl outing, a six track 12" EP entitled "Primodial Ooze Flavored Unclaimed". Ganz is firmly at center stage especially with the Seeds-ish "Walk On The Water" and the stand-out "Things In The Past". The production is a bit clearer but no less authentic, with Shelley adhering strictly to the garage band formula of fuzz and farfisa. Rich Coffee, Ray Flores and Matt Roberts gave Ganz his strongest backing to date. Ganz put together several other floating lineups of musicians (including "Yard Trauma's" Lee Joseph).
This is the re-issue of "Primodial Ooze Flavored Unclaimed" released on the Resonance label (Resonance 33-8707/1987) simply entitled "The Unclaimed". Favorites are "Things In The Past" and "Ugh". The killer track, however, is "No Apology". It's in the perfect Music Machine/Moving Sidewalks tradition with all the ingredients a classic garage song needs: cool/snotty vocals with the usual "girl-put-down" lyrics, acid-drenched guitar and a driving beat. It can't get any better than that.

... you should definitely go and buy this record tout de suite if you've even a minute interest in the spirituality and transcendent properties of grungy Rock & Roll. The whole thing ripples with the weirdly bent BEAT that powers only the best sixties nuggets, and 'Ugh' is one of the brashest, wildest ravers l've ever laid an ear on ..... "
(L.A. Weekly, USA)

... when these guys freak-out it conjures up pictures of when The Count Five and The Music Machine reverberated out of car radio's and there was every chance that The Seeds would be playing at your local dive ..... "
(Sounds, UK)

... this is an uncanny dead ringer for the coarse trashfuzz beat of The Chocolate Watch Band and sounds like it couldn't possibly have been recorded after 1966. There's that same booming echo, that sense of being in some cavernous neon grotto .. mad fairy-ground keyboards, rattlesnake tambourines, deep vibrato guitars .... can you resist ? ...
(New Musical Express, UK)

" ..... This kind of tinny pop ... held together with masking tape and enthusiasm - comes perfectly packaged in a superbly tacky sleeve with hazy freak out graphics ... pop ready for a sixties beat film. Shake.
(Underground, UK)

RESONANCE 33-8708 - THE HEADLESS HORSEMEN - CAN'T HELP BUT SHAKE
If there's one group in the over ripe Manhattan rock scene that can drive away the boring stench of mediocrity with tornado force, it's THE HEADLESS HORSEMEN.. These talented young gentlemen hail from such legendary bands as The Fuzztones and The Tryfles.There's no stopping the Horsemen as they gallop into the ears of an unsuspecting world. They all claim a united influence of such great combo's as The Who, The Kinks and The Yardbirds, so be prepared as these four Horsemen not only want your head, but also your mind, body and soul... !

From about 1984 till 1986, the major bands on the NY garage scene had no problem headlining the big places. By early 1987, however, most of those bands had dissolved, rarely played, or had relocated. Although The Headless Horsemen never got to headline the kind of venues that guitarist Elan Portnoy had with The Fuzztones, they were one of the New York scene’s top bands from about 1986 until the early 90's or so. The Horsemen were four extremely talented musicians joining forces: Peter Stuart was a monster on the bass; Dave Ari (who’d played a bit with his brother, Justin Love/Justin Trouble) was admirable behind the kit, Elan was a phenomenal lead guitarist, and Chris Cush was one of the best rhythm guitarists you could hope to find.

I don’t know the truth of the following story, but since she gets a co-writing credit, I’m thinking Elan’s then-girlfriend was telling me the real story behind this title. It seems she was on a subway one day, when a little boy was jumping around, despite his mom’s desperate attempts to corral him. When the exasperated mother told him once again to stop, he replied, “But Mama, I just can’t help but shake.” The song itself begins with its signature riff chiming in. That intro was enough to set crowds into a frenzy at their live shows. The guitar solo shows that Elan was at least as good as he was in The Fuzztones. The band’s vocals also helped quite a bit here, especially when they bring it down. In essence, this was quite the dance floor favorite and you’ll likely understand that the moment you hear it. Don’t stop with the single, get the whole debut LP, as there’s some wonderful material on it.

Elan would briefly play with his brother in The Lone Wolves, then get together with his girlfriend to form The Roamin’ Numerals. Chris and Peter went on to form The Bitter Hearts (named, I believe, for a song Peter had written while in The Tryfles). Dave joined up with The Devil Dogs for awhile, then went on to play in a group with his wife.

... Many people have been waiting a long time for this one ... The sound promised is rockin' garage psych and that's what you get. From the opening title track, through the Elevators influenced "I see the truth", the manic R'n'B of "The same old thing" to the wild wigged out "Cellar Dweller" the pace is electric, fuzzed-up and freaked out with same superb hooks and an excellent eighties production. This is GARAGE -get it ... "
(Freakbeat,UK)

" ..... The Horsemen's gritty vocal lines and bittersweet pop-psyche makes for authentic Byrds cut and Beatles jacket music ... Alluring and remarkably embracing."
(Underground, UK)

They are capable of writing wonderful melodic pop-songs, this is the best nouveau garage record I've heard "
(Option, USA)

" ..... there's fury in these grooves and fire in the guitars to please the most fuzz-hardened noise addict ... you've got a number one, best-selling, chart-topping club fave LP ... "
(Pulsebeat, USA)

" ..... The Horsemen play only original tunes here ... A promising debut. "
(Bucketfull Of Brains, UK)

" ...... CAN'T HELP BUT SHAKE is one of the most original, most awesome, most listenabie sixties/garage influenced albums I've ever heard."
(Ratbeat, Finland)

RESONANCE 33-8709 - THE BABY FLIES - RAIN
(later released in a different cover)

RESONANCE 33-8710 - THE C*NTS - THE FIRES OF SPRING
Yet another missing piece in everybody's record collection, though maybe just a few of us ever heard from this band at all. Well, these guys are on the road since 1978 and released some self financed seven incher's which are of course impossible to find nowadays. If you missed their singles and album, here's another chance for you. They also appeared on the Voxx compilation "Beasts from the East", for those who want to check out first how this band sound like. They show a strong Doors/Iggy Pop influence, but the overall sound is their own.

..... the album has an excellent menacing Doors/ Garage sound but each song is a very weird experience mainly due to the odd songwriting of Mike Pocius and Mickey Crnich .. an excellent Lp, tailormade for that unstable moment. "
(Freakbeat, UK)

... Just picture a head on collision between ? & The Mysterians and Iggy Pop at 100 mph. Raw Energy, haunting vocals and an attitude that's honest and fun. If there's any justice in the world The C*nts would be nationwide. A must for maniacs."
(Sound Choice, USA)

" ..... There's harsh vocals and rough sound but lots of really stylish guitar playing and lots of good songs with melodies, hooks, ideas et al .... slightly schizoid but thoroughly enjoyable. "
(Ratbeat, Finland)

RESONANCE 33-8711 - SENATOR FLUX - SHOTGUN FOR COSMO
The debut LP from SENATOR fLUX, Shotgun for Cosmo is an eclectic collection of tunes, ranging from the ice-pop of "New Age Alchemy" to the death-surf of "Black Road", through the sensitive balladry of "The Distance" to the country wisdom of "Zeno's Half Step" and finally resting in the epic tradition of "Three Rings of Ballantine" . Beneath the mosaic veneer, Shotgun for Cosmo relates the cohesive vision of a rising figure on the rock'n'roll horizon: SENATOR fLUX.

SENATOR fLUX's Medicine Cabinet:
DAVID LEVINE - Lead Vocals, Harmonica
JEFF TURNER - Lead Guitar, Keyboards, Harmonies
TIM GOLDSMITH - Bass Guitar, Harmonies
MARK BLACKWELL - Rhythm Guitar
DOUG COHEN - Drums, Harmonies

The Birth and Early Education of the Senator:
SENATOR fLUX is the love-child of David, Jeff and Tim. Best friends at Walt Whitman High School in Bethesda, Maryland, the three began developing their musical sensibility in Jeff's basement studio. Jeff and Tim had formed DR. Q., who's single "Sunday Oneday" was featured on the WGNS (We Gots No Station) compilation out of Washington D.C. and needed a harmonica player for a new tune on which they were working. Their best friend David was in town for the weekend, on vacation from Yale University where he majored in philosophy, and a collaboration was born. He happened to have lyrics which perfectly fit Jeff & Tim's timeless melodies and pulled out just the right harmonica riffs to create a monster right before their eyes. They had no choice but to form a new band. (This song appears on the album as "Nomadology").

Meanwhile, Jeff recorded two critically and commercially successful albums on the Dischord label as the singer/songwriter of GRAY MATTER, but continued jamming and penning tunes with Tim and David on the side.

Though they gigged for a while as THE HAPPY MACHINE, music making was always in the margins of their relationship. They were into the same books, the same flicks, the same bands and loved just hanging out together. It wasn't until the record deal that they understood destiny just wasn't gonna let them hack around; there was music to be made and they were the one's to do it.

Back in New Haven, David was playing with fellow Yalies Doug Cohen and Mark Blackwell as SENATOR fLUX. They recorded a couple of tunes for Some New Ruins - The Yale - New Haven Compilation. The rave reviews in OPTION and SOUND CHOICE got them noticed: they were invited to submit a demo tape to Semaphore Records, an international label out of The Netherlands and Germany. lf he was to become an international rock'n'roll star, David wanted to do it with his best friends by his side. He hopped a train down to D.C. and recorded some new tunes with Ta complete the project, David fused the best elements of his D.C. and New Haven scenes to create the philosopher's stone of rock'n'roll, the current and future SENATOR fLUX. Between the musicianship of the individual members, their mutual love and respect, the original songwriting of Jeff and David, and the technical wizardry and production skilIs of Jeff, SENATOR fLUX has been able to actualize a unique vision destined to find a niche in the hallowed halls of rock'n'roll. Thanks for being a part of it.

Tim and Jeff. Needless to say, our European friends were tickled by the new material, and paid for the full twenty-four track recording.

" ..... Whimsical and tuneful, Senator Flux attack the poppish folk-rock of the sixties from an angle that resembles late Monkees more than the cryptic mysticism of R. E. M. or the acid damage of bands like Plan 9. With country, folk and Highway 61- style Dylan references abounding, this band is fun. Jeff Turner is a full-bodied, inventive guitarist, and David Levine can write and sing ironie, deadpan lyrics with the best of them. "
(Option, USA)

RESONANCE 33-8812 - THE BLACKLIGHT CHAMELEONS - INNER MISSION
After exploding on to the local garage scene in the fall of '85, The Blacklight Chameleons were the first of the new bands to succeed in capturing a genuine element of psychedelia, while still keeping with the no-nonsense(!) edge of the wyld new garage bands that now seem to be sweeping and creeping into every corner of the nation and Europe as well. Fronted by ex-Mad Violet Dino Sorbello on guitar and vocals, and featuring ex Outta Place Andrea Mathews on drums, the quartet released their debut mini-lp currently available on Voxx Records. This record demonstrates the wide range of material penned by both Dino and their keyboardist Bill Ebauer, from bright, catchy pop tunes to garage- style classics to acid- drenched sonic voyages. 'Inner Mission', featuring a new bassist, drummer and lead singer, shows up the groups' excellent and improving songwriting and progress toward capturing the dynamic psychedelic groove. With soaring vocals and brain-tripping over and undertones their all original set is especially amazing to catch live, as they bop out their tripwave love songs and often veer sharply off into consciousness expanding sinewave constructions straight from the heart. Dig them while you can. Get it through your heads.

" ..... I can vouch for their mind-expanding properties. 'The Blacklight Chameleon Theme' is a haunting almost sinister track with plenty of fuzz, some nice keyboards and Sharon's crystal voice, while 'The Reverse' is laiden with wind chimes, Jefferson Airplane like harmonies and a dream like melody pushed along at an urgent pace with pulsing bass and firm drumming. My favourite track, ho wever, is 'Tehru', a kind of Arabic number with some superb lyrics about meditating on teardrops and an exploding consciousness.

RESONANCE 33-8813 - THE CYNICS - TWELVE FLiGHTS ÜP
The Cynics from Pittsburg, PA are the first of a new breed of garage/psych bands coming out of that city and following in the tradition of great Pennsylvania bands like The Swamp Rats and The Fantastic Dee-Jays. The Cynics sound is a combination of sixties folk-rock and sixties fuzzed-out garage sounds, th at really rock out. Kastelic writes the majority of the lyrics, while Kostelich concentrates on the music and guitar. The two kick out songs centered on truth and everyday emotions. If you like your garage fast, hard and sineere, this is the place to start.

RESONANCE 33-8814 - POPEALOPES - AN ADDER'S TALE
Here's the POPEALOPES' album, produced by RUSS TOLLMAN! Twelve songs were recorded in Davis, CA. USA, the town that brought you BLUE CHEER, TRUE WEST, GAME THEORY, THE DREAM SYNDICATE and THIN WHITE ROPE. Since POPEALOPES formation in May 1986, the songwriting has developed great versatility, while still maintaining the essential POPEALOPES' sound: a bottomless-pit groove and a haunting, evocative melody that can be both beautiful and terrifying. lt's a homespun brand of musie th at sifts through the clutter of a post-romantic existence: down avenues of dissonance and distortion, a soul wearied from folk-blues and acid-rock. They're able to musically reproduce that uneasy, intense feeling of unexplainable dread that some people pay a lot of money to achieve by intentionally taking more than the recommended dosage of various prescription and non-prescription drugs. The double guitars gently gasped and heaved together, grounded in the heavy solid beat of the drums and the heartbeat of the bass. It's a mix of a head-trip and garage band grind and it leaves you slightly on edge, but with the feeling that you actually experienced something. In sum, drummer John Nelson said: "It's just loud". '"

BAND HISTORY
I can' still remember the first time that strange sound drifted through my parted curtains. It came in poppy scented and ancient. I found myself being seduced by its presence which could be both beautiful and terrifying at the same time. The musie conjured images of an omnipotent engine with millions of gears grinding all I knew to atoms with a relentiess, throbbing groove. It could also nurture the slow, moist things that live beneath the stone and in my soul. Thus, POPEALOPES was born amid gnarled brown grapevines in the still hot air of Davis, CA., as righteous as the hammer and the axe, as deadly as an adder pie.

• STEVE DUEKER: The dark, moist, moody voice and searing guitar that creates the twisted, thorny melodies that slay the soul and leave the mind-a gaping wound.
• SEAN CROWE: The throbbing bass groove of the rhythm section that takes its pulse and venom from the heart of the adder itself.
• JOHN NELSON: The ever dangerous biomechanical punch press of percussion driving the rhythm of the POPEALOPES into seldom explored nether-regions of the human soul.
• PETER LOHSTROH: The surly, taciturn, enigmatic forger of tortured guitar harmonies and serpentine melodies that build on the corpses of the less fortunate.

POPEALOPES has performed with the likes of CAMPER VAN BEETHOVEN, OMD, THREE O'CLOCK, RED HOT CHILI PEPPERS, THE MEATPUPPETS and SAVAGE REPUBLIC, to name but a few ...

We're spending some time in a cave with a snake. No, really ...

RESONANCE 33-8815 THE BABY FLIES - RAIN
THE BABY FLIES began five years ago when farmer Wisconsin farm boy Jim Waters moved to The Big Apple (New York City), where, within days, he had already met resident New Yorker and guitarist Chris Katris through an ad in the late great East Village Eye. The band they formed was called Tiny Tribe and played "new wave style dance music" and in retrospeet "we we're awfuI" quotes band quoter Jim Waters. "We were together for about a year and then we broke up due to the fact that we could not find any good drummers (New Yark is notorious for attracting really awful musicians) and there just weren't any clubs to play in except CBGB's, but, you can only play there three times a year, it was real frustrating".

Everyone went their seperate ways for about a year and a half during which time Jim played with a Lower East Side band called Dairyland Jubilee, releasing one single called "Baby 999" on their own Foundations of the Universe label, which went absolutely nowhere! Chris had also been busy playing guitar with avant-garde poet/slumlord Copernicus and farming a David Bowie clone band who were booed off the stage at their one and only gig. At this time Jim had been warking as an assistan,t engineer at a 24 track studio, and the plan was to sneak THE BABY FLIES in at nights and on weekends to record the first album. Patricia Healy began working as a receptionist at said studio around the same time. As it turned out THE BABY FLIES needed a singer and since Pat could sing like a bird, she was asked first to join the band and secondly to marry Jim if she wanted to stay in the band. "I do ..... want to join THE BABYFLIES" said Pat and instantly a legend was born!

Influences:
The band's influences are diverse and numerous. Jim and Chris, who both came of age in the Seventies, argue constantly over who's "The Walrus", who's 'The Eggman" and is it PauI or John who's dead? They are both sure that George and Ringo passed away long ago, possibly as early as 1961. Pat, blossoming into womanhood in the Eighties, digs the sounds of today ... Dusty Springfield, The Everly's, The Shaggs. Actually, the influences are so many and some so obscure that they're difficult to pin down but, we'll try. Chris's main influences would include Genesis, King Crimson, Gentle Giant and that whole genre of British progressive artrock bands. Pat's influences include Joni Mitchell, Debbie Harry and Chrissie Hynde. Jim grew up on the Beach Boys, Black Sabbath and White Noise. So there you have it. Explains alot, eh?

The Sound:
THE BABY FLIES attempt a sound that's melodie as weil as driving with an ambiant, hypnotie feel. At the same time "we try not to fall into trends or to keep things simplistic". Tasteful layering of essential, interacting parts, "yeah, that's what we like". Jim, who engineered and produced this album (along with co-producer Chris) records and mixes various NYC bands in his spare time.

" ... slightly folk-tinged rock, dominated by the honeyed vocals of ms. Pat Waters. Beautifully constructed melodie songs like "Don't be a Stranger", "Golden" and the more majestic title track with it's cascades of multi-tracked vocals and guitarists Chris Katris' ringing chords are this bands forte, the latter outstanding. Quality stuff ... "
(Bucketfull of Brains, UK)

RESONANCE 33-8816 SISTER RAY - NO WAY TO EXPRESS
Second sonic assault from these Ohio monsters, with enough sexual complexes on parade here to keep Dr. Ruth busy into 1998. I suggest all females try to get a date with these guys fast, you'll have a great time. Aside from the two songs that keep equating sex with disease (not in the AIDS sense, figure the rest out yourself), you also get the guy who's in love with his mom, the guy who's in love with himself, the guy who won't settie for less than Miss America, the guy who warns his girl about "the creature lurking within" and then ends up raping and killing her in the woods anyway, and I'm not even counting the one where the singer keeps yelling "Bite my pud!, Bite my pud!". Along with the incredible guitar assault, the thing that made RANDOM VIOLENCE the best '87 LP from an American band was the way Sam D'Angelo unflinchingly confronted his uglier side and let us all look inside his brain without charging anything for the privilege. On NO WAY TO EXPRESS, he's hiding, retreating behind all these dickheadcharacter sketches, and while all the personas he creates here are interesting, none of them are him and none of them really teach me anything new. Granted, offering up genuine-human-being openness to a crowd of record collectors probably isn't easy or fun, but if RANDOM VIOLENCE was about alienation, this record is more like a result of it. For now, NO WAY TO EXPRESS is a very entertaining record from the band that still packs the biggest guitar wallop in all of U.S. rock, and you'd be missing out altogether if you chose not to own it. SISTER RAY play their guitars like they were weilding garlic-tipped crucifixes warding oft an entire army of vampires. There's also a synth in SISTER RAY, it isn't heard much, and it's played in an O.K manner when it's used. On RANDOM VIOLENCE they cut to the bone of failed American-Dream alienation, and while they're speaking from the perspective of restless youth, the message is universa!. In one song, they'd rather die young, and in another their friends are just doing that. SISTER RAY ask questions that they know can't be answered and then blow off steam on late vandalism sprees. Sam D'Angelo somehow manages to write most of this without ever coming off as cooler, better, or more pitiable than you - he's just calling it like he sees it. On the album, the band backs him up with the greatest Ramones-via Pagans guitar barrage you'll ever hear.

RESONANCE 33-8817 SENATOR fLUX - SPECTACLES, TESTICLES, WALLET & WATCH
What makes SENATOR fLUX one of the most awe-inspiring bands in America? It may be the crunching, orchestrated guitars; or the dashes of brass and harmonica; perhaps the poeticism of their lyrics combined with a touch of hardcore anarchy. In a way, SENATOR fLUX are reinventing garage-pop-hardcore and folk-rock all over again, and are doing a damned good job of it. Originating from New Haven, Connectieut, the Washington D.e. based SENATORS have gone through a few changes in their three-year history. All current members went to high school together in Bethesda, MD., then going to different colleges. They're now back together in D.e., doing far more than most politicians!

The chemistry of the individuals in this "cabinet" is earth shattering. DAVID LEVINE (harmonica, homs, vocals, lyricist) is a Yale philosophy major who has combined his Ivy League education with inbred sarcasm and biting wit. Working with this lyricist-extraordinaire is JEFF TURNER (guitar, vocal) who's musical degree was received from the D.C. band GRAY MATTER. Mr. Turner combines the best of 70's punk with an 80's hardcore edge to create one of the most original sounds around. The sparks really fly with the addition of JEFF NELSON (ex-MINOR THREAT) on drums. Jeff provides skull shaking drumming whether it's a straight-edged pop beat or the hardcore 5/4. Throw in TIM GOLDSMITH's wallo'-bass, and you've got a rhythm section for the hall of fame ....

Take the opportunity to hear the only likely candidate for the rock 'n' roll presidency: SENATOR fLUX!

... from fake-country, to sixties drenched trash, to your basic guitar strum brilliance, this is a great sounding, musicallly varied record... "
CASHBOX

RESONANCE 33-8818 VIV AKAULDREN - WITNESS
VIV AKAULDREN is not the name of a person; it's the name of a very special trio of Detroit based musicians. A very ODD and ENIGMATIC name indeed, but then again so's their music. NO FORMULA is applicable to VIV AKAULDREN. Their songs have a likeable EXPERIMENTAL glint, and combined with a definitive FLAIR FOR MELODY and COUNTERPOINT the music is both ENTERTAINING and CHALLENGING. VIV AKAULDREN originated in 1982, when JEFF PHRY (guitar, vocals) and KEIR McDONALD (synthesizers) along with drummer Robert Wannacott formed a band called Trancegland. Phry and McDonald developed and focused their songwriting with this lineup until 1984, when Wannacott was replaced by DEB AGOLLI on drums. Re-named VIV AKAULDREN (Phry came up with the name. The basic meaning is said to be "Holy Life") they made their debut on Easter Sunday 1985. A couple of months later they released their first album, entitled "Old Bags and Party Rags". Response to this first vinyl effort was quite favorable and already confounded many critics. In trying to pin down the musie of VIV AKAULDREN they detected Hüsker DÜ, Swans, Sonic Youth, and even early Moody Blues in there. Although some of it isn't totally off mark, with the release of their second album, 'I'lll Call You Sometime" (April 1987) it became clear that VIV AKAULOREN really are in a class of one'
Jeff Phry describes the music as based in a lot of early, so called progressive 70's music. A synthesis of various ETHNIC, ROCK, and ELECTRONIC IDIOMS all converging on one point and through one expression. And being from Detroit, yes they do have a tad of that CLASSIC DETROIT ROCK & ROLL sound.
So here's WITNESS, the third big slice of vinyl from VIV AKAULDREN. On this, the band is producing POP-TINGEO ROCK & ROLL, exploding with enthusiasm and ENERGY. The songs have a PUNK FEEL to them, full of bouncy riffs, muted harmonies, a steady churning beat, and for the most part the guitars are needle-in-the eye. With WITNESS, VIV AKAULDREN has unleashed a SONIC-ASSAULT that'll barely allow the listener to catch some breath.
WITNESS the dawn of one of America's most awesome bands.
WITNESS a vital young band that's destined to be remembered.
WITNESS the sounds of a band of whieh one critic believes that they're the only band to bridge the gap between 70's art rock and new experimental (as in Sonic Youth/Swans) without becoming totally inaccessable.
Just WITNESS, and meeting VIV AKAULDREN might become the best musical experience you've had in a long time.

RESONANCE 33-8819 PSYCHO DAISIES - SONICLY SPEAKING
Back in 1985 the PSYCHO DAISIES released an album and thoughtfully named it "Pushin' up Daisies". An odd title for what turned out to be the band's vinyl debut. Response to the album was overwhelming and critics were unanimous in their views; here was a fascinating band at work, delivering powerful, haunting and evocative rock songs(!) as if their lives depended on it. Pretty exciting and inventive as well. In trying to pigeonhole the PSYCHO OAISIES cri ties have compared them to every band
from Modern Lovers to Rolling Stones, but what it really comes down to is th at the PSYCHO DAISIES play classic rock and roll music for a world that's forgotten what it's all about. Now with their seCond slab of vinyl, SONICLY SPEAKING, further pro of comes along that the PSYCHO DAISIES are indeed very alive and kieking. This time they chose a very apt title for an album where the musie basically consists of the excess and grunge that you'd associate with history's finest rock, blown back to bits and put back together inside out. At the centre of things is JOHNNY SALTON's frenetie guitar playing, always drifted fluidly into grunged guitaf chords with juicy lead lines rooted firmly in Jimi Hendrix's psychedelic moods. While Salton is filling out the sound, MARCO PETTIT (Bass & Vox) and JOHN STIXGALWAY (Drums) are pumping with energy. On top of this is ROGER DEERINO's often sinister voice that sometimes sounds real threatening (remember Freddy Krueger?). All of this SONICLY SPEAKING of course. With this album the PSYCHO DAISIES deliver the missing link between, let's say early Dream Syndicate and Nightmare on Elm Street (all episodes!). So here we give you the PSYCHO DAISIES, this is them, now you do the pushing!

RESONANCE 33-8820 HEADLESS HORSEMEN - GOTTA BE COOL
Four brand new tracks from this amazing New Vork garage outfit. THE HEADLESS HORSEMEN emerged from the ashes ofthe NEWYORK 60's GARAGE BAND scene. The group was formed by long timed Fuzztone guitarist ELAN PORTNOY and Tryfle's mainstay bassist/singer PETER STUART. Sharing vocals with the aforementioned twosome, and playing rhythm guitar is CHRIS CUSH. Drummer DAVID ARI completes the lineup of this highly ENTERTAINING quartet.
Collectively, THE HEADLESS HORSEMEN are dedicated to the CLASSIC SOUNDS of many artists'of the past from Bo Diddley to The Flamin' Groovies, from the Burnette Bros. to The Yardbirds to The Damned and beyond. Yet the sound of the band isn't tied to one era or style moving fluidly from country-esque stompin' to pure pop to fuzz-tinged rave-ups. Loud, proud and unabashedly sticking to their own sound in an era of dones and electric homogenization, THE HEADLESS HORSEMEN look forward to making their own brand of TIMELESS OUT-OF TIME ROCK & ROLL. Put on any of these songs and you'll soon start to remember wh at FUN listening to the radio really was. WAKE UP, it's time for Rock'n'Roll and dancing again. Hey you ... ! I've gotta move right now ... '

RESONANCE 33-8921 PAGANS - STREET WHERE NOBODY LlVES
This record contains fourteen tracks worth of savage gut punch, kick-in-the-nut-bag rock. Recorded mostley in 1978, it is the one and only true Pagans album. On the other albums, rough mixes, most of them without vocal overdubs or guit ar leads were used, in short: rehearsal tapes that the band never wanted anyone to hear.

SIX AND CHANGE, (October 1977), Produced by THE PAGANS
This live to two-track was recorded in a living room in Mentor, Ohio, engineered by Tommy Mackle. ROBERT CONN was the lead singer of the band at this time and MIKE HUDSON was the guit ar player. Later re-mastered at Schneider Recording, a studio specializing in polka recordings by an engineer who kept his fingers in his ears during the session. This version is from the original master tape that was released on Neck records. WHAT'S THIS SHIT CALLED LOVE?, STREET WHERE NOBODY LIVES, (March 1978), Produced by JOHN THOMPSON
These eight track recordings were recorded and mixed at Suma Recording, Painesville, Ohio, engineered by Paul Hamann. These are alternate mixes of those previously released on Drome Records and Treehouse Records.
BOY CAN I DANCE GOOD, NOT NOW, NOWAY, I JUVENILE, I DON'T UNDERSTAND' (Halloween, 1978), Produced by DAVID THOMAS Same recording info as the tracks above. David Thomas also provided some vocals and musette. These are alternate mixes of those previously released.
DEAD END AMERICA, (Winter 1978), Produced by DAVID THOMAS
Recorded at the unbelievably primitive four track Styrene Studio. Engineered by Jamie Klimek and Paul Marotta. Later re-mixed at Suma with Paul Hamann. This is a duplicate version to that released previously.
SHE'S A CADAVER; GIVE UP, (Spring 1979), Produced by PAUL MAROTTA
These live four track recordings were made at a show on a Saturday afternoon in an empty storefront that was a promotional gig for "The Drome", a cool record store in suburban Cleveland. These tracks have never been released, and were only mixed for the first time in 1987 at Noise New York.'
EYES OF SATAN, HAVEN'T GOT THE TIME, DON'T LEAVE ME ALONE, REAL WORLD (1979), (October 1979)
Produced by JOHN THOMPSON AND PAUL MAROTTA These four track recordings were made as part of the expected first LP by the band. Tension was so high during the sessions that the band broke up (the first time), and the project was never actually finished. Mike Metoff played the organ solo on "Don't leave me alone": background vocals on "Haven't got the time" were provided by John Thompson, Ellen Zoslov and Jamie Klimek. "Don't leave me alone" is previously unreleased. The others come from alternate mixes.
The Pagans were the epitome of the down & dirty school of blatant aggro-guitars tuned into sub human keys, bad boy banter from Mike Hudson, the singer laid over the sludgefest of pounding drums and thud bass. Remember ... this is the real thing

RESONANCE 33-8922 BABY FLIES - A COLORFUL VIEW
ALLRIGHT, We know that you expect US to tell you right here what to expect from the new album by THE BABY FLIES. But believe us, trying to describe the musie of THE BABY FLIES is like hoping for some of these so-called "charity-rockers" to cut the crap and get on with the music. So we were thinking of directing you straight to THE BABY FLIES' brand new slab o'vinyl, sit back and wait for your answers, see what you've come up with. But then, that isn't what you expect us to do, now do you? We would say of course that ''A Colorful View" is an appropriate title for this album. That would hint you somewhat in the right direction, for on this, their second effort for RESONANCE, THE BABY FLIES achieve just that. With their music they create a mental picture of a colorful view, and there's no doubt in our minds that you've been there, you'lI recognize the images.
We could go on of course about the songs that start out personal and end up universal, about PAT WATERS' beautiful fragile and velvety vocals, JIM WATERS' solidly melodic writing and arranging, and CHRIS KATRIS' slightly psychedelic guitar and keyboards.

Naturally we can remind you of their debut album, last year's much acclaimed "Rain" and quote the critics on that. Like Optian, to which the album was " ... a real left-field surprise ... , the total joy of this album is its unobtrusiveness; the fact that riffs, ideas etc. don't hammer you an the head, but rathero sneak up and quietly astound you ... " And " the beauty af this album is instantly captivating", is what German magazine Howl had to say.
We could tell you about the band's influences, but apart from a definitive Revolver-era Beatles (listen to the percussion), The Mama's & The Papa's (circa their fourth album; especially on "Searching Everyday") and Pearls Before Swine (remember them?) touch, the list would be too long and obscure to mention, and it would still leave you puzzled. We could let the band speak for themselves, but they would say, "we like music with melodies ... you know, with hooks and harmonies and guitars and all that! Yes, that's right, "we're talking about Pop music" or, "we're just trying to make music that WE want to hear".
Let's face it, we could do it all. But in the end we'll just have to admit that some things are not meant to be described. Simply enjoy. So here you are ... this is the new album by THE BABY FLIES from New York, a urnique city playing music that they want to play, not what they're supposed to play! Give the record a spin, get captivated and spread the word!

RESONANCE 33-8923 THE MELTED AMERICANS - EVIL MONKEY BOWL
The four-piece New-York rockband, THE MELTED AMERICANS began playing together while still students at high-school. Throughout their high schoolyears they participated in many Battle-of-the -Bands competitions and usually emerged the winner.
In 1987, after years of gigging THE MELTED AMERICANS recorded their self-titled (and self financed) debut album for the local Mad Hatter label. The album was well-received and got a fair amount of airplay, especiallly on the college radio stations. Critics began to compliment the band on their obvious talents for CATCHY songwriting and a POPSENSIBILITY not heard since the Buzzcocks or Undertones (to name but two af Rock greatest POP bands) back in the late seventies. Critical acclaim not only resulted in a (still) growing following, but also stirred the interest of people like the organizers of the Ninth New Music Seminar (1988) in Manhattan. They reserved the band a spot at the Seminar's performance series where they were snapped up by Resonance, who backed the production of THE MELTED AMERICANS' second album (and international debut), EVIL MONKEY BOWL. On this album the band displays a definite penchant for SPRIGHTLY MELODIES what makes the songs instantly likeable and hummable. However, don't be mistaken this isn't your average run-of-the-mill chart music, although songs like "BETWEEN DREAMS" or "HOW LONG" would definitely set the charts ablaze. Sticks man FRANK DEFILIPPIS works 'up a sweat in every song and keeps the beat fa st. And while guitarist ED STANKEWICK lets loose some nicely controlled yet flowery fuzz-solos, PATRICK SWEENEY seasons the f1avor of the music by adding colorful organ (neh, FARFISA!) lines which not only counterpoint and accent the guitar, but also allows MICHAEL ROSE to play what is FAR FROM ORDINARY bass chords. Of their music, THE MELTED AMERICANS themselves say: "it could be termed a sort of PSYCHEDELIC-FOLK-PUNK". Just listen to the track "PAX REQUIEM" and hear how these Americans blow up a storm in which the aforementioned styles are melted together into a unique sound that's typical of THE MELTED AMERICANS. Now dip into the "EVIL MONKEY BOWL' and get exquisitely melted!

RESONANCE 33-8924 THE FREAKS - IN SENSURROUND
FREAKS first full-Iength album is here and not a moment too soon. With the 90's up on us, the future of Rock'n'Roll is about to explode in a citric acid supernova of heavy orange rock. While the first wave of "FREAKS' freaks" have felt the tremors from the debut EP, the world at large wil! soon be tuning into the FREAKS' earth-shattering love-sludge vibrations coming your way ...
"In Sensurround", The aptly-entitled LP is a headphone masterpiece of mindblowing proportions that will shake, rattle and roll the collective unconscious of rock with a resounding THUD!. Turn on ... Tune in .. Freak Out! Fot those who like it heavy ... your saviors are here. A cosmic journey with FREAKS is like flying through love clouds of potsmoke on The Jefferson Airplane fueled by adrenaline extracted from the MC 5, while creating the humungous roar of Blue Cheer, only to discover that this UFO was hijacked by The Butthole Surfers and crash landed into the 90's where anything goes. FREAKS' visionary soul embodies itself in the phenomenon known as heavy orange rock ... music tuned to the high energy frequencies of the brightest, loudest, most mind-melting color of them all. This hot and heavy mental sun blast sears into the very core of your being as your subconscious awakens to your own Freak Power and Rock'n'Roll like it ough to be.

RESONANCE 33-9025 SISTER RAY - TO SPITE MY FACE
Very garage sounding and catchy punkrock with touches of the Velvet Underground, Sam D'Angelo and his bass-playing brother Joe get up to their old lyrical tricks on To Spite My Face, penning obvious putdowns (Piss Off and Die), obvious grossouts (Worms, Doctor 9) and original songs that use classic titles (They recycled A Day in the Life on No Way to Express; this go-round includes One Step Beyond and 20th Century Boy). While the energetic record has blisteringly loud sound and some stupendous Hanley guitar work

RESONANCE 33-9026 MASTERS OF THE OBVIOUS - THIS CORPSE IS A WARNING
Here comes the Masters of the Obvious, Ameiica's foremost powerduo. Saying "Nay" to would-be bassists and choosing the most direct route to Rock and roll heaven by plowing straight ahead into the splatosphere with good-old-tried-and-true-everything-ols-is-new loud guitar and loud drums. Not to mention the best songs in the world, so we won't mention it.
BECK DUDLEY, eternal smiling skin basher lashes thee Knoble drum heads ans roars mightily into thee vocal microphone, daring all pretenders to stop this unholy heavenly BOOM. PAUL ANTHONY CAPORINO scrapes his hapless guitar wires, coaxing a true primal wail from his trusty PEAVY backstage amp (15 watts of MOTOBLASYT!), whilst preaching in the truest and most unfalsest tongues of the MOTOGOSPEL.

RESONANCE 33-9027 VIV AKAULDREN - VIVIAN'S FOUNTAIN
This album was recorded in Germany during their autumn 1989 tour of Europe Experimental, pop, progressive, or whatever you call it Vivian's Fountain is the album VIV have been striving for since their formation in the early 80's It s cohesive, unified and conceptual and each song has the potential to be an A side single in it's own right. Hailing from Detroit, Viv's trademark is a blend of ethnic, folk, R&B ,soul, electronic and punk, coupled perfectly with minimalist production The lyrics are breathtaking and the music is a life giving breeze from around the planet Vivian's fountain is a blistering maze of excursions, as intoxicating and vaporizing as ether. It takes time to find a way in to it's volatile current, but a treasure of diseased vision awaits. Essential and highly recommended!

RESONANCE 33-9028 13 ENGINES - BEFORE OUR TIME
The nucleus of 13 Engines was formed in 1985 when John Critchley and Mike Robbins met, when attending York University in Toronto. In the spring of 1985 they formed their first band, known as the Icons. Over the course of the next 2 years they added Jim Hughes and Grant Ethier and renamed the band in 1987 to the 13 Engines. This name was a reference to the automobile industry in Windsor, Ontario and Detroit, Michigan, which were the first two markets to embrace the band. 13 Engines is blessed with the ingredients that make succcesful college radio post punk pop. John Critchley has a striking melodic voice in the Lou Reed drone. Big trashy guitars and sweetly cynical lyrics are their trademark. Sounds magazine in the UK wrote: "13 Engines recall some of early 80's British bands like Echo and The Bunnymen and the Teardrop Explodes, which is no bad thing, but their colonial roots make their sound inescapably one the new world".

RESONANCE 33-9029 PSYCHO DAISIES - 30 MILLIGRAMS OF YOUR LOVE
Hailing from the sun capitol of America, Miami (Fl.),the Psychodaisies take bits and pieces from some of history's finest rock bands, including the Stooges, Velvet Underground, MC5 and then completely turn it inside out. This album iss their most psychedelic one. They dedicate the album to Stevie Ray Vaughn, Syd Barret and even Stiv Bators, giving you an idea what this album sounds like. These lads orginally were together since 1981 and on this one (9 years later), they use lot more guitars with a Detroit British psychedelia (circa 1969) sound. They were Florida's very own Dream Syndicate or Television, except these guys weren't shy about singing about their nasty habits. Froshnider and Salton had a true, full-on songwriting collaboration in full bloom, and their guitars weaved around each other endlessly. Marco was absolutely solid on bass, and Johnny Stix was one of the best drummers ever seen. So put on your paisley shirt, flare jeans and rose colored glasses, get some mushrooms and enjoy!

RESONANCE 33-9030 BIG BARN BURNING - TOPPING THE ORCHARD
The rawness of Husker Du meets the melodies of and guitar riffs of the Who and REM.
Big Barn Burning might give every indication of being country bumpkins, but these farmboy transplants have rock in their blood, as well. Back to the roots music crossed with some tough rock 'n roll and lots less cloying than, say, Scruffy The Cat. The likes of "Northbound By Sunset," "Clapboard White" and "Timber" feature fiery instrumentation and Matt Pelletier's rich, country-in-flected vocals. When you half expect to find seed samples inside the record sleeve, you know you have the genuine article.

RESONANCE 33-9031 THE BURNING RAIN - VISIONS
The ultimate guitar album, reminds on the early Cynics and Lyres. If no one told me, I'd swear this is a reissue of some obscure garage album circa '66-67 . From the low-rent production to the lovely green and pink cover to the nasty fuzz/organ assault, Burning Rain have totally immersed themselves in the period's musical trappings and capture that wonderfully grungy spirit. Psychedelia in the finest 13 Floor Elevators tradition.

RESONANCE33-9032 HASH PALACE - GRIT AND BARE IT
Yeah, true grit and that ain't no shit. From down Dallas-way come 4 guys to rock 'n roll their way through your soul. Metallo-garage dizbusters raising a ruckus with mean, mind-messing string-bending, rattlecan drum- ming and, yeah, it's got the attitude to match. A bit of Detroit by way of the heart of Texas. For the fans of Sub Pop, progressive 90's rock. Great driving Texas GRUNGE. Had their debut on ROCKADELIC RECORDS. This album is a European only release and our of print.

RESONANCE 33-9133 MANDRAGORA - HEAD FIRST
Mandragora is a band that hail from Brighton in England and have been performing on the UK psychedelic rock scene since the early 1980's. The band really got going towards the end of the free festival era, playing their first gig in 1983. The band were very Hawkwind influenced in the early days. While the bands material in the 80's due to it's guitar and synth driven nature was always compared favorably to Hawkwind, the band always experimented with different musical styles. It is this interest and experimentation that has lead to the band's current style and integration of many different musical styles to come up with a cocktail of it's own! Formed in 1983, the band have released 5 albums of their own, and a collaborative album with Phil Thornton. They built up a loyal following on the free festival circuit of the 1980s and '90s, and were signed to Delerium Records. In recent years Mandragora have evolved into a world music/electronic dance act featuring singers and musicians from all corners of the globe.

RESONANCE 33-9134 WONDERAMA
European collectable release on the Dutch Resonance LABEL. This album was produced by Chris Xefos of King Missile at Kramer's Noise New York and is a somewhat giddy mix of hardrock, fuzz box, skittish psychedelia, ill concieved improvisation and rhythmic rants. This band features Mark Alhadeff (known from his work with Darby Crash, Lester Bangs, guitarist Chuck Marcus (former member of the Great Scouts) proving he's an underrated guitar god, Steven Di Bernedetto (you never will hear such an abstract drummer again) and high school buddy Dave Rick (known for his work with: Yo La Tengo, Phantom Toolbooth, Bongwater and King Missile) If you're into a slavish devotion of complex bop, white boy bluez, progressive and pop punk puffery,than this one's right up yer alley.

RESONANCE 33-9135 THE MIRRORS - ANOTHER NAIL IN THE COFFIN
Formed at the beginning of the 1970's by three Lakewood High friends, the Mirrors played a brand of psychedelic pop that pre-dated Cleveland's underground rock scen.e It began in 1971, when Lakewood students Jamie Klimek (vocals guitar), Mike Weldon (drums) and Craig Bell (bass) hooked up with guitarist Jim Crook and started playing out. But they had one problem -no one to play with. By 1975, the band did some studio recordings, and then mutated into the Styrenes (a.k.a. Poli Styrene jass band) Weldon (who went on to join ex-blank-ex) posthumously put out the Mirror's only record, She Smiled Wild, a 45 released on Pere Ubu's Hearthen label in 1977. Another song, Drano in Your Veins was released in 1975 under the name Styrenes (which then included Klimek and Jim Jones, who had replaced Bell). Whereas Mirrors were rooted in rock, Styrenes pursued an entirely different strategy -loungy keyboards, free-form arrangements and dancers to accompany the group. Eventually Klimek and keyboardist Paul Marotta moved the band to New York, where they released two LPs, Girl Crazy (1981) and A Monster and a Devil (1989), a collaboration with ex-Pagans singer Mike Hudson, who delivers seedy Bukowski-like spoken word over the band's music. This album was released on Dutch label Resonance in 1991. It contains Paul Marotta, Jamie Klimek and Paul Laurence. Tracks are: Another Nail in the Coffin, Follow That Blonde, Every Day, I Think I'm Fallin, If I Swear, I Got a Need, We're on our Way Home, Penthouse Legend, And I Saw you, Halt Amphigory, Good To me, Cindy and Kathy and I've been down

RESONANCE 33-9136 ART PHAG - INSTANT VENTRILOQUISM
Second LP of these lo-fi psychosis rockarolla scum bandits; Pre-GORIES

13th FLOOR ELEVATORS

2009-10-30T23:31:00.003+01:00

Sign of the 3 eyed men

Een half jaar geleden kwam het volledige werk (en meer) van de Texaanse psychedelische sixties band The Thirteenth Floor Elevators uit. Vooral de eerste twee albums van deze band behoren al jarenlang tot mijn favorieten. Helaas is de box alleen via een website te bestellen, maar op een of andere manier is dat voor mij geen optie. Kort na verschijnen werd ik getipt dat Fame in Amsterdam vijf exemplaren in voorraad zou hebben, maar helaas, op toen ik ernaar informeerde waren de beschikbare exemplaren allemaal verkocht. Concerto beweerde dat ze de box konden bestellen, maar na een paar weken bleek dat niet het geval.
Tot mijn grote verwondering werd ik deze week gebeld dat er een exemplaar beschikbaar was bij Fame, en fluks op de fiets om de set aan te schaffen. Inderdaad een indrukwekkend pakket met een 72 pagina's dik boek op LP formaat, waar de tien CD's in opgeslagen liggen. Ook een envelop met allerlei herdrukken van posters, visitekaartjes, krantenknipsels en stickers.

En de muziek? Ja, ook dat is niet mis: kundig geremasterd door Walt Andrus (de originele producer) en samengesteld door Paul Drummond, bestaat het materiaal uit twee onuitgebrachte albums, de complete discografie in mono- en stereo versies, alternatieve takes, demo's en een aantal live opnames. Te veel om in een keer te consumeren, maar de favorieten klinken beter dan ooit, omdat men eindelijk toegang had tot bijna alle originele mastertapes. Zanger/gitarist Roky Erickson komt goed uit de verf, evenals de electrische jug van Tommy Hall, die zorgt voor de typische Elevators sound. En vergeet meestergitarist Stacy Sutherland niet. Kortom, de komende weken ben ik weer onder de pannen.

VLIELAND

2009-09-27T21:28:00.002+02:00

Als peuter en kleuter ben ik een aantal malen met vakantie op Vlieland geweest.
Een paar dingen weet ik nog, hoewel ik maar een paar jaar oud was.
Vanuit Leeuwarden moesten we een keer met een houten goederentrein naar Harlingen, gewoon staan in zo'n rijdende keet. De boot naar Vlieland ging maar tot halverwege de Waddenzee, daar moesten we overstappen op een kleiner schip.
De steiger bij Vlieland stond op houten palen, met vlonders eroverheen.
Mijnheer Glas, van het hotel waar wij verbleven, stond ons op te wachten.
Onze kamer was niet al te groot, en ik moest vroeg naar bed. In het hotel rook het naar kippensoep en gekookte eieren. Ook had ik een Duits vriendje, die Jürgen heette, maar dat verstond ik niet, ik noemde hem 'Jurken'. We hebben samen meegedaan aan een wedstrijdje koekhappen, ik weet nog dat ik niet zo gecharmeerd was van de blinddoek.
Het Noordzee strand was immens groot, zeker voor zo'n klein kereltje. Bij Pa achterop de fiets, naar het strand om in een verroest scheepswrak te kijken, wat jaren geleden aangespoeld was. En schuilen tegen de regen ergens onder een afdakje bij de heidevelden. Ook herinner ik mij nog dat ik in mijn 'zondagse' grijze prikbroek op de waddendijk liep, en niet naar beneden durfde om naar schelpen te zoeken..
Er was ook een meer op het eiland waar goudvissen inzaten, en dat waren er niet een paar, maar heel veel, je zag ze duidelijk zwemmen in het water.
Pas eind jaren negentig ben ik voor de eerste keer weer teruggeweest, toen ik een 'weekend Vlieland' voor mijn verjaardag kreeg. We hebben toen het hele eiland weer verkend. Nog steeds kom ik er graag, ook omdat vrijwel alle Hollandse landschappen op Vlieland voorkomen, uniek op zo'n kleine oppervlakte (zo'n veertig vierkante kilometer). Het eiland is in mijn beleving niet veel veranderd, het dorp is natuurlijk veel drukker geworden, maar daarbuiten is het nog rustig. De Vliehors 'de Sahara van het noorden' is mijn favoriete gebied, samen met Kroon's polders, waar zich een aantal hoogwatervluchtplaatsen voor wadvogels bevinden en waar ook orchideeën en parnassia is te vinden. Vlakbij de polder bevindt zich de enige kwelder op Vlieland: de Posthuiskwelder. In de winter grazen de IJslandse paarden hier. In de natste en zoutste plaatsen komt de eetbare zeegroente zeekraal voor.

'NIEUW' MANASSAS ALBUM

2009-09-23T11:01:00.002+02:00

22 september werd onderstaande outtakes CD uitgebracht.

MANASSAS - Pieces (Rhino)

1. Witching Hour
2. Sugar Babe
3. Lies
4. My Love Is A Gentle Thing
5. Like a Fox
6. Word Game
7. Tan Sola Y Triste
8. Fit To be Tied
9. Love and Satisfy
10. High and Dry
11. Panhandle Rag
12. Uncle Pen
13. Do You Remember The Americans
14. Dim Lights, Thick Smoke (And Loud, Loud Music)
15. I Am My Brother

Audio Mixer: Howard Albert.
Liner Note Authors: Stephen Stills; Bill DeYoung.
Recording information: Wally Heider's Studio, Los Angeles, CA;
Criteria Recording Studios; London, England.

A new Stephen Stills & Manassas CD comes out on Sept. 22nd. The disc features outtakes culled from sessions for the short-lived group's only two LPs.

From the Rhino Web Site...
"Manassas - Pieces collects unreleased recordings from sessions for both of the band’s albums, 1972’s eponymous double-album debut and the 1973 follow-up, Down The Road. Manassas - Pieces features alternate versions of two songs from Down The Road: “Do You Remember The Americans” and “Lies” (featuring guitarist Joe Walsh). The collection also includes the legendary group’s unreleased performances of “Sugar Babe” and “Word Game,” a pair of songs Stills recorded in 1971 for his second solo album. The remaining tracks include “Like A Fox,” a song recorded with blues guitarist Bonnie Raitt on background vocals and the Latin-tinged “Tan Sola Y Triste” (Spanish for ‘So Alone And Sad’).

TSJECHOSLOWAKIJE

2009-09-06T19:50:00.014+02:00

In 1975 zijn wij met een grote groep op vakantie geweest naar Tsjechoslowakije. Toen nog onderdeel van de communistische wereld.
Wie zijn er allemaal meegegaan?
Bas, Ellen en Caspar, Rob, Eva, Marjan en Mariska, Kees en Carien, Leo Brederveld, Jan en Marijke, Frits, Fien en Gerard.
In een kolonne gingen wij op weg. Onze eend mocht voorop, dan wisten we hoe hard we konden. We haalden de grens niet in een dag, dus we hebben in de buurt van München gekampeerd, om de volgende dag door te rijden naar de grens. De formaliteiten namen een flinke tijd in beslag, maar we konden redelijk snel al weer verder. Het grensgebied moesten we binnen een bepaalde tijd afleggen, het zal toch al gauw zo'n tien kilometer zijn, van wachttoren grens, tot wachttoren einde grens.

Ons einddoel was Mlada Boleslav, ergens in het noorden. Een plaats waar de autoindustrie een belangrijke werkgever was. De winkels waren dun gezaaid en vrijwel leeg.
Op de camping stonden veel Oostduitse toeristen, die onder de indruk waren van de vering van onze 2CV. Verder gaven ze hoog op van de zegeningen van hun ideale maatschappij, waarom kwamen we ook niet naar het Oosten eigenlijk?.
Op de foto's zien we weinig aktiviteit, maar we zijn wel degelijk naar Praag geweest, waar we de 2CV parkeerden op een plaats waar dat absoluut niet toegestaan was. Natuurlijk vonden wij bij terugkomst een bon onder de ruitenwisser, dat we ons bij het dichtstbijzijnde politiebureau moesten melden. We spraken af dat we uitsluitend Engels zouden spreken en geen Duits, om de communicatie met de Hermandad wat ingewikkelder te maken.

Na lang wachten in zo'n typische troosteloze oosteuropese ruimte, met een snikkend omaatje op en hardhouten bank, werden we ondervraagd door een indrukwekkende pet. We begrepen nog wel dat we onze paspoorten moesten laten zien, maar voor de rest hield het echt op. Na een aantal vruchteloze pogingen werd de bon verscheurd en werden we naar buiten gewuifd.

Achter de camping was een boomgaard, waar veel kersenbomen stonden. Op een gegeven moment zijn wij ze gaan plukken, emmers vol. Ondertussen werd er zo nu en dan een kersje opgegeten natuurlijk. Toen we een half afgebeten kers wat nauwkeuriger bekeken, zagen wij dat er een grote witte larf inzat. Toen we de andere kersen onderzochten bleek dat vrijwel alle kersen hier last van hadden. Dat was dus een gratis proteïneshot voor de tussendoor eters!

In Praag hebben we een dag rondgelopen, 's avond hadden we aardige trek en bezochten een restaurant, waar de bediening voornamelijk bestond uit 'nors kijken aan de zijlijn'. Er werden een aantal blikjes spinazie opengemaakt, en de dames wilden natuurlijkt borscht als voorafje. Alles was zo opgegeten, en we besloten om een tweede keer te bestellen. Dat viel niet in zulke goede aarde bij de bediening, maar er werd uiteindelijk toch uitgeserveerd.

Ook hebben we een oude mijn bezocht in het plaatsje Kutna Hora. Het was een lange wandeling door een groot aantal nauwe en donkere tunnels. Iedereen was blij dat we er ongeschonden weer uitkwamen.

Na de vakantie in Tsjechoslowakije ging ieder zijns weegs, Frits, Fien en Gerard reden door Frankrijk, naar Calais, waar een oversteek gemaakt werd naar Engeland. We kwamen terecht op een camping in Brighton. Helaas werd de 2CV total loss gereden op een kruispunt, zodat we met het openbaar vervoer terug moesten. Lokaal treintje naar Dover, oversteek, lokaal treintje naar Parijs, overstappen op een lokaal treintje naar Brussel, waar we maar een hotel opzochten, om de volgende dag weer door te reizen.

TETRADRACHME

2009-08-08T13:02:00.007+02:00

Jaren geleden, toen we vakantie vierden in het plaatsje Kokkari op Samos, hebben we een dagtocht naar Epheze gemaakt, de antieke stad in Turkije.
Bij Epheze waren allerlei snuisterijen te koop, en mijn aandacht werd getrokken door een tafel met een aantal oude munten. Eén in het bijzonder vond ik de moeite waard, omdat daar een uil opstond, die ik kende uit de camp film 'Clash of the Titans' (1981), Bubo heette hij. De verkoper beweerde dat de meeste munten door zijn vader opgegraven waren in de tijd dat Epheze nog vrij toegankelijk was, en iedereen er kon doen wat hem goeddunkte. Het klonk mij aannemelijk in de oren, omdat op andere archeologische plaatsen in Turkije er geen enkele aandacht was voor bescherming van de oudheidkundige zaken, die overal te vinden waren. Het blijkt nu dat de munt een gaaf exemplaar is van de tetradrachme, die omstreeks 500 v.C. verscheen in Athene, met op de voorzijde het hoofd van de godin Athena en op de keerzijde de afbeelding van een uil. Een zware zilveren munt, die per stuk gemaakt werd, wat ervoor gezorgd heeft dat geen enkele munt er hetzelfde uitziet. In de daaropvolgende eeuwen zou dit type munt een soort internationaal betaalmiddel worden in het hele Middellandse Zeegebied en een lange traditie kennen, dit in tegenstelling met de voorgaande munten die nooit een dergelijke verspreiding en allure hebben gekend. De Atheense muntenreeks bestond maar liefst uit 15 en later 16 verschillende waarden, van de dekadrachme (met een waarde van 10 drachmen) tot de kleinste hemitetartemorion (met een waarde van 1/8 obool; 1 drachme was 6 obolen waard). De tetradrachme was de belangrijkste denominatie.
Omdat de (tetra)drachme, in tegenstelling met de eerste Atheense munten, of de munten van de andere Griekse stadstaten, in het hele Middellandse Zee gebied werd gebruikt, is ze het tastbare bewijs van de handelsmacht en het politieke prestige van de stadstaat Athene. Ze getuigt naast het esthetische kunnen van de Grieken ook van de aanzienlijke mate waarin de geldeconomie in hun dagelijkse leven was binnengedrongen.
Doordat de uil een nachtdier is en bijgevolg dingen kan zien die anderen niet zien, stond hij symbool voor de wijsheid. Daarom werd Athena, de Griekse godin van de wijsheid vergezeld door een uil. Ook zien we in de linkerbovenhoek een olijftak. Deze werd in de Oudheid eveneens in verband gebracht met de godin Athena. Zij zou een olijftak geplant hebben op de Akropolis tijdens een weddenschap met de zeegod Poseidon om de heerschappij over Attica. Dat de olijftak al gauw een sacrale betekenis met zich mee kreeg blijkt uit het feit dat uit het hout van olijfbomen godenbeelden werden gesneden. Zo bestond ook het heilige bos in Olympia uit olijfbomen, en takken daaruit werden overhandigd aan de winnaars bij de spelen. Ook werden bij verschillende gelegenheden overwinnaars en triomfators, niet alleen met lauwerkransen getooid, maar ook met kransen, geweven van olijftakken.

Rechts van de uil staan de drie eerste letters van het woord ‘Athene’.
De Atheense (tetra)drachme kent een lange geschiedenis, ze was de eerste internationale munt die gebruikt werd op het Europese vasteland en illustreert dan ook de wens tot ‘open grenzen’ en eenheid. Eigenlijk een voorloper van de euro.

ZOMER 2009

2009-08-04T13:20:00.003+02:00

Ook de zomer van 2009 heeft verrassingen in petto. Zo is het mooi weer, lekker warm, en ineens betrekt de lucht, klinken en donderslagen en valt er zoiets uit de lucht.
Winter binnen tien minuten.

KLASSEFOTO'S

2009-08-04T12:33:00.033+02:00

In 1956 ging ik voor het eerst naar de lagere school: Christelijk Nationale School 2, aan het Slotemaker Bruïneplein in Veenendaal. Onderstaande foto is van de eerste klas.

CNS 2 - 1956-1957 - Klas 1:
Nelly Hasselaar, Tonny van de Weert, John van de Klift, Ineke Bouman, Gerard Davelaar, Gonny Diepeveen, Henk van Ginkel, Gert Stam, Annemieke Dorpema, Freke Albrecht

CNS 2 - 1960:
De onofficiële foto uit 1960. CNS II, Klas 4, gemaakt door juffrouw van Aller voor het nieuwe houten noodgebouw, achter de 'stenen' school. De rustigste klas mocht hierin, vanwege de houten vloeren.
Wij zien hier o.m. Gonnie Diepenveen, Jolanda Kalse, Harm Koops, Ward de Kleyn, Ineke Bouman, Janneke Oelderik, Gert Stam, Gezina Bulsink, Annemieke Dorpema, Marrie de Fluiter, Henk van Ginkel, Frans Leeman, Nellie van de Pol, Joke van Engelenburg, Celia van Beek, Rudi Völker, Frans Leeman, Jan van Manen, Wim Visser, Henk van Hasselaar, John van de Klift, Freke Albrecht, Elly Hiemstra en Gerard Davelaar.

CNS 2 - Klas 4, januari 1960
Freke Albrecht, juffrouw van Aller, Celia van Beek, Ineke Bouman, Gesina Bulsink, Gerard Davelaar, Gonnie Diepeveen, Joke van Engelenburg, Henk van Ginkel, Henk van Hasselaar, Nellie Hasselaar, Jolanda Kalse, Ward de Kleyn, John van de Klift, Harm Koops, Frans Leeman, Jan van Manen, Janneke Oelderik, Gert Stam, Rudi Völker

HBS - 1C - 1963
Jurry ?, Alie ?, Ankie ?, Letty Bos, Ellen (?) Bruinsma, Gerard Davelaar, Marian Erdbrink, meneer de Geus, Tonia de Graaf, Arie Gunther, Dik Hendriks, Koos Hendriks, Martha Kleiwerd, Ab de Rooy, Marian van Schagen, Toos van Scherrenburg, Willie Snetselaar, Ineke van Woerkom

ICHTHUS 1963 - 1964
Frans van Tuil, Ad van Beek, Marjo Hoogenboom, Jeanette Hey, Jacob Wegen, Pieta van de Heuvel, Nicolien Rodenburg, Mees Anbeek, Bert Prins.

ICHTHUS, Klas 2B - 1964
Achterste rij v.l.n.r.:
1. Aart van Galen
2. Kees van Capelle
3. Wout Rozeboom
4. Gerard de Kruif
5. John van de Klift
6. Menno van Ginkel.
Daarvoor:
1. Jacob Wegen
2. Corrie Prins
3. Greetje Bosschaard
4. Gerda van de Bovenkamp
5. Richa van de Kraats
6. Fien van Capelle
7. Cor van de Hoeve
Daarvoor:
1. Bep van de Scheur
2. Sonja Jansen
3. Jolanda Kalse
4. Margot van Leeuwen
5. Annie de Kruiff
6. Toos van Essen
7. Meneer de Beer
8. Ineke van Dijk
9. Rina Diteweg
Voorste rij
1. Gert van de Haar
2. Marien Nachtegaal
3. Harry Blok
4. Evert Davelaar
5. Wim de Man

vlnr:
Wim v.d. Kraats
Jan Hartman
Trix van Eden
Nellie de Lange?
Hettie Bouman
Ineke Bouman
Henny v.d. Heuvel
Freke Albrecht
Bea Albers

ICHTHUS, Klas ?
rij boven vlnr
1. ?
2. Gerda v. Barneveld
3 ?
4. Nicolien Rodenburg
5. Petra van de Heuvel
6. dhr. Groen
7. Marijke van Stuivenberg
8. Ellen van Manen
9. Betty Waayenberg
8. Dineke van de Berg
9. Fien van Capelle

rij midden vlnr
1. ?
2. ?
3. Willie Wisselo
4. Teunie ?
5. Ina van Holland
6. Gerda van de Bovenkamp
7. Grada van Manen
8. Marjo Hoogenboom

rij voor vlnr
1. Cees van Capelle
2. ?
3. Aris van de Haar
4. Gerard de Kruif
5. Jan van Barneveld

KON. JULIANA MULO (THOOMES) 1968

vooraan, vlnr:
Linda Paardekoper
Kees Blom
Marian v. d. Ham

2de rij, vlnr:
Peter van Dijk
Henk van Rekum
Bram van Soest
Gerard Davelaar

3de rij, vlnr:
Hans Hertog
Jan Spies
Rinus v. d. Neut
Gert Bos (broer van Stef)
Dik Loef

Leraar Engels: Hoytink

PUSKAS BOSSIE

2009-07-30T13:26:00.010+02:00

Als kind speelden we vaak in Puskas' Bossie, een begrip wat vrijwel iedereen in de buurt kende. Het was een stukje bos gelegen tussen de velden van voetbalvereniging Veenendaal en de Bergweg, ter hoogte van de Van der Duyn van Maasdamstraat. In de jaren vijftig stond er middenin het bosje een huis, waar de familie Verdurmen woonde. De zoon kon, naar verluidt, goed voetballen en had als bijnaam Puskas, een in die tijd beroemde voetballer uit Hongarije, Ferenc Puskas, de beste linksbenige aanvaller van zijn tijd en de beste schutter die Hongarije heeft voortgebracht. Zo kreeg het bosje zijn naam. Aan het einde van de jaren vijftig verliet de familie het huis, en het bleef daarna leegstaan. Een ideale speelplek voor ons, maar al spoedig werd het huis vernield en later gesloopt. Jarenlang waren er nog brokstukken te vinden. Wij legden er een fietsracebaan aan, waar we regelmatig wedstrijdjes hielden. Veel kinderen maakten daar gebruik van. Springschansjes, scherpe bochten, het zat er allemaal in. Ook werden er ondergrondse hutten en boomhutten gemaakt, kortom we brachten er veel tijd door. Een poos geleden ben ik weer eens gaan kijken, er is niet veel meer van over, al zijn er nog sporen van de racebaan te traceren. Het bosje is al jarenlang verwaarloost, en er ligt veel afval. Het hele gebied staat naar verluidt op de nominatie om bebouwd te worden, vandaar deze herinnering. Ook de voetbalvelden worden niet meer gebruikt.

Begin 2011 is de gemeente begonnen met het bouwrijp maken van onder andere dit bosje.
Vrijwel alle begroeiïng is nu verdwenen.

Hieronder wat extra informatie:

De eigenaar heeft het bosje expres laten verwilderen/verpauperen om het later te kunnen kappen voor woningbouw.
Al tientallen jaren diende hij plannen in. De huur was de voetbalverenigingen ook al jaren geleden opgezegd (die zaten er dus al lang gratis).
Als een college niet met hem mee wilde denken over de bebouwing, zei hij rustig: "dan wacht ik nog een college. Mensen met geld hebben de tijd!"
Eerst zou er alleen op de velden en parkeerplaatsen woningbouw plaatsvinden, maar uiteindelijk zijn vrijwel alle bomen gekapt (op een randje na).
(MB)

26 JUNI 1974 - 26 JUNI 2009

2009-06-30T12:08:00.001+02:00

Goed uitgerekend! Op deze datum zijn wij 35 jaar getrouwd. We hebben het, met Geert-Jan, Rynke en Rhys met een high-tea gevierd in een uitspanning bij Zuiderwoude, een piepkleine plaats boven Amsterdam, vlak bij het IJmeer. Frequent bezocht door het tanige deel van 'natuurliefhebbers', die we op Vlieland ook altijd tegenkomen. Het is een mooi plaatsje, waar de mussen gezellig mee eten van de geserveerde versnaperingen. Na afloop de bijgaande foto gemaakt op de dijk. Waar het precies was kan je op het bord zien.

DE HOOGSTRAAT 1950-1954

2009-06-30T12:07:00.005+02:00

Geboren ben ik op de Grebbeberg in Rhenen, maar de eerste jaren van mijn leven bracht ik door in een groot en oud achterhuis aan de Hoogstraat in Veenendaal. Tussen de fietsenwinkel van Van Middelhoven en een kapsalon was een smalle gang met een groene stalen deur die naar ons huis leidde. Het huis kwam je in via een bijkeuken, daarna een grote smalle keuken, die naar een grote en vrij donkere kamer leidde, met ramen die uitzicht boden op een grote tuin. Vlak bij het huis stond een grote walnoot boom, vooral de onrijpe (wrange) walnoten vond ik heerlijk. Aan het huis stond ook een grote houten schuur, waarbij ik een zandbak had. Dieper in de tuin stond een hazelaar en verder werden er wat groenten verbouwd. De tuin grensde aan de Tuinstraat.

Ik heb maar een paar herinneringen aan de Hoogstraat: Vlak voor Sinterklaas kreeg ik een 'Sein' voor bij mijn trein, Zwarte Piet had die achter de luiken voor het raam gezet, in de sneeuw.
Op het talud van de A12, er lag nog geen snelweg, bij mijn oma in De Klomp, had ik een 'Snij' gevonden. Thuis had ik die open in mijn jas gedaan, en was ermee aan het spelen op straat, toen een agent mij beval het mes dicht te doen. Huilend naar moeder toe, dus. Ook had ik bij de feestwinkel verderop in de Zandstraat een 'Braaf Gezicht' gezien, wat ik met alle geweld hebben wilde.Mijn moeder kwam er toen achter dat het een masker was. Mijn vriend was Henk Hemink, die tegenover ons woonde, waar zijn ouders een bankfiliaal hadden. Samen liepen wij met onze Haantje Pik in de jaarlijkse Palmpaas optocht. Boven het huis was een grote zolder, waar ik absoluut niet op mocht, omdat de balken rot waren. Als het regende moesten we overal emmers neerzetten omdat het dak lekte, vooral in de keuken.

Aan de voorkant van ons huis zat fietsenmaker Middelhoven, waar ik ook wel eens kwam, een donkere werkplaats met veel interessante zaken. Bij Anton de Ruiter, de woninginrichter, kreeg ik grote ronde blikken dozen, waar gordijnkabel in had gezeten. Daar kon je gemakkelijk een fraaie trommel van maken, touw erdoor en om je nek: klaar. De allereerste uitgave van de Donald Duck, die mijn moeder bij de Margriet kreeg, met het legendarische verhaal van Donald als brandweerman, en een mooi horloge op het omslag.
In 1954 verhuisden we naar een nieuwe woning aan de Bergweg.

YTRA en FYR

2009-06-30T12:05:00.000+02:00

Recent wat foto's van onze sfinxen gemaakt. De eerste is Ytra, het vrouwtje, die April 2007 uit België opgehaald werd en vernoemd is naar het plaatsje Ytra-Lón gelegen op het schiereiland Langanes, in het bijna uitgestorven noordoosten van IJsland. (Ytra-Lón)
De tweede foto is van Fyr, de kater die uit Den Oever komt, vorig jaar zomer. Zijn naam komt van de aftiteling van een aflevering van de Zweedse detective serie Wallander, waar de acteur Fyr een bandiet in speelt. Ze zijn helemaal aan elkaar gewend, wanneer ze elkaar kwijt zijn, gaan ze lopen jammeren. Fyr is een enorme vreetzak, die het liefst eerst Ytra's eten opeet, en daarna dat van hemzelf. De laatste tijd is Ytra daardoor wat assertiever geworden, en eet ze ook snel haar eten op. In gewicht ontlopen ze elkaar niet zoveel, Ytra is zo'n 3 kilo en Fyr 3,6 kilo, hoewel hij er een stuk steviger uitziet. Een ander merkwaardig verschijnsel is, dat in de schemering het lijkt alsof Fyr een bril opheeft. Als ze 's zomers naar buiten gaan, worden ze met zonnebrandcrème, factor 30 ingesmeerd, omdat Fyr snel verbrand, hij wordt roze, vooral zijn poten. Ytra wordt zwart, en verbrand minder snel. Het is alleen jammer dat zonnebrandcrème ook lekker smaakt, het verdwijnt ook weer vrij snel. Wanneer het koud wordt krijgen ze een truitje aan, maar ze zitten ook graag onder onze trui (terwijl we die aanhebben). Wanneer de voordeur opengaat, rennen ze naar buiten om dan, licht verdwaasd op het grint bij de vijver te blijven staan. Ze worden dan snel naar binnen gedirigeerd. Het zijn allebei leuke dieren, het zijn echte schootzitters.

DE FAMILIE POST

2009-06-30T12:04:00.000+02:00

De familie Post is vaak verhuisd. Op de eerste foto staat mijn oma, met vier van de tante's, gemaakt in Gent, dat moet ergens in het begin van de jaren 30 zijn geweest.
Op de tweede foto opnieuw een aantal tante's met een vriendinnetje. Ik weet niet waar deze foto gemaakt is.
Op de derde foto staat mijn moeder met haar oudste zus bij hun huis op de Grebbeberg in Rhenen. Irene en Dick zitten op het stoeltje. Deze foto zal ergens in 1940 gemaakt zijn.
Op de laatste foto zitten Irene en Dick, wat ouder, op een slee, waarschijnlijk ook op de Grebbeberg.

NIMETOX

2009-06-30T12:02:00.002+02:00

NIMETOX - Experimentele verfverdunner, werd ontwikkeld door Jan van der Dunk, om de viscositeit van vooral goedkopere verfsoorten te verbeteren. In eerste instantie getest in de omgeving van Zwolle als vervanger voor tweetakt brandstof. Daarna met wat kleine aanpassingen werd het een sterk geurende verfverdunner, die ervoor moest zorgen dat alle verfsoorten in één laag dekkend konden worden opgebracht. Aan het eind van de jaren zestig korte tijd getest in de omgeving van Utrecht. Eventuele bijverschijnselen bij gebruik zijn niet beschreven, al werden bij gebruikers af en toe weerspannig gedrag en concentratieproblemen vastgesteld.

HOEZEN EXPOSITIE

2009-06-08T12:01:00.003+02:00

Met ingang van deze maand exposeert Jigal Krant in de Amsterdamse winkel Record Palace (t.o. Paradiso) met een bijzondere LP-hoezen-tentoonstelling die elke twee maanden wisselt. Het gaat elke keer om een visueel prikkelende voorstelling van 25 album hoezen, die bovendien een knipoog vormen naar de geschiedenis van de popmuziek. Exposities met LP-hoezen zijn niet nieuw, maar zo visueel prikkelend als deze waren ze nog nooit.

Het project:
Lange tijd (dus voordat de cd haar deed krimpen van 12 naar amper 4 inch) was de albumhoes het belangrijkste uithangbord in de popmuziek. Lang voordat MTV ons voorstellingsvermogen enterde, was het de hoes die ons hielp een concreet beeld te vormen bij de ontastbare geluiden van de plaat. Je favoriete muziek was een banaan, een prisma of een paar witte puntschoenen.
Anders dan bij de meeste andere vormen van verpakking, waren ontwerpers van LP-hoezen vrij om zo origineel en compromisloos te zijn als ze maar wilden. Omdat het product (de muziek) abstract was, stond niets hun originaliteit en creativiteit in de weg. Maar niettegenstaande alle briljante one-offs, zijn er talloze voorbeelden van visuele concepten die tot uit den treure zijn herhaald. En verrassend genoeg, waren het niet zelden de meest avontuurlijke en progressieve muzikanten, die de meest afgezaagde hoezen kozen voor hun baanbrekende muziek. Op een speciaal daarvoor ontworpen rek in de beste vinyl-winkel van Amsterdam toont Jigal Krant de meest frappante voorbeelden van artiesten die het wiel keer op keer hebben uitvonden. Los van elkaar zijn deze hoezen misschien ongeïnspireerd en saai, maar tezamen komen ze tot leven, als 32 blikken soep in een schilderij van Warhol.
De reacties van klanten en toevallige voorbijgangers zijn lyrisch. Paul Weller ging er helemaal van uit zijn dak. Binnen anderhalve week is de wand minstens 50 keer gefotografeerd.

Over Jigal Krant:
Jigal Krant werkt als freelance radio-verslaggever. Voor BNR Nieuwsradio was hij tot voor kort de wekelijkse muziekrecensent. Van 1998 tot 2003 was hij gitarist en mede-componist van Flemming, een Britpop-bandje dat een turbulent bestaan kende. Daarnaast ben is hij één van de samenstellers van De Nationale Popquiz (www.denationalepopquiz.nl).

Gegevens:
Locatie expositie: Record Palace, Weteringschans 33, 1017 RV Amsterdam
Contact: Jigal Krant, 06 - 52 33 4 55 2, jigalkrant@gmail.com
Eigenaar Record Palace: Jan van Dorsten, 020 - 6223904

THE BEATLES

2009-06-05T12:01:00.005+02:00

ROCKBAND

Ook voor niet Beatleliefhebbers lijkt dit een aanrader.
Het filmpje is prachtig.
Bedoelt voor de Playstation 3

http://www.thebeatlesrockband.com/cinematic.php

En muziek hiervan is verschenen als:

2009-05-26T14:43:00.003+02:00

Op weg naar een begrafenis moest er even getankt worden. Bij het wegrijden zagen wij een gepimpte Trabant bij de stofzuiginstallatie achter het tankstation staan. Leuk, die zie je niet iedere dag. Bochtje om en even uitkijken bij het oprijden van de snelweg, ja, het duurde even. Kunnen we ... (boem) ... achteromkijkend zagen we de Trabant in onze bumper bijten. Hij dacht eerder te kunnen oprijden dan wij. Bij het invullen van het schadeformulier bleken we van doen te hebben met een uitvaartverzorger bij ons uit de buurt. Na een half uur konden we met een geruster hart onze weg vervolgen naar de begrafenis.

KIKKERPRET

2009-03-15T14:07:00.004+01:00

Al een jaar of tien heb ik een soort vijver (meer een moeras) in de voortuin. Verleden jaar stond deze vaak droog, dus we hebben met zijn drieeën een nieuw zeil in de kuil gelegd en het plantenbestand gesaneerd. Waarschijnlijk net op tijd en nieuw water was wel nodig, want de laatste jaren werd er veel kikkerdril in de vijver gelegd en het zou niet goed zijn om dat alleen maar in de modderige bladeren te doen. Toen we de randen van het vijvertje omhoog trokken, kwamen daar maar liefst 11 kikkers onder vandaan, aan de verschillende groottes te zien, van drie verschillende jaren. We hebben ze even in een emmer geparkeerd en later weer vrijgelaten in de vijver.
(gefilmd door Rhys met zijn fotocamera)

HAWKEYE: TO CONQUER THE WORLD

2009-02-05T20:54:00.025+01:00

This article was originally published in Standard #2 1986. This magazine was produced by Max Admiraal and Gerard Davelaar from the Netherlands; Marie Presager in France, and Jan Erik Justesen in Norway.  The author was Gerard Davelaar

THE HAWKEYE STORY

Hawkeye was not so much a label as it was an idea. They were only in it for the fun of releasing albums, and not for the money. The only thing the Hawk got for his idea’s were some sample copies from the released albums. Another reason was that, by offering new titles, other “companies” wouldn’t repackage old albums and release these over and over again. Thanks to this policy a variety of albums is or was available. Only recently the silly repackaging and digging up old stuff has begun again. (An example is the “Boulevard of Broken Dreams” album, no information given about the tracks, and all the tracks taken from previously released gigs.)

The albums came not from one “company”, but were produced by various people in the USA and Europe. But the idea for Hawkeye started much earlier, under a different name and produced various EP’s. It started in the spring of 1982, when someone got access to doing EP’s cheaply. He didn’t have material though and turned to a long time friend and asked him if he had any idea’s. This guy was a Joy Division fan from the early days on, and he had noticed that cassettes with Joy Division gigs were going very well, so he suggested a Joy Division EP. The choice was not too difficult as the “Ideal for Living” EP was never properly available in the Netherlands and that becomes the first release. In a couple of months the record was out on the Coco record label. The producer used silly labels on the actual record and proper labels were printed on various colours of paper and included separately with the records. Some “promotional” sleeves were made on all kinds of different cardboard and paper, all in about 40 copies.

A limited edition was made of the very first issue of the History in Cuttings book, including a cassette with Joy Division’s second Peel Session and New Order’s Western Works demo’s. The “Ideal” EP in a special silver pouch , all together in a see-through plastic cover. Not much of these were made, 50 or 60 copies. A year later a repressing was done and this time several white label copies were made.

The second release was, the now legendary, “Solitary Demands” EP. It was released in the summer of 1982, again on the Coco record label. It consists of the Paradiso tapes and two tracks from the second Peel session, then also available for the first time on vinyl. The cover shot was made during the Dutch tour. The picture on the back was made by Kevin Cummins at the Russel Club gig (17-7-1979). Again, a lot of different paper sleeves were made to frustrate the collector who “wants everything”. In the case of Joy Division impossible now! The EP was sold out quickly and has not been repressed.

The third release was the “Out of Balance, Out of Tune” EP. Some people thought the title did injustice to Joy Division, but in my view it’s a good one, as the title covers the contents.

The recording was made during the soundcheck for the gig in High Wycombe on February 20, 1980 (the gig itself is available on the “Live Transmission - Dance to the Radio” album). For the release the tape was heavily edited, as there were a lot of false starts. One track was omitted totally, because only about 10 minutes playing time per side was available. It’s a nice EP though with an OK sleeve. The review on the back comes from the NME review of the University of London gig (Febr. 8, 1980). This time a numbered edition was made. 500 copies it says, but I think some more records were pressed, as the EP is still available.

But now, finally, we’ve come to the Hawkeye releases.

Early 1983, a good quality tape from the Russel Club gig was circulating. A master tape was prepared, together with three tracks from New Order’s second Peel session (at that time not available on vinyl). The Joy Division encore was not included because the quality dropped heavily on the last two tracks. The tape was sent to Germany, because a lot of these albums were produced there. The sleeve was also designed, with on the front a picture of Ian at the actual gig and on the back an “In Memoriam” written by Steve Davis, which appeared in the UK Fanzine “In The City” - No 15/1980, under the title of “New Dawn Fades”. Together with the Russell Club tape, a second master tape was made, the complete gig done at the Winter Gardens in Malvern, April 5, 1980 and three tracks from Eric’s, Liverpool August 11, 1979. Although the quality was not too good, these recordings were valuable, as the Malvern gig was played very well and included a jam with Section 25, and among the Eric’s tracks was one song, never played before or after, titled “Gimme your Heart”. The Russel Club album was released first as Hawkeye SCX 5443. Unfortunately the mother disc was cut in a bad way, so the first track on side one was marred by a dent in the vinyl, but overall it’s a nice release. The first edition was 500 copies and it was repressed later on five different colours of vinyl. The coloured vinyls sound not as good as the original black pressing.

The Malvern/Eric’s album took very long to appear, and when it finally came out (not as a Hawkeye, but on the Elf record label as “Curtis and the Boys”) almost all the copies were seized by the German police in a raid in the South of Germany in the autumn of 1983. A few copies escaped, and in 1984 it was repressed under the title “Isolation”, poor quality, again on various colours. The original album has a well known picture on he front: taken at a rehearsal session at TJ Davidson’s in Manchester where the "Love will tear us apart” video was shot. The back cover wasn’t designed by Hawkeye, but taken from the 'History in Cuttings' book.

After this it took almost a year before the next albums came out. In the meantime a sleeve was designed for someone in the USA who released the “Autosuggestion” EP in an edition of 500 copies. The photo was taken at TJ Davidson’s again on April 20th 1980. It was a one sided 17 - 17cm b/w sleeve.

July 1984, two new albums were prepared. The first one was the Paradise Garage gig from New Order (July 7th 1983) - Hawkeye 006. A very good performance. The sleeve depicts New Order before the Paradise Garage in New York, taken from the NME, and on the back a part from an article from Sounds is reprinted about the gig. The quality is great and a first edition was pressed on white vinyl (500 copies). However the record didn’t sell very well and is still available. If you want a nice New Order live album this is the one to get!

The second release is the already legendary “Retrospective” album from Joy Division, with all the rare and hard to get vinyls collected on one album. The sleeve notes were taken from the Christmas issue of the NME (1983) where a very good article on Joy Division and New Order was published. As an added bonus, two remixes were included from the “Unknown Pleasures” album. “Candidate” and “New Dawn Fades”, both almost drowned in Martin Hannett’s echo chamber. Unfortunately these two tracks were mastered on a much higher level than the other tracks, so they came out slightly distorted on the album. In my opinion it’s a playable collection and an album that Factory should have done.
In the meantime a fourth EP was released in September 1984. This time it was meant to be a New Order EP but in the end it became a single only. Side one was the rough mix from “Confusion” produced by Arthur Baker and taken from a Streetwise white label 12” (Hawkeye didn’t expect that in the end 4 different mixes were released). Side two should have had two tracks recorded live at the 688 club in Atlanta on their USA tour “Confusion” and “Cries and Whispers”. Sleeves were prepared according to the information but when the records arrived (on the Paradise label this time) it was discovered that only “Confusion” was on side two. A few copies were sold in the original “wrong” covers, printed in black and blue, but soon after that a new grey sleeve was made with the right tracks on it. The pictures came from an issue of the Face magazine in 1983. All in all, a disappointing release.

In May 1984 New Order played an almost unannounced gig at the Paradiso club in Amsterdam. It was quickly sold out, and everybody expected something special as it was four years ago Ian died. Hawkeye was there as well and they released an album of the concert called 441. The gig was great. New Order started with an “unknown” track and Bernard wrote “New Guitar One” on the setlist as they hadn’t decided on a proper title. This track hasn’t turned up yet. The rest of the gig was very good and at the end, two Joy Division tracks were played “Decades” very good, and “Love will tear us apart”, ragged, careless and quick. After some feedback New Order left the stage and Hawkeye had another live album to release (Hawkeye 007 - released 11/84). The front picture of Bernard was taken at the Atlanta gig (1983) while the photo on the back came from the Paradiso gig. The liners were taken from an issue of the Record Mirror. The bad thing is that the album was mastered on a very low level this time, you have to switch your amplifier high to get a good sound. But this also increases the hiss, crackles and bobs, so watch your speakers! What happened to the last tracks on side one is unknown to me, but this really sound shitty!

In the spring of 1984 an excellent quality tape of Joy Division’s Effenaar gig became available. A cassette of this gig was available for years but it lasted for about 55 minutes excluding the encores “Warsaw”. It was an audience recording made on a Sony Eleaset recorder. The master tape was sent to Factory, but they did nothing with it. Part of the gig was filmed on 8mm and these were used in the “Here are the young men” video. A master tape was prepared and it turned out to be enough for three sides. A fourth side was made up with the second Peel session and a “long” version of “She’s lost control”. Later I discovered that this version is available on certain Dutch pressings of the “Atmosphere / She’s lost control” 12” released by Megadisc in Amsterdam. The double album was released in the USA only as Hawkeye 008. All the pictures on the (hand made) sleeve were from the actual gig. Quality is great, only marginally less than that of the “Amsterdam” album. Go for this one and not for the terrible Swedish picture disc or the hissy “Morituri te salutant” incomplete album (in a horrible cover as well!).
In 1985 no more good quality Joy Division tapes were discovered and Hawkeye’s New Order albums were selling poorly. The question arose if different groups could be used for Hawkeye releases and that’s where these three albums came from: John’s Children - Direct Action (Hawkeye 010), a sixties “Who” like band featuring Marc Bolan, The Nomads - Psycho Live (Hawkeye 011), Swedish garage rockers and the Velvet Underground - Amsterdam 1971 (Hawkeye 013).

Together with these albums one new Joy Division Hawkeye was made: “Here are the young men” (Hawkeye 009), which came out in July 1985. The album had the remaining tracks from the “Here are the young men” video which were not on the Effenaar double album and some tracks from videos, notably the Australian version of “Love will tear us apart” with nice double tracked vocals. Also mentioned on the sleeve is “Shadowplay” from Granada TV, which unfortunately doesn’t appear on the record. (Later this track became available on the German “Shadowplay” album). The front sleeve was made with one of the many Joy Division postcards which appeared in the shops during the summer. The back was a rare “posed” shot from the band, also used on some later editions of the “History in cuttings” book. Origin unknown.

Another Joy Division album was also mastered titled “Le Terme - part 2”. As the Hawkeye label was a kind of guarantee for at least decent quality, this album was not meant to get the Hawkeye tag, but the people who actually produced the album decided different. The album was given a Hawkeye number (016) and released. The quality was not too good. The Preston gig was disastrous, as almost the whole equipment of Joy Division broke down and most of the gig was played through the bass amplifier only. The performance is interesting though because there’s communication between Ian and the audience, at least he tried to explain what went wrong. The Derby tracks are roughly the same quality as those on “Le Terme” and the University of London track is OK. Nevertheless it’s a questionable release.

As yet unreleased, an quality wise not much different from the above album is “Futurama 2 / Live 1979”, an album with the Futurama gig (Leeds Sept 8th 1979) plus “Incubation” (to complete the “Komakino” album), “The Sound of Music”, the missing track from the “out of Balance, Out of Tune” EP, “Candidate” and “New Dawn Fades” (retrospective), properly mastered this time. This album is not given an “official” Hawkeye number, but I don’t know if, and how it will be released.
During this time another New Order album was prepared. The front sleeve was ready but the album was never mastered. Side one had the BBC gig from August 25th 1984 and side two: “Thieves Like Us” (Pop Elektron May 25th 1984), “Lonesome Tonight”, “Temptation” and “Thieves Like Us”, recorded live at the Hacienda and incorporated in the special “Play at Home” (broadcast August 21st 1984) while the last track on side two was an edited / remixed scratch version of “Blue Monday” made by a disc jockey from a NT radio station. An unusual but nice version. However the other Hawkeye New Order albums were not selling and the producers lost their interest.

A couple of weeks before these releases a fifth EP came out and that was the infamous “Rough Trade” promo EP with the missing tracks from “Le Terme - Part 2”. An interesting (edited) version of “the Eternal” is included with three other OK tracks. The sleeve notes from Steve Morris were adapted from the letter he sent to record shops and promoters when the “Ideal” EP was released in 1978. One hundred of these EPs came with a free postcard. Distribution is low on this item and although it’s been out for a couple of months now it’s hard to get one. It is not likely that more genuine Hawkeyes will be released. New, good quality Joy Division tapes are unavailable and not likely to turn up, while New Order is not strong enough to sell. Even a kind of “Greatest Hits” was tagged unsuitable. The album should have had the promo versions of Confusion, Thieves Like Us and The Perfect Kiss together with the Hacienda flexi, the Blue Monday remix and 5.8.6 from the “Touch” cassette.

Other people understood the Hawkeye thought and the recent release of New Order's Tokyo 1985 album was given a fake Hawkeye number (010), it's great quality, so keep up the standard!

The Hawkeye label produced many of the best Joy Division and New Order bootlegs:

Hawkeye releases:
001 - Ideal for living EP
002 - Solitary demands EP
003 - Out of balance, out of tune EP
004 - Russel Club album
005 - Retrospective album
006 - Paradise Garage (New Order) album
007 - 4 4 1 (New Order) album
008 - Eindhoven double album
009 - Here are the young men album
010 - John's Children (w/ Marc Bolan) album
011 - Nomads (swedish group) album
012 - BBC (by who?)
013 - Velvet Underground - Amsterdam 1971
014 - Greatest hits (New Order)
015 - Echo & the Bunnymen - Peel / YMCA

Hawkeye related releases:
New Order - Confusion single
 Joy Division - Malvern / Eric's album 
Joy Division - Le terme - part 2
 Joy Division - Rough Trade EP
 Joy Division - Futurama 2 / Live 1979 album

LIGHT UP THE DYNAMITE; THE STORY OF DYNAMITE RECORDS

2009-02-03T22:09:00.014+01:00

by Gerard Davelaar

(This article originally appeared in the November 1981 issue of Gorilla Beat magazine).

Dynamite’s story begins way back in 1972, when Pieter Meulenbroeks and Parisian Marc Zermatti set up SKYDOG Records. The main idea behind the label was to give rock groups a chance, which were extraordinary but wouldn't have a look-in otherwise. The whole music scene at that time at such a low level, that there wasn’t much for a spoilt pop fan to enjoy. SKYDOG tried to remedy the situation by importing all kinds of cut-outs and collector’s items from the States, finally resulting in a bit of recognition for “New York Scene” bands as the MC5 and the Stooges in Europe.  Around that time the ‘art’ of nice pic-sleeved singles had gone completely lost and as SKYDOG wanted to produce records by themselves, it was also very important to them to release 45’s with high class picture-sleeves. The first SKYDOG release however was an album, Sky high, a collection of Jimi Hendrix jam sessions with amongst others, Jim Morrison of the Doors. At the beginning of 1973 SKYDOG received a tape by the Flamin’ Groovies, out of which came the EP’s Grease and More Grease. An obscure collection of Kim Fowley also appeared and a fantastic EP Jumpin’ by British pubrockers Ducks De Luxe. This was followed by the Frantic EP of British rockabilly star Shakin’ Stevens and a re-release of Sneakers, the legendary 10” EP by the Flamin’ Groovies.

In June 1975 the DYNAMITE AGENCY (also led by Pieter Meulenbroeks and his companion Klaas Jan Janssen) set up a tour by the upcoming R&B group Dr. Feelgood (The Speedin’ thru Europe tour). The two businesses gradually grew apart with SKYDOG carrying on as usual, while the DYNAMITE AGENCY in that hot summer of 1975 started their own label DYNAMO, which released a couple of outstanding singles within a very short period. A bit later, in August 1976, Jake Riviera, tour manager of Dr. Feelgood started his own STIFF label with Dave Robinson, owner of the Hope & Anchor pub.

One of the earliest DYNAMO singles was the London R&B group The Count Bishops’ recording of Taking it Easy / Train Train, recorded at Pathway Studios London, March 1976. Along with their first CHISWICK EP it was the best The Bishops trusted to vinyl. The single was later leased to CHISWICK records, who released it with a slightly different picture-sleeve. Then a great 45 from DUCKS DE LUXE frontman SEAN TYLA followed: Amsterdam Dog / Midnight Man in early 1975. The line-up was Sean Tyla (guitar), Martin Belmont (vocals), Micky Groom (bass), and Tim Roper (drums). Amsterdam Dog told about the time when DUCKS DE LUXE played regularly in the Amsterdam club Boddy’s Music Inn, the equivalent to the London pub like the Hope & Anchor. One of their performances over there was recorded by Dutch VPRO radio in 1974 but was never broadcasted because “the presentation was not up to standard“. The reason the DUCKS played at Boddy’s was that TED BODDY was also owner of the nearby Wiechmann Hotel on the Prinsengracht, well known to musicians at that time. A free bed as long as they played a few times at the INN was always there. It should also be mentioned that the Dutch music papers did nothing to support the independent companies. The singles which DYNAMO released were never reviewed in the national press, with the result that almost a whole nation didn’t even know about it’s existence. Only the big import shops in Amsterdam, The Hague and Rotterdam took some singles from the company, put away between all other imports. It was thus, without meaning to be, always strongly directed to the collector, who had to put a little more time into purchasing their music than the average record buyer. And let’s face it, to make it as a band, you need more than the support and attention of a handful of people.

The next DYNAMO release was the splashing SHAKIN’ STEVENS EP Sexy way. The follow-up, the ROOGALATOR single was leased from STIFF and only pressed as limited DJ release to avoid trouble with the BBC as they had the rights to this release. The British music press wrote very favourably about ROOGALATOR, led by American Danny Adler, but live they weren’t particulary good, suffering from uninspired sets.

Then there were THE SNAKES, a band formed around ex-DUCKS-man Nick Garvey with future WIRE-member David Gotobed on vocals. Other members were Rob Smith (bass) and Richard Wernhem (drums). The A-side of their single was the Flamin’ Groovies song Teenage Head, inspired by the time Nick Garvey was a roadie for that band in 1972. It’s a good version but not representative of their live sound which was a whole lot better. After leaving The Snakes, Nick teamed up with The MOTORS who were reasonably succesfull for a while (Airport).

The most legendary DYNAMO record is the Dutch-only released NICK LOWE single Keep it out of Sight / Truth Drug, recorded in London during the winter of 1975/76 and produced by Jake Riviera. Keep it out of Sight has a beautiful, threatening presentation of the Dr. Feelgood song, while Truth Drug is lighthearted, short and energetic. The single was such a success that a counterfeit was made in the USA, recognisable by its black and white label (the original label has a red stick of Dynamite, not a grey one), the lack of a picture-sleeve and bad sound quality.

The TYLA GANG single Styrofoam / Texas Chainsaw was released by DYNAMO with a picture-sleeve in contrast to the STIFF version who had a blank sleeve. Styrofoam was written by Daniel D’Vore who had been part of THE CHARLATANS along with Mike Wilhelm (of the Flamin’ Groovies). Via some intricate channels it became part of THE DUCKS’ repertoire and this single was dressed with TYLA’S very own interpretation. The last two releases on DYNAMITE before fate dealt a blow, were 2 albums: THE COUNT BISHOPS’ Good Gear, recorded in Holland with the Exalto Mobile live at Boddy’s for the first half and at the Zijkanaal-F Studio in Ruigoord (near Amsterdam) for the 2nd. half. It is an album of R&B covers played at maximum energy but is limited by weak vocals. After that came the SHAKIN’ STEVENS C’mon Memphis LP, which appeared in both (limited) 10” and 12” versions.  Late 1976 DYNAMITE is organizing a number of concerts with Dr. Feelgood and shortly after, THE FLAMIN’ GROOVIES. The concerts are artisticly a success, but prove to be a financial disaster for the organisation. They can hardly scrape enough money together to pay the groups, mainly because the FLAMIN’ GROOVIES concerts were poorly attended. Supporting act were the TYLA GANG, playing mostly uninspired sets but the GROOVIES were really fantastic. One of the gigs took place on december 5, (when the Dutch celebrate the Sinterklaas children’s fest in the evening) in Paradiso, leaving the GROOVIES with a 4/5 empty hall. At the same time there were troubles with Dutch R&B giants THE BINTANGS who recorded an incredible live-album for DYNAMITE at the IJmuiden-Pen Centrale in the spring of 1977 for an LP-side. For the other side they made a trip to the Welsh Rockfield Studios where, under the guidance of SEAN TYLA, some powerful tracks were recorded. These recordings took quite a while though, progressing slowly and were costing so much money that the other DYNAMITE activities came to an abrupt halt. There was no money left to release the Bintangs album or any other records at the time. One year later the LP finally appeared on the PHILIPS label and DYNAMITE barely got a mention on the sleeve.
The DYAMITE headquarters on the Amsterdam Singel were being renovated and after a chaotic removal the label seemed to disappear off the face of the earth. For years nothing more was heard about it. Most of the singles became collector’s items and many DYNAMITE artists enjoyed commercial success. During 1980 appeared what at first seemed to be a number of ‘new’ releases, soon turning out that those were remains of the old ’77 stock. In most cases the records had been pressed but there was no money for a picture-sleeve, there were even covers without singles!.

But there was also some good news: a 12” of the BINTANGS' Big Black Tank was released, which had been planned for years, with 4 tracks of the Philips album, which was originally meant to be a special DJ ‘pleaser’ for the LP. Next was a single by LOOSE GRAVEL, a 3-piece San Francisco Bay Area outfit led by MIKE WILHELM. It contained two outstanding songs: Gravel Rash and Don’t Flash Out.
The third one was a recording of the legendary farewell concert of DUCKS DE LUXE at the 100 Club, London on the 1st of July, 1975. The line-up then was Billy Rankin (drums), Brinsley Schwarz (guitar and sax), Sean Tyla (guitar and vocals), Martin Belmont (guitar) and Mickey Groom (bass)… with a little help of friends like Martin Stone (Chilli Willy & the Red Hot Peppers), Dr. Feelgoods’ Lee Brilleaux and Bob Andrews (Brinsley Schwarz).  With those 18 tracks on a double-album the DUCKS were buried in style. It was an inspired performance with perhaps a little too much alcohol and chatter… but it was a farewell with great tracks like Fireball, Here comes the night, Amsterdam Dog, Jumpin’ in the Fire and Knockin’ on heaven’s door.

The last record to appear was also the best presented DYNAMITE of all. A mixed bag with the catchy title Light up the Dynamite, sporting a real great supplement sheet containing worthwhile information, a handglued sticker and a cover designed by nowadays Dutch top-illustrator JOOST SWARTE. The album itself is a rarity, containing A or B sides of earlier Dynamite singles but most of them were new: THE SNAKES’ Have you seen my baby and Little Queenie, also DAS LUFTWAFFENGESELLSCHAFT (Tyla & Garvey together with Mike Desmarais and Peter O’Sullivan ) with the song On the Street, recorded in London in 1976. Further outstanding tracks by LOOSE GRAVEL, Blue Skies and Sunshine and The Frisco band, also from 1976. There are two BINTANGS tracks introduced by Sean Tyla and two of the best tracks ever, recorded by Dutch young punksters THE FLYIN’ SPIDERZ under the guidance of Sean Tyla in March 1977. The reason for including the Eindhoven-based punk group was that DYNAMITE intended then to broaden their base with new music, discovered the FLYIN’ SPIDERZ, (who used to play Flamin’ Groovies stuff before they turned into punks). A few demos were made and when TYLA heard those he immediately got enthousiastic and wanted to produce them. The SPIDERZ were soon opening for THE DAMNED, at their first Dutch concert in Paradiso, a low budget concert that DYNAMITE organized with the local RAF record shop. Due to the everpresent financial troubles DYNAMITE had, The SPIDERZ also left the label for a more lucrative contract with EMI, for which they made less interesting records. That was the end of it. Tired of being without money most of the time, Pieter and Klaas-Jan folded the label and got themselves a regular job. They deserved more, but fortunately left us collectors with a great legacy. Looking back, DYNAMO RECORDS was one of the highlights of the music scene in the mid- and late seventies in the Netherlands, opening the way for other small labels likes Torso and No Fun.

DISCOGRAPHY

Only those releases in which Pieter Meulenbroeks was involved.

Jimi Hendrix - Sky High LP (SGSH 2017378, 1972)
Flamin' Grooves - Grease EP (FG 001, 1973)
Flamin' Groovies - Jumpin' Jack Flash/Blues For Phillys (SGFGG 002, 1974)
 Velvet Underground - Evil Mothers LP (LP 003, 1974)
 Kim Fowley - Animal God Of The Streets (SGKF 004, 1974)
 Flamin' Groovies - Sneakers 10" LP (MLPFGG 003, 1975)
 Ducks Deluxe - Jumpin' EP (EP 005, 1975)
Shakin' Stevens & the Sunsets - Frantic EP (EP 006, 1975)

From Clinton Heylin's 'The Secret History of the Other Recording Industry' (Viking, 1994).
"Sky Dog Records - which had a base in Paris but initially operated from Holland - became the first 'bootleg' label to claim quasi-legal status. It was as an underground outfit that they first released the legendary Hendrix title Sky High, featuring such luminaries as Jimi Hendrix, Jim Morrison and Johnny Winter, contributing to a particularly drunken jam session at a New York club. In a laminated black and white sleeve, with a skull in a bandana emblazond on the front cover, Sky High was a siginicant seller. Sky Dog had obviously realized that it was easier to ship their albums acros national borders and sell them to cautious punters if they looked like real records. In fact, Sky High was a legatimately release, at least in Holland, since the tapes had been legitimatley purchased and all royalties were paid (through the Dutch copyright-house, STEMRA). In the early years of bootlegging it was relatively easy to attain 'quasi-legitimate' status in Holland.
Sky Dog certainly were operating with a 'bootleg' mentality. Indeed, when Sky Dog's Parisian partner, met Ken in LA in the early months of 1973 he was appalled at the mercenary nature of his Smokin' Pig operation.
Marc Zermati: (At this point) we relized that these guys were really only in it for the money. For us it was much more of a radical thing... (we wanted to) undermine the record industry.
Sky High may have been kosher, but the other early Sky Dog title, Evil Mothers was definitely not an approved release. Zermati had been given copies of the complete Brigid Polk tapes of the Velvet Underground at Max's in 1970 and had send copies to his Dutch partner, who proceeded to release them under the Sky Dog banner, thus creating the first Velvet Underground bootleg, at a time when the Velvet's legitimate sales barely numbered in the thousands. Shortly afterwards, Zermati and his Dutch partner went their separarte ways and the French-based label went 'legit' with a legendary live album of Iggy & the Stooges' final show, Metallic K.O..

DYNAMITE 45s
 DYR 45001 Count Bishops - Taking It Easy/Train Train
 DYR 45002 Sean Tyla - Amsterdan Dog/Midnight Moon (1976)
 DYR 45003 Shakin' Stevens & the Sunsets - You're the Mostest Girl/Rock-A-Billy Earthquake (1976)
 DYR 45004 Shakin' Stevens & the Sunstes - Sexy Ways EP (1976)
DYR 45005 Roogalator - All Aboard/Cincinatti Fatback (1976)
 DYR 45006 Snakes - Teenage Head/Lights Out (1976)
 DYR 45007 Nick Lowe - Keep It Out Of Sight/Truth Drug (1976)
(bootlegged in the USA w/ B&W label and no picture sleeve)
 DYR 45008 Tyla Gang - Styrofoam/Texas Chainsaw Massacre Boogie (1976)
 DYR 45009 Loose Gravel - Gravel Rash/Don't Flash Out (1979)
 DYR 45010 Flyin' Spiderz - Down/Let's Take The Chance
(sleeve only, record never pressed)
 BOMP 101 Flamin' Groovies - You Tore Me Down/Him Or Me (1976)
(US pressing in Dutch picture sleeve).
"A special Flamin' Groovies fanclub venture collectors edition" as it says on the sleeve. The "fanclub" was indeed another Dynamite venture, it's P.O. Box was listed on the Flamin' Groovies' Skydog releases as well.

DYNAMITE LPs
 DYR 3301 Count Bishops - Good Gear LP (1977)
 DYR 3302 Shakin' Stevens & the Sunstes - Come On Memphis 10" (1977)
DYR 3303 Ducks Deluxe - Last Night OfA Pub Rock Band 2LP (1979)
 DYR 3304 v/a - Light Up The Dynamite (1979)
 DYR 3305 Bintangs - Bintangs (not released)
-This is the album that drained all Dynamite's funds, it was eventually released on Philips 6410955 but does state "An exclusive Dynamite recording"-
 DYR 3306 Shakin' Stevens & the Sunstes - Come On Memphis LP (1979)

DYNAMITE: OUT WITH A BANG

by George Evers
This article was first published in Flashback magazine #14

Tja, wat betreft het Dynamite label; er heeft in Holland eigenlijk nog nooit zo'n vooruitstrevend label bestaan als deze superkleine platenmaatschappij. Ergens valt het zelfs nog een beetje te verglijken met Hollandse mid-sixties labels als OP-ART of MUZIEK EXPRES waarvan ook maar in totaal een 15 singles zijn uitgebracht, maar waar baanbrekende groepen als GROEP 1850, de OUTSIDERS, ZIPPS e.a. de boventoon voerden.
DYNAMITE bestond gedurende 1976 tot begin 1977 toen financiële en persoonlijke moeilijkheden een eind maakten aan het compagnonschap van oprichter Pieter Meulenbroeks (voorheen SKYDOG label) en Klaas Jan Jansen.
De voorliefde voor echte rock 'n roll en goede muziek zonder commercieële opsmuk was de feitelijke reden van het ontstaan van Dynamite. Jammergenoeg waren ze er te vroeg bij. Tegen de tijd dat The Damned met de eerste punk-single aller tijden "New Rose" verscheen, en de belangstelling voor de kleinere Engelse labels zoals Stiff en Chiswick begon op te leven, was de aftakeling van DYNAMITE reeds begonnen. Enerzijds door een slechte platenverkoop en tevens forse verliezen op concerten van de Flamin' Groovies en Dr. Feelgood eind 1976. Daardoor bleek het niet mogelijk optimaal te blijven functioneren. Ook onze nationale "trots" Muziekkrant Oor heeft ze danig in de steek gelaten. Terwijl de Engelse music weeklies er geweldig aan meegeholpen hebben om de kleine labels te promoten, was Oor druk doende met Funk. Sla er maar eens een nummer op na uit die periode. Pas half 1977 kwamen ze er achter dat er ook nog wat anders bestond als de Eagles en de Atlanta Rhythm Section. Dynamite was totaal onbelangrijk. Een solo-single van Nick Lowe, platen van de Count Bishops of Sean Tyla waren niet belangrijk genoeg om opgenomen te worden in de nieuwe platenrecencies.
Feit is dat voor de al eerder genoemde single van Nick Lowe 100 gulden gevraagd wordt en dat dat er voor betaald wordt ook. O.K. voor de eerste 10 singels van STIFF werden ook de onmogelijkste prijzen gevraagd (en betaald) maar bij STIFF waren ze nog in de gelegeheid om die veelgevraagde 10 stuks in de vorm van een box opnieuw tegen een redelijke prijs uit te brengen maar bij DYNAMITE kan dit uiteraard niet meer.
Het laatste nieuws is echter dat Pieter Meulenbroeks toch weer bezig schijnt te zijn. Er wordt gesproken over een elpee met daarop het afscheidsconcert van de befaamde pub-rock groep DUCKS DE LUXE. Ik hoop dat het lukt. Gepoogd wordt om verder in dit artikel een totaaloverzicht te geven van alle DYNAMITE activiteiten en dat houdt ook in het vermelden van de onuitgebrachte opnamen, die zeer zeker de moeite van het vermelden waard zijn.

DYR 45001 COUNT BISHOPS: TAKING IT EASY/TRAIN TRAIN
De Bishops die eind 1975 geen vaste deal hadden met een grotere platenmaatschapij zwalkten wat heen en weer tussen DYNAMITE en CHISWICK, waarvan de laatste nog steeds de Bishops platen uitbrengt. Buiten deze single heeft de band ook nog de elpee "Good Gear" op DYNAMITE uitgebracht. Deze elpee is onder Engelse fans beter bekend als "the great mystery album" omdat er maar weinig exemplaren van circuleren. Bassist Steve Lewins die recentelijk Holland aandeed met Wilko Jonson's Solid Senders en voorheen in de Count Bishops zat, verzekerde mij in een gesprek dat ik met hem had dat hij de plaat zelfs nog nooit gezien had.  Steve heeft de Solid Senders in de tussentijd al weer verlaten. De Bishops die een paar maanden geleden een grote klap te verwerken kregen door de tragische dood van hun belangrijkste man Zenon de Fleur, timmeren op dit moment al weer aardig aan de weg met een nieuwe gitarist en een meer dan uitstekende rhythm en blues uitvoering van het nummer Mr. Jones, hun laatste schijf op het Chiswick label.

DYR 45002 SEAN TYLA: AMSTERDAM DOG/MIDNIGHT MOON  Nadat Sean Tyla's groep DUCKS DE LUXE in 1974 al een EP op het Skydog label had opgenomen waar o.a. een prachtige uitvoering te beluisteren viel van Bobby Fuller's "I Fought the Law" was Tyla zelf goede vrienden gebleven met Pieter Meulenbroeks en dat resulteerde niet alleen in diverse bezoeken naar Amsterdam, maar ook in een subliem plaatje dat door Tyla zelf geproduceerd werd. Van de TYLA GANG die omstreeks dezelfde tijd ook in oprichting was en nogal met personeelswisselingen te kampen had verscheen ook een single op het Stiff label, niet onder de naam Tyla Gang maar gewoon onder Sean Tyla. De laatste was in zoverre belangrijk omdat hij de allereerste platenopnamen (nooit uitgebracht) van Neerlands eerste punk-groep de Flyin' Spiders heeft geproduceerd en de studiokant van de voorlaatste Bintangs elpee, die onder de directie van Dynamite, maar later door Phonogram gemaakt is.  De Tyla Gang heeft al enkele elpees gemaakt op het Amerikaanse Beserkely label, maar het lijkt of het nog steeds niet wil vlotten met de band.

DYR 45003 SHAKIN' STEVENS: YOU MOSTEST GIR/ROCK-A-BILLY EARTHQUAKE
 Deze Engelse rock 'n roll groep kon beschouwd worden als zijnde de beste van de zeventiger jaren bands die deze muziekstijl ambieerde. Same met andere bands als de Flying Saucers (op het Amsterdamse ROCKHOUSE label) en Matchbox waren het voornamelijk de zaaloptredens die het enorm goed deden bij het publiek. Shakin' Stevens die wat dat betreft weinig te klagen had met een uitstekende band als de SUNSETS achter zich viert op dit moment grote triomfen in de musical over Elvis Presley. Jammergenoeg halen zijn laatste elpees lang niet het peil van de Dynamite opnamen.

DYR 45004 SHAKIN' STEVENS: EPEE "SEXY WAYS"  SEXY WAYS/EVIL HEARTED ADA/BLUE SWINGING MAMA/ROCK AROUND WITH OLLIE VEE

DYR 45005 ROOGALATOR: ALL ABOARD/CINCINATTY FATBACK
 Roogalator, onder de bezielende leiding van Amerikaan Danny Adler trok in London sterk de aandacht van de muziekpers na etterlijke geslaagde optredens in de hoofdstedelijke muziektempel de Nashville. Toch wilde geen enkele platenmaatschapij er aan. Tenslotte werd op Stiff de hierboven vermelde single opgenomen en deze werd in licensie door Dynamite in Holland uitgegeven. Toen Dr. Feelgood eind 1976 een door Dynamite georganiseerd concert gaf in de Amsterdamse Sonesta koepelkerk speelde Roogalator in het voorprogramma.

DYR 45006 SNAKES: TEENAGE HEAD/LIGHTS OUT
 Na het uiteenvallen van de pub-rock groep Ducks De Luxe besloten ex-leden Andy McMasters en Nick Garvey een nieuwe band op poten te zetten. Ook al door hun vroegere uitstekende relatie met Pieter Meulenbroeks besloten ze met Dynamite in zee te gaan. De Flamin' Groovies classic "Teenage Head" werd daarvoor als a-kant opgenomen terwijl J. Byrne's ouwe rocker "Light's Out" als b-kant fungeerde. Na het uiteenvallen van Dynamite gingen McMasters en Garvey verder in de veel meer bekender geworden rockgroep de Motors en drummer Richard Gotobed hanteert nu de drumsticks bij de avant-garde band Wire.

DYR 45007 NICK LOWE: KEEP IT OUT OF SIGHT/TRUTH DRUG
 Over deze man, die inmiddels genoegzaam bekend is, hoef ik niet veel uit te weiden. Na het uiteenvallen van BRINSLEY SCHWARZ, (the all-time losers) in 1975 liep Nick wat met z'n ziel onder de arm. In deze periode trok hij nog al veel op met de opkomende band Dr. Feelgood en na een afmattende toernee van de groep besloten enkele leden waaronder Wilko, Lee en Sparko samen met Nick en ex-Chilli Will gitarist Martin Stone (Stoney) voor de lol en om wat vakantie te vieren, Nederland aan te doen, en wat optredens te maken onder de illustere naam Spic Ace & the Blue Sharks. De jongens spelen inderdaad in de Amsterdamse Boddy's Music Inn en Paradiso, weliswaar voor een klein aantal mensen, maar de pret is er niet minder om. Ze krijgen in Boddy's iedereen op de stoelen en band en publiek hebben een fantastische avond.  De "vakantie" werd in samenwerking met Dynamite opgezet en een aantal maanden later verschijnt Nick's solo-single. "Keep it out of sight" is (voor diegene die al een belletje hoorde rinkelen) inderdaad een kompositie van Dr. Feelgood's Wilko Johnson. Truth Drug is een eigen nummer van Nick Lowe. Beide nummers zijn echter nooit ergens anders verschenen en dat maakt dit plaatje een waar collectors item. Ik hoorde laatst van de "administratieve" Dynamiter Klaas Jan Jansen dat er slechts 2000 exemplaren bestaan van deze plaat. Dus als je hem nog eens tegenkomt... snel aanschaffen.

DYR 45008 TYLA GANG: STYROFOAM/TEXAS CHAINSAW MASACRE BOOGIE
 Onder licensie van Stiff uitgebracht door Dynamite.

DYR 45009 LOOSE GRAVEL: GRAVEL RASH/DON'T FLASH OUT

LIT 45010 FLYIN' SPIDERZ: DOWN/LET"S TAKE THE CHANCE
nooit uitgekomen)

Neerlands eerste punk band de Flyin' Spiderz werd door Pieter Meulenbroeks ontdekt in Eindhoven. Pieter maakte een cassette, liet deze aan Sean Tyla horen en de laatste werd zo enthousiast dat hij speciaal in februari 1977 overvloog naar Amsterdam om de jongens te produceren. Er zijn vier nummers op genomen die van een zeldzame kwaliteit waren maar die later ver te zoeken was op de eerste elpee op Phonogram. Enfin, de tapes liggen nog steeds bij Pieter en misschien gebeurt er nog wat mee.

FUN 1 MC 5: I JUST DON'T KNOW/I CAN ONLY GIVE YOU EVERYTHING (nooit uitgekomen)

THE KICKS: I FEEL SO BAD/UNDECEIDED (nooit uitgekomen)

ELPEES
DYR 33001 COUNT BISHOPS: GOOD GEAR
DYR 3302 SHAKIN' STEVENS: C'MON MEMPHIS
DYR 3304 V.A.: LIGTH UP THE DYNAMITE (met opnamen van de Snakes, Flyin'Spiderz, Count Bishops, Shakin' Stevens, Bintangs, Ducks De Luxe, Nick Lowe, Loose Gravel en Das Luftwaffegeschaft (=o.a. Sean Tyla)

DYR 3305 DE BINTANGS: BINTANGS (uitgebracht door Philips) NR. 6410955
We volstaan hier met de hoesgegevens achter op de plaat:
side 1: recorded and mixed at Rockfield Studio, Monmouyh, Wales, June 1977. side 2: recorded live at the PEN-centrale IJmuiden, Holland on May 13, 1977. mixed at Rockfield Studio.
AN EXCLUSIVE DYNAMITE RECORDING, PRODUCED BY SEAN TYLA.

OMA RHENEN

2009-01-27T22:15:00.010+01:00

Deze keer een aantal foto's van de familie van mijn moeder.
De eerste foto, de man met de hoed, is volgens mij mijn overgrootvader, de vader van opa Post. Naar verluidt was hij een Atjeh strijder.

De tweede foto is het huis van oma, wat in de dagen van mei 1940 in puin geschoten werd. Het huis stond aan de Deventerstraat in Rhenen, de man die op de puinhopen staat is de bakker.

Op de derde foto staan mijn opa en oma Post uit Rhenen. De foto is gemaakt tijdens het huwelijk van mijn ouders, in de zomer van 1949. Mijn opa heb ik nooit gekend, voor mijn geboorte is hij door een verkeersongeval in Rhenen om het leven gekomen.

De vierde foto is gemaakt in de zomer van 1957, na de geboorte van mijn jongste broer Eduard. Hij ligt in de armen van Oma. Verder zien we op de tweede rij mijn tante Irene en mijn moeder, met mijn zus Gees op de arm. De eerste rij: Mijn vader Gerard, ikzelf en mijn oom Dick.

Wij kwamen veel op bezoek, ook ging ik wel alleen met de NBM bus naar de Emmalaan. Ik herinner mij de woens- dagen, wanneer mijn oma en ik naar de markt in Wageningen gingen, de grootste markt die ik tot dan toe gezien had. De hond Bello, die voor de kachel lag te winden en het aquarium met de maanvissen, die mij fascineerden. Op zondag werd er pas tegen drieën gegeten en er waren altijd veel mensen aanwezig, die mee bleven eten. In mijn herinnering stond er vaak een enorme pot op tafel, met augurken zo groot als een komkommer. Ook witbrood met roomboter was beschikbaar, ik kende alleen tarwebrood met blue band. Ome Dick, die een fantastische ophaalbrug bouwde met zijn Meccano, die weken in de voorkamer stond opgesteld. Iedereen verbleef altijd in de achterkamer. In de tuin bessenstruiken, met harige kruisbessen, die ik nooit meer heb kunnen vinden, en natuurlijk een overvloed aan rode bessen. Het bos was op vijf minuten lopen, soms gingen we daar met zestig man voetballen. Bij de tennisbaan kon je tennisballen vinden, en als je doorliep kwam je achter Ouwehands Dierenpark uit, konden we naar de leeuwen kijken. Ik heb mij daar altijd prima vermaakt en kwam er graag.
De eerste rij: Mijn vader Gerard, ikzelf en mijn oom Dick.

De laatste foto is gemaakt in 1996. Hier zie je mijn oma, met op schoot Joanna, de dochter van de zoon van mijn zus Gees, dus Joanna is het achter-achterkleinkind.

Een gedeelte van de stamboom van de familie Logtmeyer is te vinden via:

http://www.matruschka.net/getperson.php?personID=I2834&tree=ru

Dit is de beginpagina van oma (Geesje Logtmeyer)

BOERSLANDSE SCHOOL

2009-01-08T09:36:00.003+01:00

Klassefoto gemaakt voor de Boerslandse school aan de Beatrixstraat, ergens in het begin van de jaren twintig.
Rechts op de foto, naast de jongen met het boek, zit Geert.

STATIONSSTRAAT 77

2009-01-05T12:13:00.008+01:00

De eerste foto laat het gezin zien wat op dit adres woonde:
Geert; vader Evert; Eef, Hein; Gert; Gijs en moeder Eva Hardeman. Let was nog niet geboren. De tweede foto toont het huis van oma, zoals dat bestond tot 1940.

In de mobilisatietijd werd het door het Nederlandse leger opgeblazen, omdat het huis in het schootsveld zou liggen. Er werden explosieven in de hoeken van de kamers gelegd, en de bewoners moesten hun kleren maar uit de bomen plukken ... het was bijzonder dringend dat het NU de lucht inging.
Het huis werd herbouwd, maar het was hetzelfde liedje in 1945, dat zien we op de derde foto, die de puinhopen in 1945 laat zien, Nederland was bevrijd, maar het huis lag weer plat. De stenen werden door NSB'ers gebikt, zodat deze weer voor de herbouuw gebruikt konden worden. We zien ook het bakhuis, achter de woning, waar later Ome Gert en tante Corrie, samen met 'kleine' Evert woonden.

1910 - EEN VOORVADER

2008-12-31T21:17:00.004+01:00

Ooit heb ik van ome Gijs bovenstaande foto ontvangen. Erop staan Evert Davelaar, de grootvader van Ome Gijs en zijn tweede vrouw Grada Jansen van Wallenburg (Jansen was de naam van haar overleden man), voor hun huis aan de Nieuweweg. De foto is gemaakt in 1910, het huis staat er nog steeds, ergens aan de rechterkant wanneer je het dorp verlaat. Evert en Grada waren neef en nicht. De moeders van beiden waren namelijk zusters.

DE HOOGSTRAAT

2008-12-15T09:50:00.004+01:00

Gerard verteld wel eens een verhaal dat in de tuin aan de Hoogstraat, waar hij tot zijn vierde jaar woonde, de boerenkool tot in de hemel groeide.
Niemand geloofd dat natuurlijk, maar hier een foto waarop ik op de schouders van mijn vader de top van de boerenkool niet kan bereiken. De foto schijnt zefs in 'de Vallei' gestaan te hebben, wat ook verklaard waarom achterop de foto 'H. Lamme-Veenendaal', staat, met een paar lijntjes erop, alsof het een ansichtkaart is. Op de achtergrond is nog een gedeelte van de Pniel kerk zichtbaar.

FAMILIE

2008-12-15T09:45:00.001+01:00

Hierbij een foto, gemaakt in een tijd dat een groot gedeelte van de familie nog in leven was.
VLNR-achterste rij: Eduard, Erik van Schagen, ?, Ome Toon uit Utrecht (van wie was hij eigenlijk een oom?), waarschijnlijk zijn vrouw, ?, ?, ?, Ome Gert, Ome Gijs, Tante Bertha, Ome Geert.
Voorste rij: Tante Dik, Tante Let, Tante Hein, Tante Corrie en Tante Jans.
Mocht iemand de vraagtekens in kunnen vullen, of zelfs een foto kunnen leveren waarop allen afgebeeld staan, lijkt het mij leuk die te plaatsen.

1966 REVISITED

2008-12-10T08:45:00.004+01:00

Gisteren de originele kleurenfoto gevonden in het album van Eduard.
De foto is gemaakt na 22 mei 1966, de verjaardag van Eduard, omdat hij hier afgebeeld staat met zijn nieuwe fiets. Zijn oude, die kleine blauwe, waar Henk van Hardeveld op zit, had hij weggegeven. Hoe ik ook aan een (gespiegelde) zwart wit foto kom kan ik niet verklaren. Maar hier, in volle glorie het origineel.

FYR

2008-11-02T14:22:00.007+01:00

Op vrijdag 17 oktober werd Fyr opgehaald bij de fokker uit Den Oever.
Gedurende het weekend wende hij al aardig aan zijn nieuwe omgeving, maar toch vonden we het verstandig om maandag met hem naar de dierenarts te gaan.
Hij woog zo'n 800 gram, en had een erg dikke buik.
De volgende dag werd Fyr sloom en 's woensdags was hij ziek. Fien ging direkt weer naar de dierenarts. Hij werd gelijk in het ziekenhuisje opgenomen en kreeg een aantal medicijncocktails toegediend, waar hij goed op reageerde. Toch moest hij maar liefst vier dagen blijven. Toen we hem weer mee naar huis namen, was hij afgevallen tot 600 gram, een zakje botten eigenlijk.
Het bleek dat hij verkeerd, te vet voedsel gekregen had, waardoor zijn darmen niet goed werkten. Volgens de fokker moesten de katjes aan allerlei soorten voedsel wennen, maar de dierenarts was het daar niet mee eens. Wanneer een goed voedsel voor de kat gevonden was, kan dat steeds gegeven worden. Omdat sfynxen een veel hogere verbranding hebben, eten ze veel meer dan andere katten, alleen is hun darmstelsel wat aan de korte kant voor deze benodigde hoge verbranding, waardoor ze kwetsbaar zijn. Om de darmfunctie weer goed op gang te krijgen kreeg hij een 'rosbiefdieëet', schoon vlees, waar veel bouwstoffen in zitten. Ieder uur een plak. Hij vond het heel lekker, en na anderhalve dag bleek dat het dieëet goed werkte; zijn eerste normale keutel, hard en zwart, precies zoals de dierenarts voorspeld had. Hij werd weer vrolijk en alert en kwam ook weer goed aan, hij weegt nu 900 gram. Ytra is nog niet helemaal aan hem gewend, maar ze zijn nu beiden in dezelfde ruimte zonder dat er veel gebeurd. De eerste dagen hebben we Ytra weggehouden of ze ging zelf naar boven, omdat ze de 'indringer' niet accepteerde.
We hebben er nu vertrouwen in dat ze binnenkort met elkaar op kunnen schieten.

Art4water Kunstveiling

2008-10-20T20:21:00.003+02:00

Afgelopen zaterdag zijn Gerard en Fien naar een kunstveiling in de Oude Kerk in Amsterdam geweest.
Gerard had daar het promotiemateriaal voor verzorgd, en wij waren benieuwd of alle ingebrachte stukken ook inderdaad verkocht zouden worden.
En binnen een uur werden alle werken verkocht! Een mooi succes.
De Oude Kerk is een mooie lokatie voor dit soort aktiviteiten, een groot deel van de kerk stond in de steigers dus het kan alleen maar beter worden.
Art4water is een jaarlijkse kunstveiling en een daaraan voorafgaande tentoonstelling van beschikbaar gestelde kunstwerken. Christie’s veilt kunstwerken van een selectie van meer dan dertig eigentijdse bijdragende kunstenaars. Gesteund en gesponsord door een reeks van organisaties, kunstenaars en individuen, wordt Art4water jaarlijks in Nederland georganiseerd om fondsen te werven voor SKAP projecten. SKAP projecten zijn gericht om lokale gemeenschappen in Afrika te assisteren bij de aankoop en installatie van waterzuiveringsapparatuur.

Onze nieuwe huisgenoot

2008-10-17T19:24:00.010+02:00

Vandaag is FYR bij ons ingetrokken. Hij is een negen weken oude sfinx kater uit Den Oever. Zijn naam betekend "man" in het Iers, dus dat klopt. De "Y" is de Zweedse variant op de naam, deze keer gespot op de aftiteling van de misdaadserie Wallander.

BYRDS/BURRITO'S VERLANGLIJST

2008-10-10T15:58:00.024+02:00

Nu het binnenkort weer uitdeeltijd wordt, hierbij wat informatie over een paar boeken die de Blauwe Oren interessant kunnen vinden.

Het Byrdsboek is een soort dagboek, vol foto's en memorabilia, waar ik ook wat informatie voor geleverd heb. Het Flying Burrito's boek van John Einarson ken ik niet, maar hij heeft een aantal fraaie biografieen geschreven over o. m. Gene Clark.
The Gilded Palace of Sin zit in een serie van soms mooie, soms onbegrijpelijke en soms onzinnige verhandelingen over een bepaald album, eerst even inkijken dus.

Hier een bespreking van het Burrito's boek van de Byrdmaniax groep.

Hot Burritos: The True Story of The Flying Burrito Brothers

By John Einarson with Chris Hillman

(Jawbone) www.jawbonepress.com

At this stage it would probably take a wrecking ball's worth of seamy revelations to topple the towering, mythic image that is Gram Parsons. But now along comes Hot Burritos, and although it doesn't purport to be that wrecking ball, it still puts a few dents in the Parsons legend.

John Einarson, who's previously authored bios of Neil Young and Gene Clark, teamed up with Parsons' Burritos co-founder Chris Hillman for an in-depth chronicle of the country-rockers who, despite never hitting their stride commercially, have come to be acknowledged as true pioneers. Hillman's contention is that Parsons shined blazingly bright but - due to a rock star fixation, a terminal lazy/unprofessional streak and a creativity-sapping fondness for booze and drugs - only sporadically. He's backed up by the recollections of scores of musicians, producers and former band mates, many of whom grudgingly agree with Hillman when he claims Parsons had already shot his artistic wad by the time of the second Burritos album (1970s Burrito Deluxe) and dismisses Parsons' post-Burritos solo work as uninspired.

Some may call this sour grapes; Hillman freely admits that "it drives me up the wall" how Parsons' lived-fast/died young mystique has reduced the Burritos in the eyes of many to "just his backing band." But there's a genuine affection and respect levelled by Hillman when he talks about his initial partnership with Parsons.

Einarson brings together a massive quantity of quotes and firsthand observations to what likely will be deemed the definitive word on the band in all its incarnations. Hot Burritos won't sit well with Parsons fans, but then, no acolyte is happy when it's pointed out that his personal Emperor has no clothes - pot-leaf Nudie suit, or otherwise.

Fred Mills

Excerpted from Hot Burritos: The True Story Of The Flying Burrito Brothers

............ ...."When you add the Phil Kaufman escapade to the death of Parsons and the whole myth surrounding it," says Hillman, "you've got this creepy thing surrounding Gram that people love to glom onto. In hindsight, other than some brilliant songwriting, I don't think Gram was that good. He just wasn't that good of a player, a singer, or band-member. He couldn't even sing that well. Other than bringing some really good songs to the party on that first Burritos album those are his best songs, the ones that he co-write with me and with Ethridge. The rest of the stuff he wrote, like 'Luxury Liner' and 'Ooh Las Vegas', are okay but they didn't have what 'Sin City,' 'Juanita,' or 'Devil In Disguise' had. That was his best work ever. Many people will disagree with me but I stand by it. His later recordings with Reprise don't stand up to Gilded Palace Of Sin. They're not that good. He brought great songs to Sweetheart Of The Rodeo, the ones he wrote, but his finest moment was The Gilded Palace Of Sin. Other than 'She,' I didn't hear anything on those two albums with Emmylou. They didn't work for me."........
....... "Gram was the most unprofessional guy I ever worked with. That's the truth. But I stuck with him because I believed in him and I liked the music. I still like the songs we wrote together. I like the songs he wrote without me, 'Hot Burrito #1' and 'Hot Burrito #2.' Those are brilliant songs. Gram's best lead vocals ever on record are those two songs. That stuff he did later, some of it makes my skin crawl. It's just bad country music. So I stuck with Gram and I believed in him because the bottom line was that I liked the music. I was doing something I was comfortable with because that's how I started out."....... ....."What was going to happen to Gram Parsons if he had managed to survive?" asks Jim Bickhart. "It's hard to speculate on that because the way he lived and died are so much part and parcel of who he was. It's kind of hard to separate the notion of him being 60 years old with the way he was at the time. Maybe the Burrito Brothers and elements of Sweetheart Of The Rodeo would have been the things that Gram Parsons would still have been defined for. As good as a few songs on his two solo albums are, it's really the songs on The Gilded Palace Of Sin that define his vision."....

Hot Burritos: The True Story of The Flying Burrito Brothers

John Einarson with Chris Hillman

11.19.2008 -- Review by: C. Eric Banister

The roots of the genre now referred to as Americana are varied and deep, but one band is often cited heavily in that long list of originators - The Flying Burrito Brothers. Or more specifically, one member is cited more often, that member being Gram Parsons. But the band never really was that successful ("We're more popular now than we ever were in our time," co-founder Chris Hillman says in the book), and never really had a consistent line-up. More myths about the band, and, again, specifically Gram Parsons, seem to spring up each year. This is one of the reasons Hillman felt it was time to set the record straight. The story of the Byrds and their contributions to what became country-rock have been told many times and in several books. Gram Parsons himself has been subject of a few books. But not until now has the story of the Flying Burrito Brothers as a band been told in full.
Author John Einarson has authored twelve books, many of them associated with the California country-rock scene of the 1960s and '70s, including Desperados: The Roots Of Country-Rock and books on Buffalo Springfield, ex-Byrd Gene Clark, Neil Young and others. He is an acknowledged expert on country-rock and its origins and influence, but to tell the Burritos story he enlisted the help of co-founder Chris Hillman.
While many people think strictly of Parsons when they think of the Burritos, Hillman was an equal partner in the forming of the group and in fact had a much deeper pedigree when it came to country and roots music. Born in 1944 in Los Angles, Hillman grew up listening to folk and rock 'n' roll until he came across records by The New Lost City Ramblers and Flatt & Scruggs. He quickly fell in love with the sound of the mandolin and began to study instrument. In 1962 he joined the regional bluegrass group The Scottsville Squirrel Barkers, based in San Diego. Around a year later the group began to break apart and Hillman was asked to join the Golden State Boys with Don Parmley on banjo and Rex and Vern Gosdin on bass and guitar, respectively. In late 1964 Hillman was invited to try out for a new group called the Jet Set and included Jim McGuinn, David Crosby, Michael Clarke and Gene Clark. After he joined the group they changed their name to the Byrds and their popularity soared with songs "Turn! Turn! Turn!" "Eight Miles High" and "Mr. Tambourine Man" and the band was labeled the American answer to the Beatles.
After some member turnover, the group was stripped down to McGuinn (now called Roger, following a religious conversion) and Hillman in 1967 and they released the country-tinged The Notorious Byrd Brothers. Just after the albums' release Hillman had a chance meeting with Gram Parsons. Months later Parsons showed up at an audition for Byrds band members and Hillman found he has met a musical kindred spirit.
The group went on to record Sweetheart of the Rodeo, an album now considered a masterpiece, but was at the time the poorest selling Byrds album to have been released. During the recording and promoting of the album, Parsons ego and selfishness began to show through in little ways. After he had sung several tracks on the album, the record label was informed that Parsons was under contract to a small label owned by Lee Hazelwood, something Parsons failed to tell the group. As a result all of his vocals had to be taken from the album and hastily replaced. At an appearance at the Grand Ole Opry, a rare opportunity for a band still considered by most to be a rock band, Parsons changed the song they were to sing after Tompall Glaser had already announced the scheduled selection.
Hillman notes in the book that this was very insulting to Glaser and very poor etiquette on Parsons' part.
But those flashes of self-involvement would pale in comparison to Parsons next stunt. After meeting and opening for the Rolling Stones, the group went to visit them in England before the Byrds were to tour South Africa. On the day they were to embark, Parsons decided he was not going, citing apartheid as the reason and claiming that he was opposed to it after growing up in the South. Hillman calls that argument "ridiculous" and claims, "He wanted to stay with the Rolling Stones." And with that, Parsons was out of the Byrds.

Einarson and Hillman take the reader through the good times and the bad leading up to the founding of the Burritos. Like the excellent researcher that he is, Einarson doesn't rely simply on Hillman's voice but interviews many other people, from label staff to band members to critics, to round out the story.
The story continues as Hillman and Parsons cross paths again and slowly begin to get together to play music and write songs. It seems that all is forgiven, but maybe not completely forgotten. The duo begins to slowly assemble a band and is signed to a label. Even in this early stage, history has been tainted to tell that it was Parsons vision of melding country and rock that got them their break, but as Einarson tells us, Parson was at that time a virtual unknown and it was Hillmans name that opened the doors. The book reminds us that Hillman had been playing country and bluegrass for years before he met Parsons, who had only discovered country music in the past few years of his life. Perhaps it was because Parsons had the zeal of a new convert that he is remembered as being such a passionate catalyst.

As the story unfolds, it is easy to see that Parsons was often times more interested in being the "rock star" than with being part of a group. After their first album, Gilded Palace of Sin, was released and didn't meet with huge sales numbers, Parsons began to drift, losing interest in what they were doing. He began to drift away from his bandmates and further into drugs and alcohol. Hillman admits that he was no angel, (indeed the book doesn't paint Hillman as a saint or hide any warts) only that he knew where to draw the line and was always able to maintain a level of professionalism, two things Parson couldn't always do.
During the recording of the second Burritos album, Burrito Deluxe, Parsons sank even further, eventually missing practices and recording sessions. The story goes that Parsons outgrew the band and left them behind to spread his wings and create his "Cosmic American Music." But Hillman tells the story of a Parsons that was so wasted that he would sing a ballad after the band had started an up-tempo number. One night it came to a head and Hillman fired his partner. And with that, Parsons was out of the Burritos. From there Gram went on to a brief solo career and is credited with discovering Emmylou Harris, but Hillman recounts the real story of Rick Roberts and Kenny Wertz, both playing with the Burritos at that time, seeing Harris sing and bringing Hillman in to see her. Later Hillman told Parsons about her (they had made amends by then, but were not working together) because he knew Parsons was looking for a girl singer to join him.

But the story of the Burritos doesn't end with the departure of Parsons. Hillman soldiered on and with new ensembles released two more Burritos album, The Flying Burrito Brothers in 1971 and the live set Last Of The Red Hot Burritos in1972. Hillman then joined Stephen Stills in the country-rock forerunner Manassas. Hillman's side of the story differs at many points with the popular myth that has become fact in many circles. Hillman says that is because certain people in those circles stand to make money off of the "Parsons as originator" story.
Bernie Leadon, who played guitar in the second incarnation of the band and would go on to co-found The Eagles, puts it bluntly: "How can you compete with a dead guy? You just can't. It's a martyr thing."
But Hot Burritos isn't a book slamming Parsons or looking to diminish the contributions he might have made to the music. Hillman and Einarson, give plenty of credit where it is due. What this book sets out to do, and does wonderfully, is give a balanced account of a band that stood at the forefront of a new movement in music. A movement that still has repercussions today be it in the Americana genre and even the mainstream country genre.
Einarsons well-researched approach gives a fantastic overview of the music the band made and of the scene from which it came from and to which it eventually contributed. He was able to speak with nearly all of the principles involved with the obvious exception of Parsons. The book stands as a cornerstone in the written history of the country-rock movement and the eventual Americana genre.

New book analyzes 1969 country-rock album

Bob Proehl, owner of No Radio Records, recently published his first book, "The Gilded Palace of Sin" an analysis of the Flying Burrito Brothers' 1969 album. The book, number 61 in the 33 1/3 series published by Continuum, explores the relationship between Gram Parsons and Chris Hillman in this seminal country-rock band that has influenced generations of musicians.
Proehl thought "Gilded Palace" was worth writing about for a couple of reasons.
"It's always been treated as part of the Gram Parsons Legacy or as an artifact of the Country Rock Movement, and as soon as you move it into those categories, you lose a lot of the particulars that make the album brilliant," he said. "So one of the first things I wanted to do was establish the album as a collaboration between Parsons and Chris Hillman, who is as important as Parsons to the album.
"But also, there's this kind of timelessness or atemporality that attaches itself to country rock in a weird way, and I wanted to establish 'Gilded Palace' as more of a product of a particular moment, a particular scene," he continued.
"So a lot of the book is devoted to sketching out the context that surrounds and informs the album. The album becomes a great way to talk about the influences of things like geography, economics, gender issues and racial politics on music and the way these things can work behind the scenes to have lasting effects on music and art."
Why does he think Parsons and the Burrito Brothers have been so influential on generations of musicians?
"I think there's a spirit of experimentation and inclusion in a lot of what Gram and the Burrito Brothers did that continues to appeal to musicians," he said.

http://www.theithacajournal.com/article/20090207/BOOKS03/902070311/1024/RSS04

WELK LIED?

2008-10-01T23:22:00.016+02:00

Op zoek naar foto's kwam ik deze tegen. De enige prent die ik bezit waar een onderwerp van een Veens liedje op staat. Is er iemand die weet welk liedje hier bedoelt wordt?
De foto is gemaakt in 'De Wijde Wereld' in Otterloo, rond koninginnedag 1967, om een uur of drie in de nacht. De groene baretten werden gedragen omdat het het ons eerste Soosweekend was, daarom werden wij ontgroent.

Wat?

2008-09-25T12:56:00.001+02:00

Wat is dit er voor een?
(Binnenkort meer ....)

ZOMER 2008

2008-09-24T09:56:00.005+02:00

Gerard werkt in Amsterdam in het Havengebied, aan de Basisweg, tegenover het gebouw van de Telegraaf, achter Station Sloterdijk. Wanneer het een poosje regent, moeten de werknemers op een vlotje de Basisweg oversteken, omdat die over het hele kruispunt blank staat. Deze foto is in augustus gemaakt. Omdat het kantoor een van de grootste in de omgeving is, is er ook sprake van hevige en onverwachte turbulentie. Ik hoop binnenkort dan ook een foto te plaatsen waarin werknemers de sloot in worden geblazen.

ZAPPA Tentoonstelling

2008-09-23T22:28:00.005+02:00

Een poosje geleden bezocht ik de opening van een tentoonstelling van Frank Zappa foto's, die gevonden waren bij het vuil, toen Hitweek/Aloha het redaktie pand in de Alexander Boersstraat verliet. De foto's werden tentoongesteld in Record Palace aan de Weteringschans in Amsterdam, schuin tegenover Paradiso. De opening werd verricht door Willem de Ridder, samen met Peter J. Muller de oprichter van Hitweek. Ik wilde hem graag een keer in levende lijve ontmoeten en dat is daar prima gelukt. Hij was daar met (alle vraagstukken) Marjolein, de direkteur Algemene Zaken van Hitweek. Willem vertelde het bekende verhaal van de Edison die aan Frank Zappa uitgereikt werd voor het album 'We're Only In It For The Money'. Omdat dat album een aantal gecensureerde passages bevatte wilde Frank het beeldje niet hebben, vandaar dat het al die tijd in het bezit van Willem de Ridder is.
Hierbij een prent van de opening en het beeldje.

YTRA, onze sfinx

2008-08-20T09:36:00.009+02:00

Sinds een jaar hebben we een nieuwe huisgenoot, de sfinx Ytra, vernoemd naar de plaats Ytra-Lon op de landtong Langanes in het noord-oosten van IJsland. Hier een bewerkte foto, die ik op mijn werk gebruikt heb als test voor de poster printer, die we gebruiken om promotie materiaal mee te maken. Dit bestand is gebruikt voor een print van anderhalve bij anderhalve meter, zonder dat er sprake was van kwaliteitsverlies.
Het is het meest aanhankelijke dier wat we ooit gehad hebben, ze loopt je constant achterna, en gaat zelf op zoek naar takjes en proppen papier om te apporteren. Verder is ze kouwelijk en niet zo dol op wind, wat lastig is in Noord Holland. Ook is ze de helft kleiner als de gemiddelde sfinx van haar leeftijd.

Vlieland 2008

2008-08-20T09:25:00.004+02:00

Een week op Vlieland rondgefietst, een eiland wat ons nooit verveeld.
In het hoogseizoen was het er wel erg druk, tenminste in het dorp, daarbuiten valt het wel mee. Maar het voor- en naseizoen is leuker.
We zaten in het pas geopende Donia State, een hostelachtig hotel, redelijke kamer, goed ontbijt en 'voor de rest zoek je het zelf maar uit' service.

De foto is gemaakt bij het dorp, vlakbij de aanlegsteiger van de veerboot, 's avonds om een uur of negen. Er liggen meestal een aantal boten, die bij eb droog komen te liggen. De jachthaven iets verderop lag stampvol met plezierjachten, soms wel vijf rijen dik. De zeehonden populatie op de wadden moet ook vrij groot zijn, we zagen exemplaren zelfs vlak bij de rede rondzwemmen.
En wat dacht je van onderstaande bandensporen, die de Vliehorsexpress achterlaat op de Vliehors?

Witte Picknick

2008-08-08T14:02:00.002+02:00

Ook al weer een poos geleden.
Voor Veens Lawaai een paar scans gemaakt, hier ook een keer de enige kleurenfoto die wij er van hebben.
Weet iemand of er nog meer kleurenfoto's hiervan rondzwerven?
Op de foto zien wij Frits, Evert, Gerard, Kees van Hardeveld en Cees Croes.

Rookverbod

2008-07-15T13:12:00.003+02:00

Om de introduktie van het rookverbod in de horeca te vieren, hier een foto van wat abonnees toen het nog niet zo nauw luisterde. (1974)

Geslaagd 1968

2008-07-15T12:46:00.005+02:00

In de zomer van 1968 gaf Fien haar 'geslaagd' feestje in de tuin van haar ouders aan de Middellaan.
We zien Fien en Gerard, en tussen het onkruid staat de jongste broer Ed.
Maar wie zijn de anderen?
Er werd gedanst op de eerste solo LP van Gene Clark, waar een nummer op staat wat steeds 'zomaar' stopte. Daar kregen wij veel klachten over.

PRAAG

2008-07-11T15:37:00.002+02:00

Bas leverde deze kleurenfoto, gemaakt in Praag, waar Ellen een soldaat zenuwachtig probeerde te maken.
Het lukte haar niet, Frits hield een oogje in het zeil en na verloop van tijd waren ze het zat.

NOVEMBER 1970

2008-06-27T10:44:00.003+02:00

Met deze foto kwam Bas aan. Genomen in de Kromme Mijdrechtstraat, een zijstraat van de Rijnstraat in Zuid, waar Frits woonde, op de avond van 28 november 1970, toen we ons gereed maakten om naar het debuut concert van The Flying Burrito Brothers in Nederland in het Concertgebouw te gaan. We waren ruim op tijd voor het begin van het optreden, maar helaas waren we de toegangskaarten vergeten. In de Citroen DS werd toen teruggescheurd naar Zuid, om ze op te halen. Vreemd genoeg werden er constant door tegenliggers lichtseinen gegeven ... bij terugkomst bij het Concertgebouw bleek dat er met gedoofde lichten gescheurd was ... ja, ja, oude tijden ...

1966

2008-06-27T09:36:00.005+02:00

Onlangs vond ik een foto die gemaakt moet zijn in de lente van 1966, in de tuin aan de Bergweg. Een aantal bekenden, wat voor zichzelf spreekt (let vooral op de moderne zonnebril van Frits), en uiterst links het dove vriendje (Henk van Hardeveld) van Eduard, die uiterst rechts staat.
vlnr op de foto:
Henk van Hardeveld, Gees Davelaar, Eva Davelaar, Rob Koops, Gerard Davelaar, Evert Davelaar, Frits Davelaar en Eduard Davelaar.
Een kleurenfoto staat verderop op de blog in het stukje "1966 revisited".

OREN IN DE KRANT

2008-06-26T12:09:00.005+02:00

De volgende twee artikelen verschenen in de Rijnpost.
Verschillende verhalen, maar alletwee oortjes.
Gerard's verhaal gaat over zijn Veense blogspot, te bereiken op:
http://veenslawaai.blogspot.com
Flink wat artikelen en heel wat fotomateriaal.

Ounslow 1997 - 2007

2008-06-03T16:01:00.003+02:00

De laatste maanden werd het tobben met Ounslow.
Zelf hadden wij het niet zo in de gaten, maar Geert-Jan kwam op een keer langs en vroeg zich hardop af wat er met hem aan de hand was.
Toen zagen wij ook dat hij liep te zwalken en er todderig uitzag.
Na wat bezoeken aan de dierenarts bleek hij 'suiker' te hebben.
Dat betekent iedere dag insuline spuiten in de juiste hoeveelheid.
Dat ging al snel goed en hij knapte zienderogend op, al gebeurde het ook dat, zonder een direct aanwijsbare oorzaak, hij ook duidelijk slechtere dagen had. Maar hij liep vrolijk rond en had weer aandacht voor zijn omgeving.
Een paar weken geleden kreeg hij een dikke buik en werd weer sloom.
Het bezoek aan de dierenarts gaf een slechte uitslag: kanker aan zijn pancreas.
Dit is niet te behandelen en hij werd weer mee naar huis genomen.
Daar ging het iedere dag wat minder, hoewel er ook goede dagen tussenzaten.
Ounslow ging minder bewegen en wilde alleen maar rechtop op een kussen zitten.
Traplopen ging steeds moeilijker en met moeite at en dronk hij wat.
Hij moest op zijn bak gezet worden en het gebeurde wel dat hij na het plassen zijn beetje eten uitspuugde.
Het liefst lag hij bij Rhys in bed, maar spinnen deed hij niet meer.
Soms zagen we hem met een kromme rug door het huis scharrelen, hij luisterde nog wel naar de vogels en lag rustig in de zon of op de vensterbank.
's Morgens vond ik hem meestal strak onder de verwarming liggend, in zijn trui.
Ook al zag hij mij, hij bleef op zijn plaats en kwam de kamer niet uit.

De vraag kwam op wanneer we hem een spuitje moesten laten geven.
Zelf vind ik dat iedere dag er een is, en hoewel Ounslow er niet best aan toe was, gaf hij ook aan dat hij nog even wilde blijven.
Stram op zijn kussen hield hij zijn kop in de lucht, slechts zelden rolde hij zich op om te slapen.
De laatste dagen at hij niet meer, drinken wel, maar de laatste dag ook dat niet meer.
Toen werd het wel duidelijk dat we de gang naar de dierenarts moesten maken.
Fien maakte een afspraak voor kwart over zes, omdat dan de meeste patienten meestal wel weg waren.
We vertrokken met Ounslow in zijn mand en een vrolijk gestreepte doos met kleed en pop voor de terugreis.
Bij de dierenarts moesten we toch nog een poosje wachten, Ounslow zat weer keurig rechtop op de tafel in zijn mand.
Toen kwam Michiel, de jonge dierenarts binnen om hem te bekijken en te vertellen hoe het zou gaan.
Na een kort gesprek vroeg hij toestemming om de naald te zetten.
Hij vulde de spuit met een oranje vloeistof en bracht de naald in.
Ounslow lag nog steeds keurig rechtop, maar na een paar seconden zakte zijn kop langzaam in Fien haar handen.
Tot het einde toe dapper, maar nu was het over.

Voor mij zit de emotie vaak alleen in momenten, dit was een moment waar ik nog lang moeite mee zal hebben, een stoer koppie, wat weigert te gaan, maar toch moet opgeven.
Ik weet wel dat hij niet beter zou worden en dat het per uur slechter zou gaan en dat dit een goede beslissing was, maar moeilijk om te doen.

We gingen weer naar huis, met een lege mand en een volle doos.
Thuis mocht Ghyzmo nog even kijken en legde ik hem in zijn grafje, wat Rhys al gegraven had, op zijn favoriete plek in de tuin, bij de grijze vuilnisbak.

En te kort leven voor een vriendelijke kat.
We vergeten je niet

14 maart 2007

Een korte terugblik.

2008-05-15T13:14:00.002+02:00

De eerste Blauwe Oren werden in Velsen-Noord gemaakt, in een 'studio' waar vanuit de kruidenierswinkels 'Dagmarkt' voorzien werden van reklame materiaal.
De nieuwsbrief bestond ongeveer 36 maanden en de leden waren allemaal afkomstig uit de Veense 'clique':

Frits
Evert
Sonja
Eva
Rob
Gerard
Fien
Cees B.
Carien
Jan
Marijke
Bas
Ellen
Albert
Bram
Marjo
Cees H.

De eerste nummers werden gedachtenloos gevuld met (on)nieuws. Bijvoorbeeld, in het eerste nummer de geboorte van Carolijn, de verhuizing van Jan en Marijke naar Amstelveen, een eventuele woningruil van Fien en Gerard van het Gersteveld naar Amsterdam-Slotermeer, en het forenzen van Rob naar zijn bureau van de Amsterdamse politie.
Het tweede nummer verscheen op 4 september 1976, met als opening de moord door Kees Koops op de meegesmokkelde hagedis van Rob en voor aan de muur een tekening van Cees B.
In nummer 4 van 25 september 1976, werd een verzoek gepubliceerd om handafdrukken te leveren, om deze te laten 'lezen' door een collega van Gerard, Phariel van Helden.
Het duurde tot 15 november, toen was alles binnen, op Marijke na, want die vond het eng en Albert deed ook niet mee.
Misschien is het interessant om, na 32 jaar eens te kijken, of er toen waarheden verkocht zijn.

Het nummer van 2 oktober kreeg een nieuwe kop, in plaats van het gebruikte lettertype Arnold Bocklin werd de Kabel toegepast, toen nog als wrijfletter. Er werd geschreven over de kinderen, de huisdieren, boeken en platen.

Er was toen al sprake van 'tweede huizen', bijvoorbeeld aan de Slappe Terp in Friesland, waar Cees en Carien een extra optrekje hadden. Fien en Gerard zijn daar eens een weekend geweest, zelfs vastgelegd op super 8 film, waar onder meer te zien is hoe een 'houten klaas' het manshoge gras om staat te zeisen.
Ook een wadwandeling, kniediep in de modder, werd ondernomen.

In nummer 9 kom ik een tip tegen over Onno's Platencircus, een tijdelijke winkel op de Nieuwendijk in Amsterdam, waar een snelle jongen in een paar maanden zijn goedkoop aangeschafte 50.000 LP's uit de USA verkocht. Alle platen fl. 4,95 en drie voor een tientje. Gerard en Frits hebben er een aantal malen hun slag geslagen en tot op de dag van vandaag staan de, nu collector's items nog in de kast (en worden sporadisch bekeken en gedraaid).
In hetzelfde nummer zat een boekje gewijd aan de bloedooroperatie van Pjotr, de kat van Fien en Gerard. Tot aan het eind van zijn leven heeft hij er een gekreukeld oor aan overgehouden.

Later, met ingang van februari 1977, toen er per abonnee nummers gemaakt werden werd het iets serieuzer.
Het eerste wisselnummer werd gemaakt door Jan en Marijke, die direct de Tsjechie groep uitnodigde om gezamenlijk ergens naar toe te gaan. Dat werd uiteindelijk het Roekenbosch in Blitterswijk met Hemelvaartsdag, voor een vriendenprijs van Fl. 52,50 p.p., waarvan een overzichtsfoto de kop van de blog siert, ooit afgehaald van Rob zijn site.
Iedereen vond het een geslaagd gebeuren, helaas is er nooit meer een vervolg op gekomen.

Verder veel nieuws over de gezondheid van Caspar, waarmee het toch weer redelijk snel goed ging.
Frits werd in maart 1977 gezakkenrold in de tram, en Cees negeerde een stopverbod van Rob op een kruising bij de Stadhouderskade, vlak voor de Heineken brouwerij.
Tijdens een gezamelijke vakantie van de Davelaars in Spanje werd de tent opengesneden door de 'tentensnijders'. (Oortje Vol. 2 - No. 8).

Er werd ook aan poezie gedaan:

HET NARE VAN THEE UIT EEN GLAS

de thee smaakt mij nooit lekkerder
dan heet geschonken, heet gedronken
met veel suiker, uit een glas.
daarom is het zo jammer dat
lepeltjes worden gemaakt
naar het formaat van kopjes.
meestal een centimeter langer
dan een gemiddeld kopje.
daardoor een centimeter korter
dan een gemiddeld glas.
waardoor ik steeds weer
voor de keuze sta:
roeren en mijn vingers branden
of het zo laten waardoor veel
van het genot verloren gaat.
daardoor drink ik maar zo zelden
thee uit een glas
hoewel het toch er lekker is

Herman Groeneveld (gepubliceerd in 'Bijster').

En jaarabonnement op een Oortje kost slechts een Oortje.

Het eerste PRIK Oor verscheen op 29 oktober 1977. Evert en Sonja hadden geen tijd om een nummer te verzorgen omdat ze op 21 november naar de Achterstraat in Bennekom gingen verhuizen. Verder zouden ze in eerste instantie een tweeling krijgen, maar uiteindelijk werden het er maar liefst drie.

Begin 1978 verhuisden Cees en Carien naar de Bankastraat in Amsterdam-Oost, kregen Sonja en Evert een drieling en kregen wij een nieuwe abonnee: Cees van Hardeveld.

Nu ik de nummers weer eens door zit te nemen is het leuk dat al deze feitjes zo vastgelegd zijn, jaaaren voor het nu zo populaire bloggen en hyven.
Misschien is hier verder nog wat van te maken.

Het laatste nummer verscheen op 28 december 1979, gemaakt door Bas en Ellen.